ตอนที่6

หลิวฟางเซียนละความสนใจจากเหวินเต๋อและคุณชายรองโม่

เดินตรงไปยังบุรุษใบหน้าคมคายที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ท่านประมุขยามมิได้สติไม่ได้ดูน่ากลัวดุดันอย่างคำเล่าลือ หลิวฟางเซียนหยิบห่อเข็มที่พกไว้ออกมาจากแขนเสื้อและวางตรงหัวเตียง มือเรียวเอื้อมมาจับจุดชีพจรและสังเกตเห็นเส้นเลือดที่ข้อมือมีสีดำเข้มผิดปกติก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง

"พิษเฟิ่งเซียนฮวาสีนิล" ดรุณีน้อยพึมพำ

"ยาเซียนกำราบพิษของท่านสามารถถอนพิษนี้ได้หรือไม่" คุณชายรองโม่เอ่ยถามด้วยสีหน้าวิตก

"ถอนได้ ทว่า..."

"ทว่าอะไรแม่นางหลิว"เหวินเต๋อถามละล่ำละลัก

"ทว่ามิสามารถถอนได้ทั้งหมด"

"ทำไมล่ะ" เหวินเต๋อและคุณชายรองโม่ถามพร้อมกันเสียงดัง

"ดอกเฟิ่งเซียนสีนิลนี้มิเพียงปลูกจากปุ๋ยพิษเพียงอย่างเดียวหากแต่เพิ่มพิษงูเก้าชนิดเข้าไปด้วย ข้าต้องขับพิษงูเก้าชนิดนี้ออกไปก่อน ถึงจะให้เขากินยาเซียนกำราบพิษได้”

“วางใจเถิด ข้ารักษาได้" หลิวฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านจอมยุทธ์เหวินท่านนำยาห่อนี้ไปให้สาวใช้ของข้า พวกนางรู้ว่าควรต้มอย่างไรให้ยานี้ขับพิษงูเก้าชนิดได้อย่างหมดจด"

"ข้าจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้" เหวินเต๋อรับคำก่อนจะรีบออกไป

หลิวฟางเซียนหันมาสนใจคนเจ็บต่อ นางฝังเข็มให้เขาเพื่อแยกพิษงูออกมากำจัดก่อน บาดแผลของท่านประมุขพรรคเป็นเพียงรอยถากของอาวุธมีดบินมิได้รุนแรงมากนัก เห็นได้ชัดว่าคนร้ายจงใจเพียงแค่ให้เขาได้รับพิษและตายอย่างทรมาณ มิได้ต้องการสังหารในคราวเดียวอย่างตรงไปตรงมา

เพียงครู่เดียวพิษงูเก้าชนิดก็แยกตัวออกจากพิษ เฟิ่งเซียนฮวาสีนิล พร้อมกันกับที่เหวินเต๋อยกถ้วยยามาพอดี หลิวฟางเซียนป้อนยาให้ท่านประมุขจนหมดถ้วย รอเวลาอยู่เกือบหนึ่งเค่อยาจึงเริ่มออกฤทธิ์ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ค่อยๆผุดพรายออกมาตามผิวหนัง เจ้าของร่างสูงโปร่งที่กำลังหลับตาพริ้มเริ่มตัวสั่นเทา พิษงูเก้าชนิดกำลังจะถูกขับออกมา หลิวฟางเซียนใช้ผ้าเช็ดหน้าของนางซับเหงื่อให้บุรุษที่ตัวเย็นเหยียบตรงหน้า

ในที่สุดคนเจ็บก็กระอักเลือดสีแดงเข้มเกือบดำออกมาอึกใหญ่ เหวินเต๋อและคุณชายรองโม่ทรุดลงที่ข้างเตียงอย่างตระหนก

"เจ้าทำอันใดพี่ข้า!" คุณชายรองโม่ตะคอกถามเสียงดัง

"พิษงูเก้าชนิดถูกขับออกมาหมดแล้ว"

หลิวฟางเซียนเอ่ยเสียงเรียบ มือเรียวหยิบขวดยาเล็กๆ ที่มียาเซียนกำราบพิษอยู่ออกมาจากถุงหอม นางเทยาออกมาหนึ่งเม็ดก่อนจะป้อนใส่ปากให้กับท่านประมุขที่นอนหลับตาพริ้มไม่ได้สติ "อีกไม่เกินหนึ่งชั่วยามพิษเฟิ่งเซียนฮวาจะถูกขจัดจนหมด ถึงยามนั้นประมุขของพวกท่านจึงจะฟื้น"

"ข้าจะวางใจได้อย่างไร หากครบตามเวลาที่เจ้าพี่ใหญ่ข้ายังไม่ฟื้นเล่า" คุณชายรองโม่ถามอีกครั้ง ทว่าน้ำเสียงอ่อนลงกว่าเมื่อครู่อยู่หลายส่วน

"เช่นนั้นข้าจะอยู่ต่ออีกหนึ่งชั่วยาม หากท่านประมุขไม่ฟื้นข้าจะไม่รับเงินค่ายาเซียนกำราบพิษ"หลิวฟางเซียนต่อรอง

"ได้ หากพี่ข้าฟื้น ข้าจะมอบเงินเพิ่มให้เจ้าอีกสิบเท่า ตกลงไหม?" คุณชายผู้เอาแต่ใจกล่าวอย่างท้าทาย

"คุณชายรองเหตุใดจึงไปท้าทายนางเช่นนั้นเล่าขอรับ ยานั่นราคาเม็ดละหนึ่งพันตำลึง สิบเท่าก็...นะ...หนึ่งหมื่นตำลึงเชียวนะขอรับ" เหวินเต๋อกระซิบเตือนผู้เป็นนายละล่ำละลัก

"หมื่นตำลึงก็หมื่นตำลึงสิ ตระกูลโม่มิได้ขาดเงินเสียหน่อย ขอเพียงท่านพี่ข้าปลอดภัย เท่าไหร่ข้าก็จ่าย" คุณชายรองโม่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก

เดิมทีหากเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นกับชาวบ้านธรรมดาหาเช้ากินค่ำ หลิวฟางเซียนคงไม่คิดที่จะเรียกเก็บเงินเช่นนี้ หากแต่พรรคพยัคฆ์เหมันต์ช่างโอ่อ่า จะให้นางมอบยาที่ทำจากสมุนไพรหายากราคาแพงกับพวกเขาเปล่าๆ เห็นทีจะไม่เหมาะนัก ในเมื่อเขาอยากจ่ายให้นางหมื่นตำลึงตามคำที่กล่าวออกไปแล้วนางก็จะรับไว้ อย่างไรเสียกำไรจากการค้าครั้งนี้ยังสามารถจ่ายค่าสมุนไพรให้นางได้นำไปช่วยคนอีกเยอะทีเดียว