บทที่ 3 [1/2]

ยอดเงินในบัญชีธนาคารของท่านคงเหลืออยู่ 1,847 บาท

เอแคลร์จ้องตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่นาน ราวกับหากเธอเพ่งมองมันมากพอ จำนวนเงินอันน้อยนิดนี้อาจเพิ่มขึ้นมาเองได้ แต่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งตัวเลขก็ยังคงเท่าเดิม

หนึ่งพันแปดร้อยสี่สิบเจ็ดบาท นี่คือเงินทั้งหมดที่เธอเหลืออยู่ หลังจากจ่ายค่าเดินทาง ค่าอาหาร และค่าเช่าห้องพักเล็ก ๆ แห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัย

ห้องเช่าของเธออยู่บนชั้นสามของอาคารเก่า ๆ ที่ตั้งอยู่ในซอยค่อนข้างแคบ ผนังสีครีมมีรอยแตกร้าวเป็นบางจุด หน้าต่างบานเล็กเปิดออกไปเห็นหลังคาบ้านข้างเคียง ส่วนพัดลมตั้งพื้นตรงปลายเตียงก็ส่งเสียงดังเป็นระยะ ราวกับกำลังประท้วงทุกครั้งที่เธอเปิดใช้งาน

ภายในห้องมีเตียงเดี่ยวหนึ่งหลัง ตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ โต๊ะพับขนาดเล็ก และห้องน้ำในตัวที่มีพื้นที่พอให้ยืนหมุนตัวได้อย่างหวุดหวิด

มันไม่ใช่ห้องที่น่าอยู่มากนัก แต่สำหรับคนที่เพิ่งถูกครอบครัวทอดทิ้ง ห้องนี้กลับเป็นสถานที่เพียงแห่งเดียวที่เธอสามารถซุกหัวนอนไปวัน ๆ ได้ แล้วมั่นใจได้ว่าจะไม่มีใครเข้ามาต่อว่า ข่มขู่ หรือสั่งให้เธอรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ

อย่างน้อยก็ในตอนนี้…

เอแคลร์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนหยิบสมุดไดอารี่เล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า สมุดเล่มนี้เธอใช้จดบันทึกเรื่องเรียนและเรื่องต่าง ๆ มาตั้งแต่มัธยมปลาย แต่ตอนนี้เธอคงนำมันมาเขียนตารางรายรับรายจ่ายในแต่ละวันแทน

ปลายปากกาหยุดอยู่เหนือกระดาษชั่วครู่ จากนั้นเธอก็เริ่มเขียนตัวเลขทีละรายการ ค่าเช่าห้องพักค่าอาหารในแต่ล่ะวัน ค่าเดินทางไปมหาวิทยาลัย ค่าเอกสารและอุปกรณ์การเรียน และค่าโทรศัพท์

แต่เมื่อหักค่าใช้จ่ายจำเป็นทั้งหมดออกแล้ว เธอแทบไม่มีเงินเหลือสำหรับเหตุฉุกเฉินเลยด้วยซ้ำ

เอแคลร์วางปากกาลงแล้วยกมือขึ้นนวดขมับ หนี้ยี่สิบล้านบาทไม่ใช่สิ่งที่คนคนหนึ่งจะหาได้จากการทำงานพิเศษเพียงไม่กี่วัน

เธอรู้เรื่องนั้นดี…

ต่อให้ได้ค่าแรงวันละห้าร้อยบาท ทำงานทุกวันโดยไม่หยุดพัก เงินที่หาได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ก็ยังห่างไกลจากจำนวนดอกเบี้ยที่เจ้าหนี้ต้องการอยู่มาก

และเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดอกเบี้ยที่ซ่งเฮ่อเทียนพูดถึงนั้นเป็นจำนวนเท่าไร สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การไม่มีเงิน แต่เป็นการที่เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่

เอแคลร์หลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ เธอเปิดสมุดไดอารี่อีกครั้ง ก่อนเขียนข้อความตัวใหญ่ไว้ตรงกลางหน้ากระดาษ

ภายในหนึ่งสัปดาห์ ฉันต้องหางานให้ได้!

เธอไม่อาจเปลี่ยนสิ่งที่พ่อแม่ทำไปแล้วได้ ไม่อาจย้อนเวลากลับไปห้ามพ่อไม่ให้กู้เงิน ไม่อาจบังคับให้แม่หันกลับมาหา และไม่อาจทำให้ซ่งเฮ่อเทียนกลายเป็นคนมีเหตุผลขึ้นมาได้

แต่เธอยังเลือกได้ว่าจะทำอะไรต่อจากนี้ หากมัวแต่นั่งร้องไห้เงินในบัญชีก็จะไม่เพิ่มขึ้น หากเอาแต่โทษตัวเองเธอก็จะไม่ได้งาน และหากปล่อยให้ความกลัวควบคุมทุกอย่าง ชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอก็คงถูกคนอื่นกำหนดไปจนหมด

เอแคลร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เธอเปิดเว็บไซต์สมัครงาน แล้วเริ่มค้นหาตำแหน่งงานที่สามารถทำควบคู่กับการเรียนได้

คืนนี้เธอจะยังไม่ยอมแพ้

ไม่ว่าเจ้าหนี้คนนั้นจะเป็นใครก็ตาม!

เช้าวันต่อมา เอแคลร์ตื่นตั้งแต่หกโมง เธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาที่รีดให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนรวบผมยาวไว้ด้านหลังและตรวจดูเอกสารสมัครงานในกระเป๋า

บนโต๊ะมีขนมปังหนึ่งแผ่นกับน้ำเปล่าหนึ่งขวด เธอกินมันเป็นอาหารเช้า ก่อนปิดประตูห้องแล้วออกเดินทางไปยังร้านอาหารแห่งแรกที่นัดสัมภาษณ์ไว้

ร้านอาหารตั้งอยู่ริมถนนใหญ่ ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ภายในร้านมีกลิ่นหอมของอาหารที่กำลังปรุงลอยอวลไปทั่ว เสียงจานชามกระทบกันดังเป็นระยะ และพนักงานหลายคนกำลังเร่งจัดโต๊ะต้อนรับลูกค้าช่วงเช้า เอแคลร์ยืนรออยู่ตรงมุมร้านจนผู้จัดการเดินออกมา

“มาสมัครงานพาร์ตไทม์ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ ฉันส่งใบสมัครไว้ทางออนไลน์ค่ะ”

“ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยอยู่เหรอ” ผู้จัดการรับเอกสารไปดู ก่อนเงยหน้ามองเธอ

“ค่ะ ปีหนึ่งค่ะ”

“ทำงานได้กี่วัน”

“ถ้าเป็นช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ฉันทำได้เกือบทุกวันเลยค่ะ ส่วนวันเสาร์อาทิตย์สามารถทำเต็มวันได้”

ผู้จัดการพยักหน้ารับ ก่อนถามต่ออีกสองสามข้อเกี่ยวกับเวลาว่างและประสบการณ์ทำงาน เอแคลร์ตอบทุกคำถามอย่างสุภาพ เธอไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานในร้านอาหารมาก่อน แต่ก็พยายามแสดงให้เห็นว่าเธอพร้อมเรียนรู้งาน และสามารถรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองได้

ทว่าหลังจากพิจารณาเอกสารอยู่ครู่หนึ่ง ผู้จัดการก็ถอนหายใจเบา ๆ

“น้อง พี่ขอโทษนะ ตอนนี้ร้านเราต้องการคนที่ทำกะกลางวันได้ด้วย เพราะช่วงเย็นคนสมัครเยอะแล้ว”

“ถ้าฉันปรับเวลาทำงานได้บางวัน---”

“พี่เข้าใจ แต่เราต้องการคนที่พร้อมทำตามตารางร้านจริง ๆ ”

คำตอบนั้นสุภาพ แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้เธอรู้ว่าไม่มีประโยชน์จะพยายามต่อ เอแคลร์รับเอกสารกลับมาก่อนยกมือไหว้

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่สละเวลาให้”

เธอเดินออกจากร้านโดยไม่แสดงสีหน้าผิดหวังมากนัก แต่เมื่อพ้นประตูร้านมาแล้วหญิงสาวก็อดถอนหายใจไม่ได้ แต่แน่นอนว่าคนอย่างเธอไม่มีวันยอมแพ้กับเรื่องแค่นี้ง่าย ๆ