Ep.6 ทวงหนี้

Ep.6 ทวงหนี้

รถหรูสัญชาติยุโรปหรูสีดำขลับราคาไม่ต่ำกว่าหลักร้อยล้านสามคัน ได้ขับเคลื่อนไปที่เขตนอกเมืองแห่งหนึ่ง จากนั้นก็เข้ามาจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง

ร่างสูงตวัดเท้าลงจากรถอย่างกับนายแบบ มีมือขวาและมีชายฉกรรจ์ติดตามมาด้วยหลายคน รองเท้าที่ใส่คือรองเท้าหนังแบรนด์ดัง ราคาไม่อยากพูดถึง แพงแบบตะโกน กางเกงสแล็คขายาวสีดำ เสื้อเชิ้ตข้างในสีขาวสะอาด และตามด้วยสูทสีดำ ดูรวมๆแล้วนี่คนหรือนายสรรค์กัน หล่อสุดๆๆไปเลย

“ใครกันมาจอดรถหน้าบ้านเราแต่เช้าเลยจ๊ะตา? ”

ยายของทานตะวันขมดคิ้วถามแบบงงๆ เพราะไม่ได้นัดใครไว้เลย แล้วนี่รถของผู้ใดกัน เเถมยังดูหรูราคาไม่ใช่น้อยๆ

“นั้นสิยาย ไม่เห็นจะเคยเห็นมาก่อนเลย” ตาพูดเสริม

“แล้วนั้นใครกัน? หล่อเหลาอย่างกับนายแบบ”

“หรือว่าจะเป็น เป็นแฟนของหลานรักเราจ๊ะตา? ” ยายพูดด้วยท่าทางตกใจ เอามือมาทาบที่หน้าอกตัวเอง

“อย่าพูดในสิ่งที่เป็นไปได้ยากเลยยาย ตะวันมันไม่เคยสนใจพวกผู้ชายหรอก สนใจก็เเต่ดอกไม้เเละก็ปืนคู่ใจ”

ถึงมีคนมาจีบ หลานรักคนนี้ก็ไม่เคยสนใจใครเลยสักคน ไม่เอาปืนคู่ใจจ่อกระบาลก็บุญเเล้ว

“ก็จริงของตา” ยายเห็นด้วยกับผู้เป็นสามี “แล้วไอ้หนุ่มนั้นเป็นใครกันละ? ”

เวลาผ่านไป 30 นาที

ทานตะวันที่อาบน้ำแต่งตัวเพิ่งเสร็จ เธออยู่ในชุดเอี่ยมขายาว และมัดผมแกะสองข้างอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ได้เวลาเสด็จลงมาจากชั้นสอง และกำลังผลักประตูออกมาทักทายตากับยายของเธอ

“อรุณสวั เห้ยยย นาย!!”

ทันทีที่ร่างบางเปิดประตูออกมาด้วยท่าทางที่ร่าเริง กำลังจะบอกอรุณสวิสดิ์ผู้เป็นตาและยาย ต้องเบิกตาโต และหน้าบูดหน้าบึ้ง เพราะตรงหน้าบ้านของ มีคนที่เธอไม่ถูกชะตาตั้งเเต่เเรกเห็นยืนอยู่ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ทว่าเป็นชายหนุ่มที่เธอเพิ่งเจอเมื่อคืน และเสียจูบแรกให้แกเขาผู้นี้อีกต่างหาก

“มาบ้านฉันทำไม? อ๋อหรืออยากจะเจอไอ้นี่? ห๊ะ”

ไอ้นี่ที่เธอว่า ก็คือ ปืนลูกซองคู่ใจของเธอนั้นเอง ที่เธอวางไว้ใกล้ๆประตูบ้าน แล้วเธอก็หยิบขึ้นมา แล้วเล็งไปที่ร่างสูง แต่เขากลับไม่มีท่าทีกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังทำหน้าเหมือนคนไม่มีความรู้สึก และลูกน้องของร่างสูงก็เล็งปืนมาที่เธอเช่นกัน

“ตะวัน ใจเย็นๆก่อนนะลูก”

เป็นผู้เป็นยายที่ห้ามหลานรักเอาไว้ หลังจากนั้นเธอก็วางปืนลง และชายชุดดำก็เช่นกัน

“ฉันจะไม่อ้อมค้อมล่ะกัน ครอบครัวเธอกู้ยืมเงินพ่อฉัน” นั่งมาตั้งนาน ได้เวลาของร่างสูงพูดสักที

“รวมทั้งต้น ทั้งดอก จำนวน เงิน 300 ล้านบาท และนี่ก็ถึงกำหนดจ่ายคืนแล้ว ฉันถึงต้องมาจัดการไง” ร่างสูงพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เเสนเรียบนิ่ง

“ห๊ะ นายว่าไงน่ะ? ”

ร่างบางอุทานออกมาสุดเสียง ดังราวกับฟ้าร้อง กระพริบตาปริ๊บๆ สิ่งที่ได้ยินจากร่างสูง ทำให้เธอคิดว่าตัวเองยังอยู่ในความฝันแน่ๆ เป็นไปไม่ได้ ไม่จริง!!!

“ฉันว่าหูเธอก็ไม่ได้หนวก” ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “หรือว่าหนวก? ” แล้วเลิกคิ้วถาม

“ฉันไม่ได้หูหนวก แต่ที่นายบอกว่าครอบครัวฉันไปติดหนี้พ่อนาย นายคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ เพราะครอบครัวฉันไม่เคยไปกู้เงินใคร”

ร่างบางพูดออกมาอย่างจริงจังเเละมั่นใจครอบครัวเธอพอมีพอกินอยู่แล้ว จะไปกู้เงินใครทำไมล่ะ

“งั้นก็เอานี่ไปอ่านซะ”

ร่างสูงไม่พูดเปล่า หยิบเอกสารต่างๆเเละสัญญาจากมือของลูกน้องให้ร่างบางอ่าน “คิดว่าคงอ่านออก และเข้าใจ โดยไม่ต้องให้ฉันอธิบายเพิ่ม”

ร่างบางอ่านทุกตัวอักษรในกระดาษ ถึงกับทำหน้าตกใจ และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อ่านและเห็น

“เป็นไปได้ยังไง? พ่อกับแม่ไปกู้เงินคนอื่นมา”

ร่างบางถึงกับไปไม่ถูก ที่พ่อแม่ของเธอไปกู้ยืมเงินของครอบครัวเขามา ก็เพราะเอามาลงทุนทำธุรกิจ แต่ก็ไปไม่รอด ยิ่งไปกว่านั้นเงินที่กู้มาก็สูญเปล่า

“ไม่จริงใช่ไหมจ๊ะ ตายาย? ” ร่างบางรู้สึกเสียใจมาก

“ตาก็ไม่รู้ แต่หลักฐานมันชัดเจนว่าพ่อแม่เราไปกู้เงินเขามา”

หลังจากนั้นร่างสูงก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“เพราะฉะนั้น เรามาตกลงกันดีกว่า เธอต้องคืนเงินทั้งต้น ทั้งดอก รวมแล้ว 300 ล้านบาท ให้ฉันภายใน 1 เดือน…ไม่งั้น… ก็คิดเอาเองล่ะกัน ว่าคนที่เป็นลูกหนี้แล้วคิดจะเบี้ยว จุดจบคืออะไร? ”

สก๊อตพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ทานตะวันเหลือบมองไปที่กระบอกปืนที่ติดตัวมากับคนพวกนี้ รวมเเล้วหลายสิบกระบอกเลย ปืนลูกซองเธอจะไปสู่ใครได้ เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก นี่น้ำลายหรือกาวกันแน่ ทำไมมันถึงกลืนไม่ลงสักที

“ไม่หน้าเลือดเกินไปหน่อยหรอ? ฉันขอเวลาสาม เดือน” แหน่มีการต่อรอง

“หนึ่งเดือน ก็ถือว่าใจดีเกินพอ” เสียงเข้มเอ่ยออกมา เธอคิดว่าเขามีเวลาขนาดนั้นหรือไง?

“งั้น สะ สองเดือน คนละครึ่งทาง”

ร่างบางพยายามต่อรอง เพราะให้เวลาหนึ่งเดือน ใครมันจะไปหาเงินทัน ขนาดสามเดือนยังหามาได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งเลย นี่ 300 ร้อยล้านบาทน่ะ เขานึกว่า 300 บาท หรือไง ไอ้เจ้าหนี้หน้าเงินเอ๋ย

ร่างสูงดันลิ้นเข้ากระพุ้งแก้มข้างหนึ่งจ้องมองทานตะวันด้วยเเววตาที่เกินจะคาดเดา แล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับคนที่ช่างต่อรอง

“ตกลง แต่ถ้าภายในสองเดือนนี้ เธอยังหาเงินมาคืนฉันไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมีมันจะกลายเป็นของฉันทันที”

เธอไม่กล้าแม้แต่เถียงเขากลับ เพราะในใบสัญญานั้น ได้เขียนไว้ชัดเจนถ้าหากไม่คืนเงินในระยะเวลาที่กำหนด ทุกอย่างที่มีต้องตกเป็นของเจ้าหนี้ทันที

พ่อแม่เธอคงคิดว่าคงหาเงินมาคืนได้ทัน ถึงกล้ากู้เงินเขามา แต่สุดท้ายมันไม่ได้เป็นไปอย่างนั้นเลย แถมเธอต้องมาตกเป็นลูกหนี้ของเขาแทน

ไหนจะคำที่เขาพูดออกมาเมื่อกี่อย่างกับคนไม่มีหัวใจ เพราะน้ำเสียงนั้นเหี้ยม โหด และก็เย็นยะเยือก ทุกคนที่อยู่แถวนั้น ไม่เว้นแม้กระทั้งทานตะวัน รู้สึกขนลุกขนพวงไปตามกัน

แล้วเขาเดินออกไปขึ้นรถทันที โดยมีลูกน้องเดินตามหลัง และไปเปิดประตูให้โดยไม่สนใจเธออีก

พอรถสัญชาติยุโรปของเจ้าหนี้เธอเคลื่อนตัวออกไปไม่นาน ร่างบางได้แต่พ่นคำด่าออกมามากมายตามหลัง

“ไอ้หน้าเลือด! ไอ้หน้าเงิน! ไอ้ขี้เก๊ก! ไอ้หุ่นยนต์! ไอ้ ไอ้… โอ้ยยยยย! เบิดคำสิเว้า! หืยยย!” พอร่างบางโยนคำด่าไปนับไม่ถ้วน ก็หมดคำจะพูด ตอนนี้ใบหน้าของเธององ่ำ สลับแดง สลับม่วง สลับเขียว สลับเหลือง...