ผู้หญิงร้ายกาจ

แอตลาสยั้งตัวไม่อยู่อีกแล้วเมื่อได้รับการจูบตอบอย่างเร่าร้อน โหยหาจากคนในอ้อมกอด ร่างของเขาร้อนแทบจะลุกไหม้ด้วยไฟปรารถนา ความปรารถนาที่มันดับสิ้นไปแล้วจากเขา ตั้งแต่เธอจากมา

นังผู้หญิงร้ายกาจ

เขาเฝ้าสบถด่าเธอ และลูบไล้เธอไปด้วยความปรารถนาพร้อมๆ กัน มือของเขากระชากเสื้อเชิ้ตของเธอจนกระดุมมันขาดกระเด็น แล้วโยนมันลวกๆ ลงข้างเตียง เธอร้องอุทานออกมาเมื่อเขาก้มลงซุกหน้ากับหน้าอกของเธอ เธอผอมลงมาก มากจนคลำสัมผัสได้ถึงกระดูกซี่โครง...แต่ตรงนี้ยังคงอวบนุ่ม หอมกรุ่นเหมือนเดิม

“แอตลาส อื้อ ปล่อยฉันนะ ปล่อย”

มือของเธอจิกที่เรือนผมของเขา พยายามดึงเขาให้ออกห่างจากอกของเธอ จนผมของเขาขาดติดมือ แอตลาสเผยอปากอ้าอมปลายเม็ดทับทิมสีเรื่อไว้ แอบย้ำฟันกับมันเบาๆ เล่นเอานางแมวป่าที่ยังคงทึ้งหยิกเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ครางออกมา

“เจ็บ...”

เธอกัดริมฝีปากเจ็บตรงผิวเนื้ออ่อนเมื่อโดนเขากัดเม้มเอาแบบนั้นจนน้ำตาคลอ มองจ้องตากับเขา นัยน์ตาสีเทานั้นมองจ้องเธอมาจากตรงบริเวณหน้าอกของเธอ สายตานั้นข่มขู่ปะปนไปด้วยตัณหา...

เขาแลบลิ้นออกมาเลียปลายยอดแข็งเป็นไตสีแดงเข้มขึ้นของเธอ ภาพนั้นช่างเร้าอารมณ์เหลือจะกล่าว ทำให้เธอทั้งเจ็บ...และทั้งเสียว

เขาตวัดลิ้นเลียมันจนมันชุ่มฉ่ำ ปิ่นหอมหลับตาเสียจากภาพแสนเร้าอารมณ์นั้น เธอขนลุกเกรียวขึ้นทั้งตัว มืออ่อนเท้าอ่อน ไร้การต่อต้านใดๆ อีกแล้ว เมื่อมือของเขาอีกข้างหนึ่งกำลังเลื่อนลูบไปยังส่วนสาวที่เริ่มฉ่ำขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

นิ้วของเขารับรู้ว่าเธอกำลังฉ่ำขึ้น...

ปากของเธอบอกว่าไม่ เธอพยายามต่อต้านเขา ผลักไสเขา แต่ที่ตรงนี้มันยังคงเรียกร้องและต้อนรับเขา

เขาเคลื่อนกายขึ้นเหนือร่างเธอ จูบเธออย่างดุเดือดเรียกร้องจนปิ่นหอมรับรู้ถึงรสเลือด...จากทั้งปากเขาและปากของตัวเอง

เขาแยกเรียวขาของเธอให้กว้างขึ้นเพื่อรองรับร่างกายอันใหญ่โตของเขา ไม่มีเวลาเล้าโลม หรือกลั่นแกล้งเธออีกแล้ว ทั้งที่ใจอยากจะให้เธอดิ้นรนเรียกหาเขาเพราะแรงตัณหา เอาไว้ก่อน...ในเกมหน้า เขาจะทำกับเธอแบบนั้น

แต่ตอนนี้เขาต้องการเธออย่างเร่งด่วนเหลือเกิน

“เธอมันผู้หญิงเลว”

เขากระซิบชิดปากเธอ ขณะที่ค่อยๆ แทรกกายลงมาในความฉ่ำชื้น มันบีบรัดเขา ต่อต้านเขา จนแอตลาสต้องกลั้นหายใจ

“มายุ่งกับฉันอีกทำไม ถ้าฉันเลว ไปสิ ไปซะ”

น้ำตาของเธอไหลพรูออกมา กับคำกล่าวร้ายนั่น ปากต่อต้านเขา แต่...เธอกลับอ้าขากว้างให้เขาเข้ามาในกายเธอ...โอ...ปิ่นหอม...ทำไมเธอถึงทั้งรักและทั้งเกลียดผู้ชายคนนี้ได้ในเวลาเดียวกัน

“ไปไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้”

เขาพูด กระแทกตัวเองลงมาสุดตัวตน แล้วเริ่มเคลื่อนสะโพกสอบถี่รัว หนักแน่น มอบทุกจังหวะฝากฝังลงหนักหน่วงในกายเธอ ปิ่นหอมครางออกมาอย่างเหลือกลั้น กับความรู้สึกหลากหลาย หวานข้นคลั่กไปด้วยไฟตัณหา ขมปร่าไปด้วยความรู้สึกเกลียดแค้น มันดำเนินไปพร้อมกัน...

เขากระแทกตัวเองลงมาถี่ยิบ จังหวะดุดัน ไม่มีหักห้าม เขย่าทั้งเธอและเขาให้สั่นคลอน ดุเดือดเหมือนคลื่นที่พายุเข้า ซัดโหมเข้าฝั่งอย่างบ้าคลั่ง

เขาก้มลงกัดเธอตรงบ่ามนเหมือนจะตีตรา เมื่อกระแทกจังหวะสุดท้ายลงในกายเธอ ปิ่นหอมหวีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อเธอถึงยังฝั่งสีน้ำผึ้ง รับรู้ว่าเขาปลดปล่อยลงมาทะลักล้น จนไหลออกมา...เปรอะรดซอกขาของเธอ

เธอไม่มีแรงแม้แต่จะผลักเขา...ห้ามเขา

เธอหอบหายใจขณะที่ประสานสายตากับเขา...

ปากเธอทำท่าจะขยับ แต่เขากลับบดจูบดื่มด่ำลงมา

ส่วนนั้น...กำลังเต็มล้นคับแน่นในกายเธออีกหน

เธอทุบอกเขาเบาๆ เมื่อรับรู้ว่ามัน...กำลังจะเริ่มอีกแล้ว

แอตลาสถอนจูบแล้วหัวเราะเสียงพร่ากับหูของเธอ

เสียงนั้นช่างเยาะเย้ย

“หึ เอาสิ...เธอเป็นคนทำให้มันแข็งอีกแล้ว เอาสิ...ปิ่นหอม คืนนี้ฉันจะเอาเธอจนกว่าจะหมดแรง”

“อื้อ...แอตลาส อะ...”

เสียงหวานครางออกมา เมื่อสะโพกของเขาเคลื่อนเป็นจังหวะ หนนี้ไม่ได้ดุดัน หากมันเนิบช้า เหมือนจะดื่มด่ำสุขจากเธอ เขาก้มลงไล้เลียอกสาวไปด้วย ขณะที่ขยับสะโพกไปด้วย ช้าๆ ทว่าเน้นทุกจังหวะ มือน้อยนั่นจิกแขนเขาแน่น เธอหลับตาพริ้ม...น้ำตาแห่งความสุข...ใช่...มันคือน้ำตาแห่งความสุขที่แอตลาสเติมเต็มจนเปี่ยมล้นกับเธอตอนนี้ ไหลออกมา...ที่หางตา เขาเห็นมัน เขาสบถแล้วเร่งเร้าจังหวะมากขึ้น

เธอเกาะกอดเขา กระฉอกล้นไปกับความเสน่หา ตอนนี้ปิ่นหอมไม่มีความรู้สึกใดๆ อีกแล้ว นอกจากความปรารถนาในตัวผู้ชายคนนี้ อย่างเปี่ยมล้น

เขาพาเธอแตกพร่า ระเบิดไปด้วยความสุข ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ปิ่นหอมนอนซบแนบกับอกเขา หายใจแผ่ว...เหนื่อยล้าไปด้วยความเพลีย จากการที่ถูกพาพัดไปในกระแสธารพิศวาสแสนบ้าคลั่งนั่น

แอตลาสอุ้มพาเธอไปอาบน้ำ เธอทำเป็นหลับ ตัวอ่อนเหมือนเด็กถูกผู้ใหญ่พาอุ้มไปอาบน้ำไม่อยากลืมตา ไม่อยากคุยกับเขา...เพราะรู้ว่าเห็นหน้าเขาเธอก็จะต้องมีคำพูด หรือความรู้สึกเจ็บปวดสาดใส่เขาอีก

การสาดความรู้สึกใส่เขา มันก็หมายถึงเธอก็เจ็บไปกับมันด้วย

ตอนนี้เธอไม่อยากรู้สึกอะไรอีกแล้ว นอกจากตักตวงความสุขจอมปลอมนี้ไว้...

พรุ่งนี้...

ค่อยว่ากัน

ตอนนี้...

ขอเธอนอนซุกในอ้อมแขนนี้อีกสักครั้ง...

แอตลาสมองผู้หญิงที่หลับคาอกเขาไปแล้ว มือใหญ่นั้นลูบผมเธอช้าๆ ตาของเขามองกวาดไปตามใบหน้ายามหลับไหลของเธอ จุ๊ปากอย่างไม่ชอบใจ กับความผ่ายผอมนั่น...เขาไล้มือที่แก้มของเธอ มันแทบไม่มีเนื้อ...เธอผอมเกินไป ปิ่นหอม...

เธอจะต้องลำบากขนาดไหนกันนะ...

ลักษณะเธอไม่เหมือนคนที่มีความสุข...กับสิ่งที่ตัวเองได้มาเลย

เขามองดูบ่าของเธอ รอยแดงนั่นคือรอยฟันของเขาที่ขบย้ำอยากจะให้เธอเจ็บ...ตีตราเธอ...เขาลูบเบาๆ ไปที่รอยนั่น พร้อมกับถอนใจ แปลบหัวใจที่ทำให้เธอเจ็บแล้วเขาก็อยากจะกรีดเนื้อตัวเอง....ชดเชยชดใช้กับที่ทำเธอลงไป

หัวใจของเขาตอนนี้ มันหนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

แอตลาสกระชับอ้อมกอดของเขาแน่นเข้า ปิ่นหอมบอบบาง เล็กเหลือเกิน...เปราะบางเหมือนจะหัก ตอนนี้เธอให้ความรู้สึกแบบนั้น

เขาหลับตาลง...

กัดกรามกรอด...

เอาเถอะ...

เขาตัดสินใจแล้วที่จะกลับมาหานังงูพิษนี่ เขาจะรีดพิษเธอออก และทำให้เธอเชื่อง...ทำให้เธอรักเขา เหมือนที่เขารักเธออย่างเหลือเกิน รัก...รักจนลืมไม่ได้ รักจนทิ้งศักดิ์ศรี และยอมวัดดวงที่กลับมาหาเธอ

คนทรยศ...

ความรักมันช่าง...

sds