ตอนที่ 2 หลบหนี และของวิเศษที่สวรรค์ประทาน - 2

ทันทีที่เท้าเหยียบเข้าสู่เรือนเหมยฮวาอันเป็นที่พักส่วนตัว สาวใช้คนสนิททั้งสองอย่างชุนเถาและชิวจวี๋ที่ยืนชะเง้อคอรอด้วยความกระวนกระวายใจมาทั้งคืนก็รีบวิ่งถลันเข้ามาหาทันที

"คุณหนูใหญ่! ท่านหายไปไหนมาเจ้าคะ บ่าวสองคนตามหาท่านแทบพลิกแผ่นดิน หากนายท่านกับฮูหยินทราบเรื่องเข้า พวกบ่าวต้องถูกตีจนตายแน่ๆ เจ้าค่ะ!" ชุนเถาร้องไห้กระซิก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

แต่เมื่อชิวจวี๋สังเกตเห็นสภาพของคุณหนูของตน ใบหน้าของสาวใช้ก็ซีดเผือดลงทันตา "คะ... คุณหนู! เสื้อผ้าของท่าน... เหตุใดจึงขาดวิ่นเช่นนี้ แล้วเสื้อคลุมบุรุษนี่... รอยที่คอของท่าน..."

"หุบปาก!"

เซียวอวี้หลานตวาดเสียงต่ำแต่เฉียบขาด ดวงตาหงส์ตวัดมองสาวใช้ทั้งสองด้วยแววตาดุดันและทรงอำนาจอย่างที่พวกนางไม่เคยเห็นมาก่อน

"พวกเจ้าอยากให้คนทั้งจวนแห่กันมาดูข้าในสภาพนี้หรืออย่างไร! รีบพยุงข้าเข้าไปในห้องเดี๋ยวนี้ แล้วห้ามแพร่งพรายเรื่องที่ข้าหายตัวไปเมื่อคืนให้ผู้ใดรู้เป็นอันขาด ใครกล้าปริปาก ข้าจะตัดลิ้นเอาไปโยนให้สุนัขกิน!"

ความกดดันและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวคุณหนูใหญ่ ทำให้ชุนเถาและชิวจวี๋รีบปิดปากฉับ พวกนางพยักหน้ารัวๆ ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะรีบเข้ามาประคองร่างที่สั่นเทาของเซียวอวี้หลานเข้าไปในห้องนอน และปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา

"เตรียมน้ำร้อนให้ข้าอาบ ข้าต้องการชำระล้างร่างกายเดี๋ยวนี้" นางออกคำสั่งเสียงเหนื่อยอ่อน

หลังจากแช่ตัวในอ่างน้ำร้อนจนคราบไคลและร่องรอยแห่งความอัปยศจางลงบ้างแล้ว เซียวอวี้หลานก็เปลี่ยนมาสวมชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่ม นางทิ้งตัวลงบนเตียงเตาที่ปูด้วยฟูกหนานุ่มราวกับปุยนุ่น ความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจถาโถมเข้าใส่จนนางแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

"ชุนเถา ชิวจวี๋ ไปบอกท่านพ่อกับท่านแม่ว่าข้าป่วยหนัก โดนลมเย็นจนไข้ขึ้นสูง สั่งห้ามผู้ใดเข้ามารบกวนข้าโดยเด็ดขาด แม้แต่ท่านพ่อท่านแม่ ข้าก็ไม่อนุญาตให้เข้าเยี่ยมจนกว่าข้าจะเรียกหา เข้าใจหรือไม่?"

"บะ... บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวจะไปแจ้งนายท่านกับฮูหยินเดี๋ยวนี้ คุณหนูพักผ่อนเถิดนะเจ้าคะ" ชุนเถารับคำเสียงสั่น ก่อนจะรีบดึงมือชิวจวี๋ให้ออกไปจากห้องเพื่อทำตามคำสั่ง

เมื่อภายในห้องเหลือเพียงความเงียบสงบ เซียวอวี้หลานก็ถอนหายใจยาวเหยียด นางหลับตาลง ปล่อยให้ความมืดมิดเข้าครอบงำ หวังเพียงให้การนอนหลับช่วยเยียวยาความเจ็บปวดและลบเลือนเรื่องราวบ้าบอที่เกิดขึ้นทั้งหมด

ทว่า... ในขณะที่สติกำลังจะจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวราวกับขนนกที่ล่องลอยไปตามสายลม ภาพตรงหน้าไม่ได้มืดสนิทอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับค่อยๆ สว่างวาบขึ้น แสงสีขาวนวลตาอาบไล้ไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ทัศนียภาพเบื้องหน้าจะปรากฏชัดเจนขึ้น

เซียวอวี้หลานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่ได้อยู่ในห้องนอนของจวนอิ้งกั๋วกงอีกต่อไป!

เบื้องหน้าของนางคือหุบเขาที่โอบล้อมด้วยหมอกจางๆ อากาศบริสุทธิ์สดชื่นจนทำให้ปอดที่เคยอึดอัดรู้สึกโล่งสบายราวกับได้รับการชำระล้าง ปราณฟ้าดินที่นี่หนาแน่นจนแทบจะจับต้องได้ ตรงกลางหุบเขามีกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กๆ ที่ดูเรียบง่ายแต่น่าอยู่ตั้งตระหง่านอยู่ รอบกระท่อมคือแปลงดินขนาดใหญ่ที่เนื้อดินมีสีดำขลับเป็นประกาย บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ขั้นสุดยอดที่นักวิจัยพืชอย่างนางเห็นแล้วต้องน้ำลายสอ

และที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดคือ ถัดจากแปลงดินไปไม่ไกล มี บ่อน้ำพุหินหยกสีขาวบริสุทธิ์ น้ำในบ่อใสแจ๋วราวกับกระจกทว่ากลับเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา กลิ่นหอมหวานละมุนลอยแตะจมูก เพียงแค่สูดดมก็ทำให้ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดในร่างกายทุเลาลงอย่างน่าอัศจรรย์