บทที่ 4 จับโจรขโมยเมล็ดพันธุ์ได้หนึ่งตัว

บทที่ 4 จับโจรขโมยเมล็ดพันธุ์ได้หนึ่งตัว

‘ดี! ข้าจะฟ้องร้อง! ข้าจะร้องเรียนพวกเจ้าให้หมดทั้งแผนก!’

หลินเสี่ยวเถียนตวาดก้องในห้วงจิตด้วยความเกรี้ยวกราดระดับสิบ

‘ข้าจะใช้พู่กันเขียนคำร้องเรียนความยาวแปดร้อยหน้ากระดาษ ประทับตรารอยนิ้วมือสีแดงแชดลงไปทุกย่อหน้า แล้วส่งด่วนทะลวงมิติไปวางแหมะบนโต๊ะทำงานของเง็กเซียนฮ่องเต้! อ้อ... แล้วข้าจะไปฟ้องศาลปกครองสวรรค์ ขอเบิกสำเนาผลการสอบสวนทางวินัยของพวกเจ้าทุกคนกลับมาพับเป็นถุงใส่กล้วยแขกดูเล่นด้วย!’

[ปะ... โปรดใจเย็นๆ ก่อนเถิดขอรับคุณผู้หญิง!! อย่าเพิ่งเขียนคำร้องนะขอรับ!! แล้วก็อย่าเพิ่งหักดาวพวกเราด้วย!!]

เสียงเจื้อยแจ้วของระบบที่เคยราบเรียบ บัดนี้แตกพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดผวา ตามมาด้วยเสียงรบกวนดังลั่นมาจากปลายสายราวกับเกิดจลาจลย่อยๆ ในที่ทำงาน มีทั้งเสียงโต๊ะทำงานล้มโครมคราม เสียงกระดาษถูกฉีกทำลายหลักฐานดังแควกๆ และเสียงใครบางคนร้องไห้โหยหวนแว่วมาแต่ไกลว่า

'ม่ายยย! ข้าเพิ่งผ่อนเมฆมงคลประจำตำแหน่งไปได้แค่สามงวดเองนะ!!'

บรรยากาศปลายสายวุ่นวายประดุจไฟลามทุ่งไปทั้งกองทะเบียน! เพียงไม่กี่อึดใจ เสียงหอบแฮ่กๆ ของเจ้าหน้าที่คนเดิมก็ดังกลับมาด้วยความเร็วแสงจนแทบจะกัดลิ้นตัวเองตาย

[ระ... ระบบได้ทำการประเมินความเสียหายแล้วขอรับ! เพื่อเป็นการเยียวยาจิตใจและ... เอ่อ... ปิดปาก... เอ้ย! ปลอบขวัญ! พวกเราลงมติกันแล้วว่า จะนำสิ่งของที่ท่านควรจะได้รับจากการไปเกิดที่สำนักเซียนเร้นเมฆา มามอบให้ท่านเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!!]

หลินเสี่ยวเถียนเลิกคิ้วสูงอย่างประหลาดใจ

‘หืม? ทำได้ด้วยหรือ? กฎสวรรค์อนุญาตให้เปลี่ยนปลายทางพัสดุกลางอากาศ หรือส่งของข้ามโลกบำเพ็ญเพียรมายังโลกมนุษย์ได้ด้วยหรือไง?’

[เรื่องนั้น... อะแฮ่ม! ทางเราเพิ่งส่งเจ้าหน้าที่หน่วยกล้าตายไปสกัดปล้น เอ้ย! ไปเจรจาขอยืมของวิเศษบางส่วนมาจากขบวนราชรถของสำนักเซียนเรียบร้อยแล้วขอรับ! ได้โปรดรับไปเถิด ถือว่าพวกเราขอร้อง!]

[ติ๊ง! เพื่อเป็นการชดเชยขั้นเด็ดขาด ท่านได้รับสิทธิพิเศษหีบชดเชยกรณีถูกส่งข้ามภพผิดพลาดระดับ VIP ปิดปาก ขอรับ!!]

หลินเสี่ยวเถียนหรี่ตาลง

‘มีอะไรข้างในบ้าง’

[ของชดเชยภายในหีบประกอบไปด้วย : มิติสวนสี่ฤดูระดับสูง (ที่เพิ่งดึงมาจากแหวนมิติของท่านประมุขเซียนสดๆ ร้อนๆ) น้ำพุวิญญาณบริสุทธิ์ พื้นที่เพาะปลูกพิเศษ เมล็ดพันธุ์พืชทนแล้งระดับตำนาน... และ... และ...]

เสียงของระบบสั่นสะท้านเล็กน้อย คล้ายคนกำลังกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

[และผู้ดูแลสวนวิเศษประจำกรณีนี้ จำนวนหนึ่งอัตราขอรับ!]

ความโกรธเกรี้ยวที่สุมทะลักอยู่ในอก ค่อยๆ มอดดับลงไปได้เล็กน้อย สลับกับความสงสัย

‘ผู้ดูแลสวนงั้นรึ? เก่งกาจหรือไม่?’

[แน่นอนขอรับ! เป็นบุคลากรระดับหัวกะทิ! เขามีประสบการณ์รับราชการทำงานเอกสารบนสวรรค์มาอย่างยาวนานมากกว่าสามร้อยปี! ผิวขาวซีด ทำงานหนักทนทาน... และ... และท่าน... อาจจะเพิ่งเคยพบปะพูดคุยกับเขามาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ด้วยนะขอรับ!]

หลินเสี่ยวเถียนนิ่งอึ้งไป ใบหน้างดงามกระตุกยิกๆ เหตุใดคำโฆษณาประโยคสุดท้ายนั่น มันถึงฟังดูทะแม่งๆ คุ้นหู และไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลยนะ?

‘เดี๋ยวก่อนนะ ไอ้ผิวขาวซีด ประสบการณ์สามร้อยปี พวกท่านคงไม่ได้กำลังรวมหัวกันเตะโด่ง ถีบหัวส่งไอ้เจ้าหน้าที่มือบอนหน้าขาวซีดที่ประทับตราพลาดคนนั้น ลงมาเป็นทาสรับใช้ให้ข้าใช้งาน เพื่อเป็นการกำจัดพยานบุคคลและทำลายหลักฐานในหน่วยงานหรอกกระมัง?!’

ปลายสายเงียบสนิท...

เงียบงันดุจป่าช้าแตก! ดุจคนถูกจี้จุดตายจนเถียงไม่ออก! ไม่มีแม้แต่เสียงเข็มตกกระทบพื้น!

‘ฮัลโหล? ยังอยู่หรือไม่ แก๊งต้มตุ๋น!’

[ขะ... ขอให้ท่านใช้งานของชดเชยอย่างมีความสุข และโปรดกดให้คะแนนห้าดาวเพื่อเป็นกำลังใจให้ทีมงานด้วยนะขอรับ! ระบบขอยุติการเชื่อมต่อแต่เพียงเท่านี้! ตู๊ดๆๆๆๆ …]

‘เดี๋ยวสิเฮ้ย….!!’

หลินเสี่ยวเถียนอ้าปากค้าง ฟังเสียงตัดสายทิ้งดื้อๆ ราวกับหนีหนี้อย่างเดือดดาล

ติ๊ด! สัญญาณการเชื่อมต่อถูกตัดขาดสะบั้นลงในทันที!

หลินเสี่ยวเถียนกัดฟันกรอดจนกรามดังกึก หน่วยงานแผนกนี้ สมควรถูกร้องเรียนให้ยุบแผนกทิ้งจริงๆ ด้วย!

ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกเย็นวาบก็แตะสัมผัสลงตรงกึ่งกลางหว่างคิ้ว หยดน้ำใสบริสุทธิ์ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ซึมซาบผ่านชั้นผิวหนังลงไป ก่อนที่ความรู้สึกสดชื่นปลอดโปร่ง จะแผ่ซ่านกระจายไปทั่วทุกอณูในร่างกาย

ในห้วงจิตสำนึกส่วนลึกของเธอ ประตูไม้สีเขียวมรกตบานใหญ่ค่อยๆ สลักเสลาภาพปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ราวกับมันกำลังสงบนิ่ง รอคอยให้ผู้เป็นนายเปิดเข้าไปค้นหา

คืนนั้น เมื่อจวนนายอำเภอตกอยู่ในความเงียบสงัด และโจวซื่อผู้เป็นมารดาก็หลับสนิทไปด้วยความอ่อนเพลีย หลินเสี่ยวเถียนที่นอนตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงไม้กระดาน จึงลองเพ่งสมาธิ นึกภาพประตูสีเขียวบานนั้นขึ้นมาในหัว

เพียงแค่นึกปรารถนาว่า... เปิด!

วูบ!

ภาพรอบตัวพลันบิดเบี้ยวและแปรเปลี่ยนไปในทันที!

เมื่อกะพริบตาและลืมตาขึ้นอีกครั้ง หลินเสี่ยวเถียนก็พบว่า ตนเองกำลังยืนทอดน่องอยู่บนผืนดินสีดำขลับที่ร่วนซุย กลิ่นหญ้าอ่อนๆ ผสมผสานกับไอดินหลังฝนตกหอมสดชื่น ลอยอบอวลไปทั่วทั้งอากาศ ความชุ่มชื้นและอุดมสมบูรณ์ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ช่างตัดขาดจากเมืองชิงเหอที่แห้งแล้งกันดารภายนอก ราวกับเป็นคนละโลก

เบื้องหน้าของเธอ มีแปลงเพาะปลูกขนาดกะทัดรัด บ่อน้ำใสแจ๋วที่ส่องประกายระยิบระยับ และกระท่อมไม้หลังเล็กตั้งอยู่ไม่ไกลนัก

ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุด คือข้างกระท่อมไม้นั้น มีถุงผ้ากระสอบใบหนึ่งวางพิงอยู่ บนหน้าถุงปักด้วยดิ้นทองอร่ามตาเป็นตัวอักษรว่า...

‘เมล็ดพันธุ์ชดเชย’

ดวงตาของอดีตนักวิจัยเกษตรตัวท็อปพลันเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าคบเพลิง!

นี่ต่างหากเล่า คือของขวัญที่ใช้งานได้จริง! นี่คือตั๋วทองคำที่จะช่วยกอบกู้เมืองชิงเหอ และช่วยรักษาศีรษะบิดาของเธอให้อยู่รอดปลอดภัยจากคมดาบของราชสำนัก!

หลินเสี่ยวเถียนฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู รีบสาวเท้าก้าวยาวๆ ตรงดิ่งเข้าไปหาถุงสมบัติ ทว่า ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วอันสั่นเทาของเธอจะเอื้อมไปแตะถึงปากถุง เสียงเคี้ยวของแข็งอันประหลาด ก็ดังแว่วมาจากด้านหลังกระสอบเสียก่อน

กร๊อบ... กร๊อบ... เอื้อก!

หญิงสาวชะงักฝีเท้ากึก รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เธอค่อยๆ ชะโงกคอ ก้มลงไปมองช้าๆ ...

ด้านหลังถุงผ้ากระสอบใบนั้น ปรากฏบั้นท้ายกลมป้อมของไก่ ตัวหนึ่งโผล่ออกมาส่ายดุ๊กดิ๊ก! ขนตามลำตัวของมันเป็นสีทองคำอร่ามสวยงาม ทอประกายวิบวับราวกับสัตว์วิเศษที่หลุดออกมาจากตำนานโบราณ...ถ้าหาก ไม่นับตรงบริเวณกึ่งกลางศีรษะของมันที่...

ล้านเลี่ยนเตียนโล่ง จนสามารถสะท้อนแสงไฟได้!

และในขณะนี้ เจ้าไก่อัปลักษณ์หน้าขนแต่หัวโล้น กำลังก้มหน้าก้มตา จิกสวาปามของในถุงอย่างตั้งอกตั้งใจ ราวกับตายอดตายอยากมาตั้งแต่ชาติปางก่อน

หลินเสี่ยวเถียนค่อยๆ กวาดสายตามองจากถุงกระสอบที่บัดนี้ ว่างเปล่า ไปยังเมล็ดพันธุ์สีทองสุกใสเม็ดสุดท้าย ซึ่งกำลังคาอยู่ตรงปลายจะงอยปากของมัน

หนึ่งคน... หนึ่งไก่... สบตากันเงียบๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเยียบลงกะทันหัน

เจ้าไก่หัวโล้นกะพริบตาปริบๆ ด้วยท่วงท่าใสซื่อบริสุทธิ์ดุจผ้าขาว

จากนั้น มันทำหน้านิ่ง เงยคอขึ้นสูงแล้ว... เอื้อก!

มันกลืนเมล็ดพันธุ์เม็ดสุดท้ายลงคอ โชว์ต่อหน้าต่อตาเธออย่างหน้าด้านๆ! แถมยังเรอออกมาเป็นประกายแสงสีรุ้งอีกต่างหาก!

“...”

เส้นเลือดตรงขมับของหลินเสี่ยวเถียนเต้นตุบๆ กระตุกแรงจนปวดหนึบ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด... หนึ่งครั้ง... สองครั้ง... สามครั้ง...

ก่อนที่เสียงคำรามกราดเกรี้ยวของสตรีที่ความอดทนขาดผึง จะดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วมิติสวนสี่ฤดู!

“นั่นมันเมล็ดพันธุ์ชดเชยเม็ดสุดท้ายของข้า!!เจ้าไก่เวรเอ๊ยยย!!”

เมื่อรับรู้ถึงรังสีอำมหิตระดับสิบที่พวยพุ่ง เจ้าไก่หัวโล้นก็เบิกตาโพลง ขนสีทองพองฟูด้วยความตกใจ มันหมุนตัวกลับหลังหัน แล้วสับตีนแตกติดเทอร์โบ วิ่งหนีเอาชีวิตรอดสุดกำลังจนฝุ่นสีดำฟุ้งกระจายไปทั่วแปลงเพาะปลูก!

ส่วนหลินเสี่ยวเถียนน่ะหรือ? เธอถลกชายกระโปรงรุ่มร่ามขึ้นผูกเอวอย่างไม่แคร์กิริยาสตรีชนชั้นสูงใดๆ ทั้งสิ้น!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”

ไก่หัวโล้นไม่หยุด!!!

ไม่เพียงไม่หยุด มันยังสับตีนแตกเร็วกว่าเดิมเสียอีก ร่างกลมป้อมสีทองพุ่งผ่านแปลงดินอย่างคล่องแคล่ว กระโดดข้ามถังไม้ มุดลอดรั้วเตี้ย ก่อนจะหันกลับมามองหลินเสี่ยวเถียนแวบหนึ่ง ราวกับต้องการตรวจสอบว่าผู้เสียหายยังไล่ตามมาหรือไม่

“ยังกล้าหันมามองอีกหรือ?!”

หลินเสี่ยวเถียนถลกชายกระโปรงขึ้นเหนือข้อเท้าแล้ววิ่งไล่

“คายเมล็ดพันธุ์ของข้าออกมา!”

เจ้าไก่หัวโล้นหันกลับมามองอีกครั้ง ดวงตากลมแป๋วเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาอย่างที่สุด ราวกับกำลังสงสัยว่าสตรีผู้นี้กำลังด่าว่าผู้ใดกันแน่

หากหลินเสี่ยวเถียนไม่ได้เห็นเมล็ดพันธุ์คาปากมันเมื่อครู่ นางอาจหลงเชื่อจริง ๆ ว่าไก่ตัวนี้เป็นสัตว์วิเศษผู้บริสุทธิ์ซึ่งกำลังถูกใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรม

น่าเสียดาย ตรงมุมปากของมันยังมีเปลือกเมล็ดสีทองติดอยู่ครึ่งชิ้น!

“หลักฐานยังคาปาก เจ้ายังกล้าทำหน้าไม่รู้เรื่องอีกหรือ?!”

เจ้าไก่สะดุ้งเฮือก รีบยกปีกขึ้นเช็ดมุมปากลวก ๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าหนีต่อทันที หลินเสี่ยวเถียนกัดฟัน

ดี!

นอกจากเป็นโจรแล้วยังรู้จักทำลายหลักฐานเสียด้วย! หนึ่งคนหนึ่งไก่วิ่งไล่กันรอบแปลงอยู่หลายรอบ จนคนเพิ่งฟื้นจากไข้สูงเริ่มหอบ ลมหายใจติดขัด อาการปวดศีรษะจากบาดแผลของเจ้าของร่างเดิมกลับมาเต้นตุบ ๆ อีกครั้ง

ตรงกันข้ามกับโจรผู้ต้องสงสัยที่ยังวิ่งปร๋อ ราวกับพุงกลมป้อมของมันไม่มีน้ำหนักแม้แต่น้อย

หลินเสี่ยวเถียนหยุดกะทันหัน วิ่งตามต่อไปมีแต่เสียแรง นางเหลือบมองพื้น ก่อนก้มลงหยิบก้อนดินสีดำก้อนเล็กขึ้นมาขยำในมือ แล้วแสร้งโปรยลงตรงหน้า

“โอ้โห! นี่มันเมล็ดพันธุ์ระดับตำนานชนิดใหม่หรือ? กลิ่นหอมเสียจริง!”

กึก!

ไก่หัวโล้นที่กำลังจะวิ่งถึงกระท่อมไม้พลันเบรกกะทันหันจนตัวแทบตีลังกา มันค่อย ๆ หันกลับมา มองหลินเสี่ยวเถียนทีหนึ่ง มองก้อนดินทีหนึ่ง แล้วหันกลับมามองนางอีกครั้ง

ดวงตากลมเล็กเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เห็นได้ชัดว่าสัญชาตญาณกำลังร้องเตือนว่า มีบางอย่างผิดปกติ!แต่น่าเสียดาย...ความตะกละร้องดังยิ่งกว่า มันลังเลอยู่ประมาณสองอึดใจ ก่อนค่อย ๆ ย่องกลับมาอย่างระมัดระวัง ทีละก้าว ทีละก้าว จนใกล้ก้อนดินมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลินเสี่ยวเถียนยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เจ้าไก่เดินมาถึงก้อนดิน ก่อนก้มศีรษะล้านเลี่ยนลง เตรียมจิก

“จับได้แล้ว!”

หลินเสี่ยวเถียนพุ่งเข้าตะครบทันที!

“กะต๊ากกกกก!”

ไก่หัวโล้นร้องลั่น กระพือปีกจนฝุ่นตลบ แต่สุดท้ายก็ถูกจับห้อยหัวต่องแต่งอยู่ในมือของนางอย่างหมดสภาพ หลินเสี่ยวเถียนจ้องมันเขม็ง

“คายออกมา”

เจ้าไก่เอียงคอ

“เมล็ดพันธุ์ของข้า!”

มันอ้าปากกว้างให้ดู ว่างเปล่า!! หลินเสี่ยวเถียนนิ่งไป

“เจ้ากลืนลงไปหมดแล้ว?”

ไก่หัวโล้นพยักหน้าอย่างซื่อสัตย์และหากนางไม่ได้มองผิด เหมือนมันจะพยักหน้าด้วยความภาคภูมิใจเสียด้วย หลินเสี่ยวเถียนหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วนับหนึ่งถึงสิบในใจ

พอลืมตาขึ้นมาเห็นพุงกลม ๆ ของมันอีกครั้งนางจึงต้องนับต่อถึงยี่สิบ

“เจ้าเป็นผู้ดูแลสวนวิเศษ หรือเป็นภัยพิบัติทางการเกษตรเคลื่อนที่กันแน่?!”

ไก่หัวโล้นดิ้นจนหลุดจากมือ ก่อนกระโดดลงพื้นแล้วใช้กรงเล็บเขี่ยดินอย่างรวดเร็ว ไม่นาน ตัวอักษรบิดเบี้ยวก็ปรากฏขึ้น

‘ไม่ใช่ฝีมือข้า’

หลินเสี่ยวเถียนกอดอก

“ในมิตินี้มีข้ายืนอยู่หนึ่งคน มีเจ้ายืนหัวโล้นอยู่หนึ่งตัว แล้วหากไม่ใช่เจ้ากิน เมล็ดพันธุ์มันงอกขาแล้วกระโดดเข้าปากเจ้าเองหรือ?”

ไก่หัวโล้นเอียงคอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขียนต่ออย่างหน้าตาเฉย

‘หลักฐานไม่เพียงพอ เปิ่นจีถูกปรักปรำ’

หลินเสี่ยวเถียนชี้ไปที่มุมปากของมัน

“เปลือกยังติดอยู่!”

เจ้าไก่สะดุ้ง รีบใช้ปีกเช็ดมุมปาก ก่อนก้มลงใช้เท้าเขี่ยดินกลบเศษเปลือกที่ตกอยู่ใกล้ ๆ อย่างรวดเร็ว หลินเสี่ยวเถียนหัวเราะเย็น

“ทำลายหลักฐานต่อหน้าผู้เสียหาย โทษเพิ่มอีกหนึ่งกระทง”

ไก่หัวโล้นหยุดทันที จากนั้นเขียนคำใหม่อย่างรวดเร็ว

‘พร้อมชดใช้’

“ชดใช้อย่างไร?”

มันใช้ปีกชี้ไปทางกระท่อมไม้ ก่อนวิ่งนำหน้าไปอย่างกระตือรือร้น หลินเสี่ยวเถียนหรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง

“ถ้าข้างในไม่มีของที่คุ้มกับเมล็ดพันธุ์ของข้า คืนนี้เจ้าจะกลายเป็นไก่ตุ๋น”

ร่างกลมป้อมสะดุ้ง ก่อนเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นทันที

******