ตอนที่ 3 คลื่นลมในเมืองหลวง - 2

"บ่าวทราบข่าวลือมาว่า สภาพของทั้งสอง เอ่อ... เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้วเจ้าค่ะ! ฮองเฮาพิโรธหนักมาก ตบหน้าคุณหนูซูไปฉาดใหญ่ หาว่านางเป็นสตรีแพศยาที่ไร้ยางอาย ใช้มารยาปีนเตียงรัชทายาทก่อนแต่งงาน!"

เซียวอวี้หลานเบิกตากว้าง สมองนักวิจัยในยุคปัจจุบันของนางหมุนวนอย่างรวดเร็ว

‘เดี๋ยวนะ! ซูหวั่นถิง? นางเอกผู้แสนจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง ดอกบัวขาวผู้สูงส่งคนนั้นน่ะหรือ!?’

ในนิยายต้นฉบับ ซูหวั่นถิงคือสตรีที่เพียบพร้อม นางฉลาด อ่อนโยน และมักจะถูกเซียวอวี้หลานกลั่นแกล้งเสมอ การที่นางได้รับการแต่งตั้งเป็นพระชายาเอกของรัชทายาท เป็นเพราะความรักที่บริสุทธิ์และการสนับสนุนจากตระกูลซู

ทว่าตอนนี้ เพียงเพราะนางตัดสินใจหนีออกจากห้อง กลับกลายเป็นหมากตาเดียวที่พลิกผันกระดานชะตากรรม ทำให้เรื่องราวทั้งหมดผิดเพี้ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง! ซูหวั่นถิงกลายเป็นคนที่เข้าไปอยู่ในห้องนั้นแทน และรับเคราะห์ถูกจับได้ว่าเสียพรหมจรรย์ก่อนเข้าพิธีมงคล!

"แล้วอย่างไรต่อ ฮองเฮาลงโทษนางอย่างไร" เซียวอวี้หลานลอบจับพนักเก้าอี้แน่น พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ตื่นเต้นจนเกินไป

"ฮองเฮาประกาศกร้าวว่า สตรีที่เสื่อมเสียเกียรติ ไม่อาจเชิดหน้าชูตาเป็นพระชายาเอกและพระชายารองแห่งตำหนักบูรพาได้เจ้าค่ะ! แต่ด้วยความที่องค์รัชทายาทก้มหัวโขกศีรษะขอร้อง ฮองเฮาจึงยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง... มีราชโองการให้หามซูหวั่นถิงเข้าประตูด้านข้างของตำหนักบูรพาได้ แต่ให้อยู่ในฐานะอนุชายา ที่ไร้หน้าไร้ตาเท่านั้นเจ้าค่ะ!"

‘อนุชายา!’

เซียวอวี้หลานแทบจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา นางเอกนิยายต้นฉบับผู้ถูกลิขิตให้เป็นมารดาของแผ่นดิน บัดนี้ถูกลดขั้นให้เป็นเพียงอนุชายาท้ายจวน! หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูนักอ่านนิยายคงได้อกแตกตายเป็นแน่แท้ แต่สำหรับเซียวอวี้หลาน นางกลับรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด อย่างน้อยเคราะห์กรรมที่ร่างเดิมเคยก่อไว้ ก็ไม่ได้ย้อนกลับมาทำร้ายนางในชาตินี้

ทว่าชุนเถาที่เห็นคุณหนูของตนเงียบไป ก็เข้าใจผิดคิดว่าคุณหนูกำลังตกใจและเสียใจเจียนตาย สาวใช้รีบรินน้ำชามาจ่อที่ริมฝีปากบาง

"คุณหนูอย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ! ชายาเอกก็ไม่ใช่ ซูหวั่นถิงผู้นั้นเป็นได้แค่อนุชายาต่ำต้อย คุณหนูของบ่าวเพียบพร้อมถึงเพียงนี้ ตำแหน่งพระชายาเอกย่อมต้องตกเป็นของท่านอย่างแน่นอน บ่าวจะให้คนไปสืบดูว่านางจิ้งจอกนั่นใช้มารยาอันใด ถึงได้กล้าไปโผล่ในห้องของรัชทายาทได้!"

"ไม่ต้อง!" เซียวอวี้หลานรีบยกมือปราม ก่อนจะเผลอปัดถ้วยชาในมือชุนเถาจนน้ำกระฉอก "เอ่อ... ข้าหมายความว่า ช่างมันเถิด"

ชุนเถากะพริบตาปริบๆ มองคุณหนูที่ดูไม่ได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดหรืออาละวาดทุบทำลายข้าวของเหมือนทุกครั้งที่ได้ยินชื่อซูหวั่นถิง "คุณหนู ท่านไม่โกรธหรือเจ้าคะ"

เซียวอวี้หลานแสร้งถอนหายใจยาว แสร้งทำสีหน้าปลงตกประดุจผู้บรรลุธรรม

"ชุนเถาเอ๋ย บทเรียนราคาแพงเมื่อคืนทำให้ข้าตาสว่างแล้ว บุรุษที่ไร้หัวใจและมักมากจนถึงขั้นลดเกียรติไปร่วมเตียงกับสตรีอื่นก่อนแต่งเช่นนั้น หากข้ายังดึงดันจะแย่งชิงมา ก็มีแต่จะทำร้ายตัวเองเปล่าๆ ข้าเป็นถึงคุณหนูใหญ่จวนอิ้งกั๋วกง ไฉนต้องลดตัวไปแย่งเศษเดนบุรุษกับอนุชายาผู้หนึ่งด้วยเล่า ปล่อยพวกเขาไปเสวยสุขกันเถิด"

คำพูดที่ดูมีเหตุผลและสูงส่งผิดวิสัยของคุณหนูใหญ่ ทำให้ชุนเถาอ้าปากค้าง สาวใช้มองผู้เป็นนายด้วยสายตาเทิดทูนบูชาราวกับมองเห็นแสงธรรมเปล่งประกายรอบตัว "คุณหนูของบ่าวเติบโตขึ้นแล้วจริงๆ นายท่านกับฮูหยินรู้เข้าต้องดีใจจนน้ำตาไหลแน่เจ้าค่ะ!"

เซียวอวี้หลานยิ้มบางๆ พยักหน้ารับ "เอาล่ะ เจ้าออกไปเถิด ข้าอยากพักผ่อนเงียบๆ สักประเดี๋ยว อ้อ... ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวนเด็ดขาดนะ"

เมื่อคล้อยหลังสาวใช้ รอยยิ้มอวดดีบนใบหน้าของเซียวอวี้หลานก็หุบฉับลงทันที!

คลื่นลมเรื่องรัชทายาทกับแม่นางเอกดอกบัวขาวนั่นจบลงไปแล้ว พวกเขาจะรักกันหรือจะตีกันตายในตำหนักบูรพาก็ไม่ใช่กงการอะไรของนาง แต่สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขสันหลังในตอนนี้ คือปริศนาที่ยังแก้ไม่ตก...

‘หากรัชทายาทถูกจับได้ว่าอยู่กับซูหวั่นถิง... แล้วบุรุษกล้ามโตที่ลากข้าเข้าตำหนักร้างเมื่อคืนนั้น เป็นผู้ใดกันแน่!?’