แขกไม่ได้รับเชิญ

“ไหวไหมล่ะปิ่น”

ต้องตาหัวเราะคิก ขณะที่ประคองเพื่อนร่วมงานเดินขึ้นบันไดไปยังห้องพักของปิ่นหอม ทางนั้นเองเซนิดๆ พยายามไม่โถมน้ำหนักตัวใส่ต้องตา แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ค่อยได้...ขาของเธอมันพันกันไปหมดแล้วตอนนี้

“พยายามจะไหวค่ะพี่ต้อย ปิ่นขอโทษนะคะ ที่เมามาก”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ คนเราก็ต้องปลดปล่อยกันบ้าง พี่อะอยากให้ปิ่นปลดปล่อยบ่อยๆ ปิ่นหัวเราะน่ารักดี พี่ชอบ”

เธอว่า สองสาวเดินเซกันไปมาขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นที่ปิ่นหอมพัก ต้องตาก็แทบจะสร่างเมาเพราะความเหนื่อย เธอหอบน้อยๆ แล้วปาดเหงื่อ ปิ่นหอมยืนพิงประตูห้องของเธอ มือควานหากุญแจห้อง ต้องตายืนรอจนเพื่อนของเธอไขประตูห้องได้ แล้วแง้มเปิดมันออกนิดๆ ไฟในห้องลอดออกมา ทำให้คนเมาหรี่ตาเล็กน้อย หรือเธอจะลืมปิดไฟนะตอนออกมามันถึงได้เปิดทิ้งไว้แบบนั้น เธอหันมาโบกมือลาให้กับต้องตา ที่ค่อยๆ เดินจากไป แล้วผลักประตูเข้าไปในห้อง

“กลับมาได้เสียที”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้น ทำให้ปิ่นหอมเบิกตาโต...เธอกำลังเมา ถึงได้หูฝาดใช่ไหม?

ผู้ชายร่างสูงใหญ่ เดินออกมาจากฉากที่เธอใช้กั้นเป็นห้องนอน...นัยน์ตาสีเทาของเขามองจ้องเธอ...มันนิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

“คุณ...”

........................................................................................................................................................

แอตลาสมองจ้องผู้หญิงตรงหน้า มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า...มองอย่างไม่กะพริบตา เหมือนจะเก็บรายละเอียดจากคนตรงหน้าให้ได้มากที่สุด และกลัวว่าถ้าเขากะพริบตาแล้ว เธอจะมลายหายไป

ปิ่นหอม...

เขาก้าวเดียวถึงตัวเธอ จับคว้าเธอเข้ามาสู่อ้อมแขนของเขา ปิ่นหอมรู้แล้วว่าเธอไม่ได้เมาจนเพี้ยนไปเอง นี่คือเขา เขาจริงๆ

เธอพยายามดิ้นรนจากอ้อมแขนนั้น ทุบตีเขา หยิกข่วน ทำทุกอย่างเพื่อให้เขาปล่อย

หากเขาไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กับอาการต่อต้านนั้นเลยสักนิด เขาบีบคางเธอด้วยมือเดียว บังคับใบหน้านั้นไว้ให้เงยขึ้น แล้วก้มลงจูบเธออย่างดื่มด่ำ

ราวกับไฟช็อตไปทั่วร่างกับจุมพิตนั้น...

ไฟปรารถนาที่ปิ่นหอมคิดว่ามันดับสิ้นไปแล้วสำหรับเธอ กำลังแล่นไหลไปทั่วร่าง เธอครางอึกอักกับปากของเขา เธอยังมีฤทธิ์แม้ว่าจะเผลอไปในตอนต้นกับจูบนั้น เมื่อเขาแทรกลิ้นเข้ามาในปากเธอ ปิ่นหอมก็งับลิ้นของเขาไว้...เมื่อเขาตกใจและถอยออกไป แต่ยังไม่ยอมถอนปากออก เธอก็งับปากล่างของเขา ขบมันค่อนข้างแรง...จนได้รสเค็มคาวของเลือด เขาผงะเล็กน้อย ตาคมกริบนั่นมองเธอด้วยนัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยอารมณ์

“หึๆ”

เขาบีบปากเธอค่อนข้างแรงให้เธอปล่อย หัวเราะด้วยซ้ำ กับการสู้ไม่ถอยของเธอ นี่สิ ปิ่นหอม ผู้หญิงของเขา...

“อื้อ ฉันเจ็บ”

เธอครางเมื่อเขาบีบแรงค้างแบบนั้น จงใจให้เธอได้รู้สึก เขาใช้อีกมือรวบไปที่ลำคอของเธอ แล้วขู่เข็ญเสียงพร่า ชิดกับปากของเธอ ปากของเขาเจ่อบวมและเลือดยังซิบ ปากของเธอก็เช่นกันมันเจ่อนิดๆ เพราะแรงบดเคล้าจากเขา

“ถ้ากัดฉันอีก ฉันจะบีบคอเธอ ปิ่นหอม”

“เอาสิ ฆ่ากันให้ตายไปเลย...ฆ่าฉัน”

เธอกัดริมฝีปาก พยายามระงับอาการสั่นเพราะหวาดกลัว เมื่อนิ้วของเขาเริ่มกดลงมากับลำคอของเธอ เธอหลับตาพริ้ม...ยืนนิ่ง รอให้เขาประหัตรประหารเธอเสีย...

นิ้วของเขาไม่เคลื่อนไหว มันค้างไว้แบบนั้น

เขามองเธอ มองใบหน้าหวานแอร่ม ที่ทำให้เขาลืมไม่ได้ แม้จะแค้นจนแทบกระอัก กับสิ่งที่เธอทำกับเขา

มองคนที่ทำให้เขาไม่มีหัวใจ และความรู้สึกใดๆ กับผู้หญิงคนอื่นอีกต่อไป

ปิ่นหอม...

“ฉันจะทำอย่างนั้นได้ยังไงกันล่ะ หึ”

“ทำได้สิ ทำได้ คุณก็เคยทำ เคยทำมาแล้ว”

เธอไม่ลืมตาขึ้นมาสบตาเขา พูดแล้วก็เม้มปากแน่นอยู่แบบนั้น แอตลาสถอนใจ เขาคลายมือจากลำคอของเธอ ก่อนจะช้อนอุ้มเธอ ปิ่นหอมร้องกรี๊ดออกมาอย่างตกใจ เพราะไม่ทันได้ตั้งตัว และไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้น

“อุ๊ย”

เธอร้องอุทาน เมื่อเขาโยนเธอลงมาบนเตียงของเธอ มันค่อนข้างแข็งจนเธอจุก กับการถูกโยนลงมาแรงๆ แบบนั้น

“ฉันจะไม่พูดอะไรกับเธออีกแล้วปิ่นหอม”

เขาเอ่ยเสียงเย็น มือของเขาเลื่อนไปที่เสื้อยืดที่ตนเองสวมอยู่ ก่อนจะถอดมันออก แล้วโยนลงพื้น มืออีกข้างเลื่อนไปที่เข็มขัด ดึงมันออก ปิ่นหอมที่พอจะหายจุกแล้ว เบิกตามองเขา ปากของเธอละล่ำละลัก เอ่ยขึ้นอย่างตื่นกลัว หูได้ยินเขารูดซิปกางเกงลง

“คุณ คุณจะทำอะไร”

“ทำในสิ่งที่เธอพรากมันไปจากฉันน่ะสิ นังตัวดี!”

เขาสบถคำหยาบ แล้วถอดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกจากร่างกาย แล้วโถมกายลงมารวบเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

ปิ่นหอมกำลังจะอ้าปากร้องห้ามเขา แต่กลับถูกเขาปิดปากไว้ด้วยริมฝีปากของตัวเอง เขาบีบคางของเธอไว้ให้รับจูบเขา ไม่ให้งับเขาได้ดั่งหนแรก แถมยังเปิดหนทางให้เขาได้บุกรุกเธอด้วยความเชี่ยวชาญพลิ้วไหว...

ไฟที่คิดว่าดับมอดไปแล้วกำลังจุดประกายและไหม้อย่างรวดเร็ว

น้ำตาของปิ่นหอมไหลออกมา ขณะที่เผยอปากรับจูบลงทัณฑ์จากเขา

แอตลาส

ผู้ชายที่เธอทั้งรักและเกลียด!