ตอนที่ 3 คลื่นลมในเมืองหลวง - 3

หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืน เดินวนไปวนมาในห้องราวกับหนูติดจั่น ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนหวนกลับมาอีกครั้ง ผิวสีทองแดงที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นประปราย มัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า กลิ่นอายบุรุษเพศที่แฝงไปด้วยความอันตรายและคาวเลือด และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคมกริบดุจมัจจุราชคู่นั้น!

ลักษณะเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่ขุนนางบุ๋นที่เอาแต่อ่านตำราเป็นแน่ เขาต้องเป็นยอดฝีมือที่ผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชน ไม่เป็นแม่ทัพใหญ่ ก็ต้องเป็นเชื้อพระวงศ์ที่กุมอำนาจทางทหาร!

"ฉิบหายแล้ว..." เซียวอวี้หลานสบถเสียงสั่น

ลองจินตนาการดูสิ หากบุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้าผู้นั้นตื่นขึ้นมา แล้วพบว่าตนเองถูกสตรีแปลกหน้า ล่วงเกินย่ำยีจนหมดสภาพ ซ้ำยังทิ้งเขาไว้ในตำหนักร้างราวกับหญิงคณิกาไร้ค่า เขาจะไม่โกรธแค้นจนสั่งพลิกแผ่นดินตามล่าตัวนางหรอกหรือ!

หากเขาจับได้ว่าสตรีใจกล้าผู้นั้นคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนอิ้งกั๋วกง นางร้ายที่ขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจ ข้อหาลอบปลงพระชนม์หากเขาเป็นเชื้อพระวงศ์ หรือวางยาขุนนางระดับสูง ย่อมทำให้นางและครอบครัวจวนกั๋วกงต้องโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร!

"ไม่ได้การ ข้าจะอยู่ที่เมืองหลวงต่อไปไม่ได้แล้ว!"

ดวงตาหงส์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เซียวอวี้หลานรีบพุ่งตัวไปที่ตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ นางลากหีบไม้มะเกลือออกมาอย่างรวดเร็ว ซึ่งด้วยพละกำลังมหาศาล ทำให้นางยกหีบหนักอึ้งนั้นปลิวราวกับกล่องกระดาษนางเริ่มลงมือเปิดตู้ ค้นหาทรัพย์สินมีค่าทั้งหมดที่มี

"ตั๋วเงิน... ทองคำแท่ง... ปิ่นหยก... ไข่มุกราตรี..."

หญิงสาวกวาดทรัพย์สมบัติล้ำค่าทุกชิ้นลงในหีบอย่างมือระวิง พลางลอบระบายลมหายใจอย่างโล่งอก ความพยายามในการฝึกควบคุมพละกำลังมหาศาลอย่างยากลำบากมาตั้งแต่เมื่อเช้า บัดนี้ไม่สูญเปล่าเลยจริงๆ อย่างน้อยๆ ปิ่นหยกที่แสนเปราะบางกับไข่มุกราตรีพวกนี้ ก็ไม่ได้ถูกนางบีบจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงคามือ

"ข้ามีมิติวิเศษ มีบ่อน้ำพุที่ปลูกผักทำเงินได้ มีพละกำลังเก้าวัวสองพยัคฆ์ไว้ป้องกันตัว ข้าไม่จำเป็นต้องง้อเกียรติยศในเมืองหลวงบ้าๆ นี่ ข้าต้องไปสร้างตัวที่ชนบท ไปทำฟาร์ม ไปสโลว์ไลฟ์!"

มือเรียวเล็กหยิบฉวยข้าวของอย่างคล่องแคล่ว สมองก็คำนวณแผนการหลบหนีอย่างแยบยล การจะหนีออกจากจวนกั๋วกงไปเฉยๆ ย่อมทำให้ท่านพ่อท่านแม่ที่รักนางดั่งดวงใจต้องออกตามหาจนเป็นเรื่องใหญ่โต นางต้องหาข้ออ้างที่แนบเนียน ข้ออ้างที่ไม่มีใครกล้าคัดค้าน!

"ถือศีล... สำนึกผิด... ใช่แล้ว!"

เซียวอวี้หลานดีดนิ้วดังเป๊าะ นางจะใช้เรื่องข่าวลือของรัชทายาทในวันนี้ให้เป็นประโยชน์ นางจะเสแสร้งแสดงละครฉากใหญ่ บีบน้ำตาต่อหน้าบิดามารดา อ้างว่าเสียใจที่ชายในดวงใจไปมีอนุชายา รู้สึกว่าตนเองทำตัวเหลวไหลมาตลอด จึงอยากขออนุญาตไปพำนักที่จวนบรรพบุรุษในชนบทที่ห่างไกล เพื่อถือศีลกินเจ ล้างบาป และสงบจิตใจ!

บิดามารดาของร่างเดิมนั้นรักและตามใจบุตรสาวจนเสียคน ขอเพียงนางออดอ้อนและยืนกรานอย่างหนักแน่น พวกเขาย่อมไม่มีทางขัดใจนางอย่างแน่นอน!

"รอให้บุรุษมัจจุราชนั่นลืมเรื่องคืนนั้นไปสักสิบปี หรือจนกว่าข้าจะปลูกสมุนไพรวิเศษในมิติไปขายจนรวยล้นฟ้า เป็นเศรษฐินีที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง เมื่อนั้นข้าค่อยคิดอีกทีว่าจะกลับมาเหยียบเมืองหลวงหรือไม่"

เซียวอวี้หลานยิ้มกริ่มอย่างหมายมาด นางปิดฝาหีบไม้ที่อัดแน่นไปด้วยสมบัติลงก่อนจะเอาไปเก็บไว้ในมิติ การตัดสินใจของนางเด็ดขาดและแน่วแน่ ชะตากรรมของนางร้ายถูกพลิกผันแล้ว ต่อจากนี้ไป จะไม่มีคุณหนูใหญ่ผู้วิ่งตามบุรุษจนตัวตายอีกต่อไป จะมีแต่เซียวอวี้หลานเศรษฐินีชาวไร่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี!

ทว่า...หญิงสาวหารู้ไม่ว่า การตัดสินใจหนีออกจากเมืองหลวงในครั้งนี้ จะนำพานางไปสู่บททดสอบที่ยิ่งใหญ่กว่า และบุรุษในคืนนั้นก็ไม่ได้เป็นเพียงตัวละครที่นางจะสลัดทิ้งไปได้ง่ายดายดั่งที่ใจคิด!