ตอนที่ 2 หลบหนี และของวิเศษที่สวรรค์ประทาน - 3

‘นี่มัน... มิติวิเศษ! สวรรค์! ข้าได้นิ้วทองคำติดตัวมาด้วยหรือนี่!’แกแ

เซียวอวี้หลานแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ในฐานะคนที่อ่านนิยายทะลุมิติมานับไม่ถ้วน นางย่อมรู้ดีว่าสิ่งนี้คือสุดยอดตัวช่วยที่สวรรค์ประทานให้ตัวเอก!

นางก้าวเท้ายาวๆ วิ่งเข้าไปสำรวจในกระท่อมไม้ไผ่ ภายในมีเพียงเตียงไม้ โต๊ะ และชั้นวางของที่ว่างเปล่า แต่เมื่อนางเดินออกไปที่แปลงดิน สัญชาตญาณของนักวิจัยพืชก็ทำงานทันที นางย่อตัวลง หยิบดินสีดำขลับขึ้นมาดมและบดขยี้ด้วยปลายนิ้ว

"ดินนี่... พลังชีวิตอัดแน่นมาก หากเดาไม่ผิด ไม่ว่าจะปลูกพืชชนิดใดก็ย่อมเติบโตได้อย่างรวดเร็วและมีคุณภาพเหนือกว่าโลกภายนอกหลายเท่าตัว!" นางพึมพำอย่างตื่นเต้น

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน นางจึงหมุนตัวกลับเข้าไปสำรวจภายในกระท่อมไม้ไผ่อีกครั้งอย่างละเอียด คราวนี้สายตาพลันสะดุดเข้ากับถุงผ้าดิบใบเล็กที่วางแอบอยู่บนชั้นไม้มุมห้อง เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าภายในบรรจุเมล็ดพันธุ์ผักและผลไม้เอาไว้หลายชนิด นางไม่รอช้า รีบสุ่มหยิบเมล็ดที่ดูคล้ายกับเมล็ดของผลอิงเถา ออกมาหนึ่งเมล็ด

นางวิ่งกลับไปที่แปลงดินสีดำ ใช้ปลายนิ้วขุดหลุมเล็กๆ แล้วฝังเมล็ดอิงเถาลงไปอย่างเบามือ จากนั้นก็วิ่งไปใช้อุ้งมือทั้งสองข้างรองน้ำจากบ่อน้ำพุหินหยก นำมารดลงบนผิวดินที่เพิ่งปลูก

และแล้ว... ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นต่อหน้านาง!

เพียงพริบตาเดียวที่หยาดน้ำพุวิเศษซึมลงสู่ผิวดิน ยอดอ่อนสีเขียวก็แทงทะลุผิวดินขึ้นมา ก่อนที่มันจะยืดตัวสูงขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีเวทมนตร์ แตกกิ่งก้านสาขา ผลิใบสีเขียวชอุ่ม และออกดอกสีขาวบานสะพรั่ง จากนั้นกลีบดอกก็ร่วงโรยกลายเป็นผลอิงเถาสีแดงสดลูกโต เต่งตึง และส่งกลิ่นหอมหวานยั่วน้ำลาย ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงสิบจังหวะหายใจ!

"มหัศจรรย์! มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!"

เซียวอวี้หลานหัวเราะลั่นอย่างลืมตัว นางเด็ดผลอิงเถาเข้าปาก รสชาติหวานฉ่ำและพลังปราณที่แฝงอยู่ในผลไม้ไหลลื่นลงคอ ทำให้ร่างกายที่เคยบอบช้ำรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

นางเดินไปที่บ่อน้ำพุหินหยกอีกครั้ง คราวนี้ก้มหน้าลงใช้อุ้งมือวักน้ำจากบ่อขึ้นมาดื่มโดยตรง น้ำพุเย็นฉ่ำไหลผ่านลำคอ ซึมซาบเข้าสู่เส้นเลือดและกระดูก ความเจ็บปวดร้าวที่ร่องรอยการร่วมรักทิ้งไว้มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับมาเปล่งปลั่งอมชมพูดุจหยกชั้นดี ซ้ำยังรู้สึกได้ถึงขุมพลังบางอย่างที่ปะทุขึ้นมาในร่างกาย มันเป็นความรู้สึกที่เอ่อล้นจนแทบจะระเบิดออกมา

เมื่อดื่มด่ำกับความมหัศจรรย์ของมิติวิเศษจนพอใจ เซียวอวี้หลานก็ตั้งจิตออกจากมิติ พริบตาเดียว ร่างของนางก็กลับมานอนอยู่บนเตียงเตาในห้องนอนที่จวนอิ้งกั๋วกงเช่นเดิม

หญิงสาวลืมตาขึ้น ความรู้สึกสดชื่นเต็มเปี่ยมราวกับได้นอนหลับพักผ่อนมาอย่างเต็มอิ่ม พลังปราณที่เอ่อล้นไหลเวียนอยู่ภายในทำให้ความง่วงงุนมลายหายไปจนสิ้น นางขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แม้ร่างกายจะชุ่มชื่นและไม่รู้สึกกระหายน้ำเลยแม้แต่น้อย ทว่าหัวใจกลับยังคงเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้นกับนิ้วทองคำที่เพิ่งค้นพบ

เพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน นางจึงตวัดขาก้าวลงจากเตียง เดินตรงไปยังโต๊ะกลมกลางห้อง หมายจะนั่งพักและรินน้ำชาเย็นชืดดื่มสักจอกเพื่อเรียกสติให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอย

เซียวอวี้หลานยกป้านชาดินเผาขึ้นรินน้ำชาลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวลายวิจิตรอย่างอารมณ์ดี นางฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ ทว่า...

ในจังหวะที่มือเรียวเล็กของนางเอื้อมไปหยิบถ้วยกระเบื้องขึ้นมานั้น...