อดีต

แบบประเมินอาการโรคซึมเศร้า...

ปิ่นหอมนั่งดูหน้าจอโทรศัพท์พลางเม้มปากน้อยๆ คิดลังเลอยู่ว่าเธอควรจะทำแบบประเมินนี้ไหม ตอนนี้เธอกำลังเข้าใกล้อาการของโรคนี้หรือยัง โรคที่เหมือนมะเร็งใจ สารในสมองทำงานไม่ปรกติเพราะความเครียด

เมื่อก่อนแม้จะกดดันแค่ไหน ปิ่นหอมมีพลังใจแรงขับเคลื่อนอย่างดีคือมารดา ที่หวังจะตอบแทนและทำให้ท่านมีความสุข แต่ท่านได้จากไปแล้ว ด้วยสาเหตุที่...เธอไม่ได้โทษตัวเอง แต่มันคือความจริง ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะเธอ อุบัติเหตุนั้นไม่ปรกติ คนพวกนั้นทำได้ทุกอย่าง

การหนีกลับมาที่นี่ ปกปิดตัวตน มันก็คือสัญชาตญาณการอยากเอาชีวิตรอดของเธอส่วนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่ง เธออยากจะหนีจากผู้ชายคนนั้น เธอเกลียดเขาพร้อมๆ กับยังรำลึกถึงเขา บางหนเธอฝันถึงวันชื่นคืนสุขในอ้อมกอดนั้น มันเป็นความฝันที่แสนสุข แต่ตื่นมาเมื่อจำมันได้เธอก็ร้องไห้ออกมาทุกหนเช่นกัน

สุขและทุกข์

รักและแค้น

“ปิ่นวันนี้ไปฉลองวันเงินเดือนออกกันนะ”

ต้องตาเอ่ยทักชวนทำให้ปิ่นหอมที่กำลังอยู่ในภวังค์ของตัวเองสะดุ้งน้อยๆ ขยับปากจะปฏิเสธ แล้วก็เปลี่ยนใจ บางทีเธอควรจะหาความสุข หาผู้คนพูดคุยสังสรรค์บ้าง ชีวิตของเธอพักนี้ มันเงียบเหงาและเป็นระบบมากไป จนเธอกำลังคิดเบื่อ และคิดมาก ความคิดของคนนี่น่ากลัวที่สุดล่ะ ยามที่มันปล่อยให้เตลิดไถล ดำดิ่งไปในอะไรบางอย่าง อย่างที่เธอกำลังเป็นอยู่ตอนนี้

“ไปสิคะ”

ต้องตาเบิกตาเล็กน้อย ไม่คิดว่าปิ่นหอมจะตอบตกลงง่ายๆ ปรกติแล้วเธอชวนปิ่นหอมไปไหนในตอนเลิกงานหรือวันหยุดมักจะถูกปฏิเสธเสมอ ปิ่นหอมเป็นคนเข้าถึงยาก และมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกำแพงกั้นไว้ ให้เธอไม่กล้าทำความสนิทสนมด้วยมากนัก

“ไปจริงๆ น่ะเหรอ?”

“ค่ะ” ปิ่นหอมตอบสั้นๆ แล้วยิ้มให้กับต้องตา

“ไปไหนกันดีคะ ให้ปิ่นเป็นเจ้ามือเองนะมื้อนี้”

“แหม...ต้องหารกันสิ ให้ปิ่นเลี้ยงไม่ได้ มันจะเป็นการเอาเปรียบกัน เดี๋ยวปิ่นจะไม่ยอมไปกับพี่อีก” เธอว่าแล้วหัวเราะ ก่อนจะเสนอเมนูให้กับปิ่นหอม

“หมูกระทะไหม? ร้านตั้งอยู่ตรงปากซอย เป็นบุฟเฟ่ต์ มีกุ้งด้วย มีอาหารทะเลไม่อั้น หัวล่ะ 399 บาท”

“น่าสนใจดีนะคะ”

อาหารยอดฮิตของคนไทย ที่เธอไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว...กี่ปีแล้วนะ พอนึกแล้วก็เริ่มเกิดอาการอยากกิน ทั้งที่เธอไม่ค่อยรู้สึกอยากอาหารสักเท่าไหร่มานานแล้ว

เหมือนจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีของเธอแล้วนะปิ่นหอม

หญิงสาวบอกกับตัวเอง หูก็ฟังต้องตาคุยเรื่องสัพเพเหระเกี่ยวกับซีรีส์ที่เธอกำลังติดตาม ฟังๆ แล้วปิ่นหอมก็เริ่มคิดอยากจะดูขึ้นมาบ้าง...เธอควรจะปล่อยใจไปกับความบันเทิงอารมณ์แบบนี้บ้างสินะ

เธอต้องมีชีวิตอยู่

เพื่อ...

นั่นสิ เพื่ออะไรนะ?

เธอลอบถอนใจน้อยๆ

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอีกสักระยะ มันคงจะไม่ดีต่อเธอแน่ๆ

..........................................................................................................................................................

“อร่อยไหม?”

ต้องตาเอ่ยทักถาม แล้วส่งกุ้งย่างให้กับเธอ ปิ่นหอมพยักหน้า พร้อมกับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลูบท้องของเธอที่บวมขึ้นมาเล็กน้อย

“ไม่ต้องถามเลยค่ะพี่ต้อย ดูพุงของปิ่นสิ”

“นั่นสิ อร่อยปากลำบากพุง”

ต้องตายิ้ม เธอรู้สึกดีที่เพื่อนร่วมงานของเธอหัวเราะแบบนี้ ยิ้มสดใสแบบนี้ ให้ตายเถอะ...นี่เป็นครั้งแรกล่ะ ที่เธอเห็นปิ่นหอมหัวเราะ อาจจะเพราะว่าเจ้าโชจูที่เธอซื้อมาพาปิ่นหอมดื่มก็เป็นได้

“อีกสักขวดไหม?”

เธอเปิดขวดเครื่องดื่ม ปิ่นหอมย่นจมูกน้อยๆ เหล้าเกาหลีรสชาติหวานๆ ขมๆ อร่อยแบบแปลกๆ และทำให้เธอ...หลุด เข้าไปในโลกของความรื่นรมย์อย่างไม่เคยเป็นมานานแล้ว...

เสียงหัวเราะ ความรื่นรมย์ที่หายไปนาน นานมากสำหรับปิ่นหอม

“กลัวจะเมาสิคะพี่ต้อย แค่นี้ก็มึนๆ แล้วนะ”

“เอาเถอะน่า เมาแล้วไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จะพาไปส่ง”

ว่าแล้วก็ยื่นขวดเครื่องดื่มส่งให้กับปิ่นหอม มือเรียวนั้นรับไป ก่อนจะกระดกมันเข้าปาก รสชาติของมันหวานปนขมและร้อนวาบเข้าไปในลำคอ เครื่องดื่มดีกรีแรงไม่น้อยนี้ ทำให้ปิ่นหอมยิ้มมากขึ้น และหัวเราะออกมากับทุกสิ่งที่ต้องตาเล่า...

เธอชอบตัวเองตอนนี้

ไม่ต้องคิดอะไร

มึนๆ เมาๆ ไร้สติ ไร้ความทรงจำ...

“เล่าให้พี่ฟังบ้างสิ พี่เล่าไปหมดแล้ว ผัวกี่คนๆ ก็เล่าให้ฟังหมดล่ะ ปิ่นล่ะ เป็นยังไงมายังไงถึงมาทำงานกับหมอเข็มอะ”

ต้องตาถาม ปิ่นหอมถอนใจนิดๆ รอยยิ้มของเธอดูเศร้าลงทันที เหมือนกับว่าต้องตาเองก็สังเกตเห็นถึงความเศร้าสร้อยนั้น จึงตบหลังมือของเพื่อนร่วมงานเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงปลอบโยน

“ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นอะไร พี่เห็นว่าปิ่นน่ะไม่ค่อยรื่นเริง เหมือนคนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา แบบว่า...” ต้องตายักไหล่

“พี่เป็นห่วงน่ะ ทั้งห่วงทั้งเสือกนั่นล่ะ”

“พี่ต้อย”

อดหัวเราะกับคำหยอกเล่นนั้นไม่ได้ ปิ่นหอมถอนใจอีกหน ตามองเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่...เธอกำลังตัดสินใจ...

“บางทีอะไรอัดอั้นไว้ ระบายออกมาบ้างก็ได้นะปิ่น เก็บไว้มากๆ จะทำให้เราเป็นประสาทเอาพี่อยากเห็นปิ่นหัวเราะแบบเมื่อกี้นี้ รู้ตัวไหมล่ะว่าปิ่นไม่เคยหัวเราะเลยนะตั้งแต่เราทำงานด้วยกันมา หน้านิ่งตลอด จนพี่ชักจะกลัวว่าทำอะไรปิ่นให้ไม่พอใจหรือเปล่านะ”

“โธ่...”

ปิ่นหอมหัวเราะอีกหน เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย แล้วดื่มเหล้าโชจูเข้าไปรวดเดียวครึ่งขวด อย่างที่ต้องตาพูดเธอควรระบายมันออกมาบ้าง มันอาจจะฟื้นฟูความรู้สึกของเธอขึ้นมาได้บ้าง ไม่ให้มันดิ่งลงทุกวันแบบนี้

“เมื่อก่อนปิ่นทำงานที่แคลิฟอร์เนียค่ะ คือว่าปิ่นได้ทุนไปเรียนแลกเปลี่ยนที่นั่น แล้วบ้านโฮสต์ที่ไปอยู่ด้วย รับอุปการะปิ่นไว้ ส่งเรียนพยาบาลต่อเลย ปิ่นทำงานที่นั่นอยู่ที่นั่นเกือบสิบปีน่ะค่ะพี่ต้อย...”

“ว้าว...แล้วทำไมกลับมาที่เมืองไทยล่ะ เงินที่นั่นดีจะตายไป”

ต้องตาว่า ปิ่นหอมกลืนน้ำลาย แม้จะมึนนิดๆ แต่ว่าบางเรื่อง เธอก็ยังไม่พร้อมจะบอกกับใคร

“มีเรื่องนิดหน่อยที่นั่นน่ะค่ะ ปิ่นเลยต้องกลับมา ทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนั้น...มาเริ่มต้นใหม่น่ะค่ะ”

“อืม...”

ต้องตาไม่ได้รุกถามต่ออะไร แค่นี้ก็ถือว่าปิ่นหอมเปิดใจกับเธอในระดับหนึ่งแล้ว เดี๋ยวก็คงจะค่อยๆ เผยออกมาเองนั่นล่ะ ถ้าปิ่นหอมไว้ใจเธอมากขึ้น

“ดีแล้วอะไรไม่ดีก็ทิ้งไป เหมือนพี่ไง ผัวไม่ดีก็หนีแม่งนี่ล่ะ อิอิ ปิ่นก็เหมือนกันนะ ความหลังไม่ดีก็ทิ้งไป เราจะได้อะไรใหม่ๆ ดีๆ นะ”

“ค่ะ ปิ่นก็จะพยายามทิ้งไป”

เธอว่าแล้วกระดกเหล้าเกือบหมดขวด ต้องตาหัวเราะชอบใจ และสะกิดให้เธอมองดูหนุ่มโต๊ะข้างๆ ที่กำลังมองจ้องมาทางปิ่นหอม ด้วยสายตายิ้มๆ

“นั่นไง ทิ้งแล้วเราก็จะได้ใหม่ เนี่ย...พี่เห็นผู้ชายหนุ่มออฟฟิศโต๊ะนั้นอะ มองปิ่นตาเยิ้มเลย เข้าสเปคไหมอะ”

“โธ่...ปิ่นยังไม่พร้อมหรอกค่ะพี่ต้อย ยังเจ็บยังเข็ดอยู่เลย”

เผลอแง้มประตูใจเกี่ยวกับเรื่องความรักออกไป ต้องตาจึงถามต่อเสียงเนิบๆ

“หนุ่มแบบไหนนะ ทำให้น้องฉันต้องเผ่นมา ทิ้งเงิน ทิ้งงาน ทิ้งทุกอย่าง มาเป็นผู้ช่วยทันตแพทย์ รับเงินเดือนหมื่นนิดๆ แบบนี้อะ”

“หนุ่มร้าย อันตรายที่ไม่ควรไปข้องแวะน่ะค่ะ”

เธอว่าเสียงกลั้วหัวเราะ...ใช่...เธอหัวเราะเย้ยโชคชะตาของตนนั่นแหละ ที่ดันพัดเธอให้เข้าไปในอ้อมแขนคนร้ายกาจแบบนั้น

“เอ๋? ขนาดนั้นเลยเหรอ” ต้องตาทำตาโต ก่อนจะย่นจมูกน้อยๆ

“แหม...แต่หนุ่มฝรั่งคือนิพพานของสาวไทยส่วนมากเลยนะ”

“ปิ่นขอเป็นส่วนน้อยที่จะสาปส่งผู้ชายประเทศนั้นเลยล่ะค่ะพี่ต้อย”

“แหม...อย่าสาปส่งความรักล่ะ”

ต้องตาว่า แล้วคีบหมูชิ้นที่กำลังสุกพอดีส่งให้กับปิ่นหอม

“ถึงความรักหนแรกมันจะเลวร้าย แต่ความรักหนต่อไปมันก็อาจจะหวานชื่นและดีงามนะจ๊ะ”

ปิ่นหอมรับเอาชิ้นหมูย่างมาเข้าปาก ก่อนจะยักไหล่ ใจของเธอไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ต้องตาพูดเลยสักนิด

เขาทำให้เธอกลัวความรัก...

กลัวจนไม่กล้าไปข้องแวะกับมันอีกแล้ว