บทที่4

‘ขอโทษ’

การะเกดสามารถพูดคำนี้ออกมาได้ง่ายๆ ราวกับว่าความรู้สึกที่เขาเสียไปเป็นเพียงเรื่องขำๆ

รณดิษดึงมือออกจากการกุมอย่างมีมารยาท ดวงตาคมกริบหลุบลง

“เกลี้ยงยังโกรธเกดอยู่ไหม?” เสียงขาดความมั่นใจจนชายหนุ่มสังเกตได้ เขายกยิ้มเล็กน้อยจนเห็นลักยิ้มเล็กๆ ข้างแก้ม

“เกดอยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ?”

“ฮึก...เกดเข้าใจ เกดผิดเองที่ตอนนั้นตาบอดไปเลือกไอ้สารเลวคนนั้น” น้ำตาใสๆ เอ่อเต็มหัวตา ก่อนจะไหลออกมาเป็นสาย ถ้าเป็นในอดีตเขาคงพะว้าพะวังปลอบใจเธอ

แต่นั่นแหละนะ

‘อดีตก็คืออดีต’

“แล้วนี่แม็คไม่กลับมาพร้อมเกดด้วยเหรอ?” เขาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ การะเกดนิ่งงันไปชั่วครู่

เมื่อคิดถึงไอ้ผัวสารเลวก็เริ่มโกรธเกลียด บรรยายเป็นคำพูดแทบไม่ออก

“ไม่ เกดหย่ากับไอ้ชั่วนั่นแล้ว”

“อ้อ” อดีตคนรักและเพื่อนสมัยเด็กทำเสียงในลำคอ

เขาดูไม่แปลกใจหรือเขาแค่ไม่สนใจ?

กิริยาที่ติดจะเฉยเมยผิดกับในอดีตพาให้การะเกดหวั่นใจไม่น้อย

“เกลี้ยงไม่คิดจะถามอะไรหน่อยเหรอ?”

“ถาม..” เขาเว้นวรรคไปครู่ ก่อนจะเสริมต่อยิ้มๆ ว่า

“เกดอยากให้เกลี้ยงถามอะไรเกดล่ะ?”

“ก็แบบทำไมเราถึงเลิกกับแม๊ค ฮึก..ทำไมถึง...”

“หืม”

“เกลี้ยง” เธอครางเสียงแผ่ว ดวงตาคู่สวยสบกับดวงตาเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจ ยิ่งเห็นเขาสุภาพเท่าไรเธอยิ่งร้อนรน

“เราคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของเกดนะ เราไม่อยากรู้หรอก”

“ฮึก...สรุปเกลี้ยงยังโกรธเกดอยู่”

“....”

“เกดขอโทษ..เกดรู้แล้ว..เกดผิดเอง เกดผิดที่ทิ้งผู้ชายดีๆ แบบเกลี้ยงไปคบกับคนแบบนั้น” เธอก้มหน้าร้องไห้อย่างไม่อายคน

ด้วยชีวิตคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด แถมต้นทุนทั้งหน้าตาผิวพรรณดีโดยไม่ต้องทำอะไร สำหรับความรักก็รับจนล้นปริ่มทั้งจากครอบครัวคนรัก ชีวิตราวๆ กับเจ้าหญิงตัวน้อยๆ

ตัวรณดิษเองก็ไม่ได้มีดีแค่ชาติตระกูลเก่าแก่ ร่ำรวยเงินทองเท่านั้น แต่ยังทรงอิทธิพลในแวดวงทางการเมืองและสังคม แถมเขายังเป็นหนึ่งในผู้ชายที่รักมั่นคง ตอนอยู่ด้วยกันเขาดีกับเธอทุกอย่าง ถ้าเธอบอกซ้ายเขาก็ซ้าย ถ้าเธอบอกขวาเขาก็พร้อมจะไปขวา เราแทบไม่เคยทะเลาะกันเลย

แต่อาจเพราะเธอคุ้นชินกับสิ่งที่ได้รับจึงมองว่าสิ่งที่เขาทำเป็น ‘ของธรรมดา’

ดังนั้นเมื่อเธอได้ใกล้ชิดแมคทาริคเพื่อนสนิทคนใหม่ของแฟน ใจของหล่อนจึงหวั่นไหวไปกับสายตาร้อนแรงที่จ้องมองมา แม็คแย้งเธอไปเสียทุกเรื่อง ความรู้สึกท้าทายที่รู้กันสองคนเริ่มถูกกระตุ้น ยิ่งเห็นเขาเจ้าชู้เธอยิ่งอยากปราบจนเผลอมีความสัมพันธ์ทางกาย ลามไปจนนอกใจ

เวลานั้นเธอคิดว่าสิ่งที่เจอคือ ‘รักแท้’ จนตัดสินใจสารภาพทุกอย่างกับแฟนหนุ่มตรงๆ

‘ขอโทษนะ เกดอยากขอยกเลิกงานแต่ง’

‘เกิดอะไรขึ้นเกด เกดไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า’ สีหน้าแววตาที่เขาส่งมาตอนนั้นยังคงติดกลางใจ เวลานั้นเธอแทบไม่รู้จะอธิบายให้เขาฟังยังไง เพราะรณดิษนั้นไว้ใจเธอมาก เขาคงไม่คิดว่าเธอจะนอกใจ

‘คือ..’

‘เกดกังวลใช่ไหม? คุณสัญญานะ คุณจะดูแลเกดให้ดี จะไม่มีวันเปลี่ยนแน่นอน’ เขาพูดพร้อมกับชูสองนิ้วแทนคำสัญญา

‘มันไม่ใช่แบบนั้น’

‘หรือเกดกลัวว่า ถ้าแต่งไปแล้วผู้ใหญ่จะบังคับให้เกดมีลูกเลย?’ เขายังคิดเพื่อไปยังสิ่งที่สาวๆ ส่วนใหญ่กังวล

‘เกดไม่ต้องคิดมากนะ สำหรับเรื่องลูก คุณแล้วแต่เกดเลย ถ้าผู้ใหญ่จะว่าเกดให้โยนมาที่คุณได้เลย’

‘ฮึก...ฮืออออ’

‘เกดอย่าร้องสิ’

‘เกดขอโทษ เกดมันเลวเอง เกดนอกใจเกลี้ยง’

‘นอกใจ? ทำไมละเกด คุณผิดอะไร’

‘ก็เกลี้ยงมันน่าเบื่อไง คิดดูสิ เราสองคบกันมาสิบห้าปี ชีวิตเราก็วนๆ อยู่แบบนี้ เกดเบื่อ เกดไม่ชอบ เกลี้ยงเข้าใจไหม?’

คำสารภาพน่าอายพรั่งพรูไม่หยุด มาวันนี้เธอถึงได้รับรู้เธอได้ทำลายความรักความไว้ใจที่เคยคิดว่าธรรมดา แต่จริงๆ กลับเป็นสิ่งที่หายากจนพังยับเยิน แม้แต่คนที่คิดว่าเป็นรักแท้ยังไม่สามารถให้ได้

วันนั้นเธอยังจำสีหน้าแตกสลายของรณดิษได้ไม่ลืม เธอผิดไปแล้ว

“เกดหยุดร้องเถอะ เดี๋ยวคนหาว่าเราทำร้ายเกดหรอก” คำปลอบนุ่มๆ แต่มีระยะห่างพาให้การะเกดชะงัก ก่อนจะซับน้ำตาด้วยกิริยาเรียบร้อย

“เกดโดนผู้ชายคนนั้นทำร้ายมา มันตบเกดด้วย”

“…”

“แถมไม่พอมันยังนอกใจเกด”

“อืม เกดอย่าคิดมากเลย” รณดิษฝืนปลอบใจ ทั้งที่ในใจลอบสมเพช

ก็ชอบมากไม่ใช่เหรอผู้ชายเลวๆ?

“เรากลับมาคบกันได้ไหมคะ?”

“….”

“เกดรู้แล้วว่าเกดพลาดอะไรไป”

“....”

“เรากลับมาคบกันใหม่ได้ไหมคะ?” เธอแทบจะอ้อนวอนขอร้องอย่างไร้ศักดิ์ศรี

รณดิษนั่งกอดอกมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่แม้แต่การะเกดยังอ่านไม่ออก

“ทำไมเกลี้ยงไม่พูดอะไรเลยคะ?”

“แล้ว..เกดอยากให้เราพูดอะไรล่ะ?”

“เกดก็ไม่รู้ เกดแค่อยากให้เรากลับมาคบกันใหม่”

“คบกันใหม่” เขาทวนคำเสียงนุ่ม พลางส่งยิ้มจืดชืดไปให้

“นะ เกลี้ยงเรากลับมาคบกันใหม่ได้ไหม?”

“เกดคิดว่าสิ่งที่เกดทำ เราสามารถอภัยให้เกดง่ายๆ เหรอ?”

“เกดรู้”

“ไม่ เกดไม่รู้”

“งั้นเอาแบบนี้ได้ไหมคะ? เกดจะไม่ขออะไรเกลี้ยงมาก เกดขอโอกาสสักครั้ง”

“…”

“แค่ครั้งเดียว ฮึก นะคะ” เธอโน้มใบหน้ามาที่เขา เต็มไปด้วยความอ้อนวอนเพื่อหวังให้ผู้ชายตรงหน้าจะให้อภัย

“เรายังไม่ต้องคบกันในทันทีก็ได้ แต่ขอโอกาสให้เกดได้กลับมาเป็นเพื่อนกับเกลี้ยงอีกครั้ง”