ตอนที่ 3 คลื่นลมในเมืองหลวง - 1

แสงแดดอุ่นซ่านยามสายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายรูปดอกเหมย ทาบทับลงบนพื้นกระดานไม้เนื้อแข็งที่ได้รับการขัดถูจนขึ้นเงา ภายในห้องนอนหรูหราของเรือนเหมยฮวาแห่งจวนกั๋วกง บรรยากาศควรจะเงียบสงบและผ่อนคลาย ทว่าสำหรับเจ้าของห้องในเวลานี้ กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดอย่างถึงที่สุด

แกรก...

เสียงหักของไม้ดังขึ้นเบาๆ เป็นรอบที่ห้าของเช้าวันนี้ เซียวอวี้หลานหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด ก่อนจะก้มลงมอง หวีไม้สลักลายหงส์ราคาแพงลิ่วในมือ ที่บัดนี้หักเป็นสองท่อนอย่างหมดจดเพียงแค่นางออกแรงจับมันเพื่อจะสางผม

หญิงสาววางซากหวีไม้ลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเบามือที่สุดเท่าที่พละกำลังมหาศาลของนางจะเอื้ออำนวย นางลอบปาดเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดซึมตามไรผม ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาและค้นพบความจริงเรื่องพละกำลังเก้าวัวสองพยัคฆ์ นางก็แทบจะไม่กล้าแตะต้องสิ่งใดในห้องอีกเลย ถ้วยชาแตกไปสามใบ ตะเกียบหักไปสองคู่ แม้กระทั่งตอนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า นางยังเผลอกระชากสายคาดเอวขาดกระจุยไปถึงสองเส้น!

‘สวรรค์ นี่มันคำสาปชัดๆ! ข้าต้องใช้เวลาปรับตัวอีกนานแค่ไหนถึงจะควบคุมไอ้พลังบ้าๆ นี่ได้’ เซียวอวี้หลานคร่ำครวญในใจพลางหยิบหวีเล่มใหม่ที่ทำจากหยกเนื้อแข็งขึ้นมาใช้อย่างระมัดระวังประดุจกำลังกู้ระเบิด

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจของชุนเถา สาวใช้คนสนิทที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้ผู้เป็นนายอนุญาต ใบหน้าของสาวใช้แดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผีสาง

"คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!" ชุนเถาร้องเสียงหลง รีบปิดประตูห้องลงกลอนอย่างแน่นหนา ราวกับกลัวว่าความลับที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยจะรั่วไหลออกไป

เซียวอวี้หลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางค่อยๆ วางหวีหยกในมือลง ช้าๆ และนุ่มนวลที่สุด

"มีเรื่องอันใด เหตุใดจึงต้องลุกลี้ลุกลนปานนี้ ฟ้าถล่มลงมากลางเมืองหลวงแล้วหรืออย่างไร?"

"ยิ่งกว่าฟ้าถล่มอีกเจ้าค่ะคุณหนู!" ชุนเถากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ท่าทางอึกอักคล้ายอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้า ดวงตาของสาวใช้ลอบมองประเมินสีหน้าของคุณหนูใหญ่อย่างหวาดหวั่น

"เรื่องนี้... เกี่ยวพันกับองค์รัชทายาท บ่าว... บ่าวกลัวว่าหากคุณหนูได้ฟังแล้ว จะกระทบกระเทือนต่ออาการป่วย..."

ชื่อของรัชทายาททำให้ดวงตาหงส์ของเซียวอวี้หลานทอประกายวาบขึ้นมาทันที

ตามนิยายต้นฉบับ เมื่อคืนนี้คือคืนที่เซียวอวี้หลานคนเดิมต้องถูกจับได้ว่าวางยารัชทายาทและถูกชายชู้ย่ำยี แต่เมื่อนางทะลุมิติมาและปีนหน้าต่างหนีเอาตัวรอดออกมาได้ เนื้อเรื่องย่อมต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ นางอยากรู้ใจจะขาดว่าป่านนี้ตำหนักรับรองในวังหลวงวุ่นวายไปถึงไหนแล้ว

ทว่าเซียวอวี้หลานไม่ลืมว่าร่างเดิมของนางคลั่งรักรัชทายาทจ้าวเทียนอวี่มากเพียงใด หากนางแสดงท่าทีอยากรู้อยากเห็นหรือเฉยเมยเกินไป ย่อมสร้างความสงสัยให้แก่สาวใช้คนสนิทที่รู้ใจนางดีที่สุดอย่างชุนเถาเป็นแน่

นางจึงแสร้งทำสีหน้าหมองคล้ำลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นกุมหน้าอกราวกับคนเจ็บปวดใจเหลือแสน

"ชุนเถา... เจ้าก็รู้ว่าข้ารักและเทิดทูนพระองค์มากเพียงใด เรื่องของพระองค์มีเรื่องใดบ้างที่ข้าไม่อยากรู้? พูดมาเถิด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายแรงเพียงใด ข้า... ข้าทนได้"

ชุนเถาเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของคุณหนูผู้หยิ่งยโสของตนก็ใจอ่อนยวบ รีบคลานเข่าเข้ามาใกล้และกระซิบเสียงเบาหวิว

"เมื่อเช้านี้ มีข่าวลือแพร่สะพัดมาจากในวังหลวงเจ้าค่ะ ว่าเมื่อคืนกลางดึก ฮองเฮาเสด็จไปตรวจตราความเรียบร้อยที่ตำหนักรับรอง ทว่ากลับพบองค์รัชทายาทประทับอยู่บนเตียง... กับคุณหนูซูหวั่นถิงแห่งจวนอัครเสนาบดีเจ้าค่ะ!"

"อะไรนะ!?" เซียวอวี้หลานอุทานเสียงหลง แต่ครั้งนี้นางไม่ได้แสร้งทำ นางตกใจจริงๆ

"ชู่ววว คุณหนูเบาเสียงหน่อยเจ้าค่ะ!" ชุนเถารีบยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก