ตอนที่5

"เถ้าแก่ ร้านท่านมียาเซียนกำราบพิษหรือไม่ ข้าต้องการโดยด่วนมีเท่าไหร่ข้าเหมาหมด" ชายผู้นั้นกล่าวกับเถ้าแก่ฝู

"ร้านข้าไม่มียาเซียนกำราบพิษขายให้ท่านหรอก ยานั่นมิใช่เพียงมีเทียบยาก็ปรุงได้เสียที่ไหน ยานี้ต้องใช้เคล็ดลับจากตำราโบราณหุบเขาไป๋ซาน มีเพียงศิษย์สำนักแพทย์ตระกูลไป๋เท่านั้นที่จะปรุงยานี้ได้" เถ้าแก่ฝูอธิบาย

"จะเป็นไปได้อย่างไร ร้านเจ้าใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง มีหรือจะไม่มียานี้" ชายผู้นั้นไม่พูดเปล่าแต่กลับชักดาบจ่อไปที่คอเถ้าแก่ฝู

"ท่านจอมยุทธ์ ท่านใจเย็นก่อนเถิด มีเรื่องใดค่อยๆ พูดกัน"หลิวฟางเซียนเกลี้ยกล่อมชายชุดดำ เขาค่อยๆ ลดดาบลงก่อนจะหันมาบอกกับนาง

"แม่นาง ข้าไม่มีเวลาแล้ว ท่านประมุขของข้าถูกลอบทำร้ายด้วยอาวุธอาบยาพิษ ข้าจนปัญญาจริงๆ ถึงได้บุ่มบ่ามเช่นนี้"ชายชุดดำอธิบาย

"ข้ามียาที่ท่านตามหา แต่ท่านต้องพาข้าไปพบคนเจ็บ ยาลูกกลอนเซียนกำราบพิษมีขีดจำกัดมิใช่จะรักษาได้ทุกพิษ" หลิวฟางเซียนกล่าวเสียงนุ่ม

"ใช่ๆ คุณหนูรองหลิวเก่งกาจเรื่องถอนพิษนัก เจ้าวางใจให้นางไปรักษาเถิด" เถ้าแก่ฝูเสริม

"เช่นนั้นตามข้ามาเถิดแม่นาง"

หลิวฟางเซียนนั่งรถม้าตามชายผู้นั้นไป ในใจคิดเพียงอยากช่วยบรรเทารักษาคนเจ็บ แม้เดิมทีอาจูอาจิ้นจะทักท้วงก็ตาม สาวใช้ของนางคงพอเดาออกว่าคนเจ็บคือใคร หลิวฟางเซียนเองก็พอเดาออกเช่นกัน ชายชุดดำผู้นั้นแขวนป้ายพกของพรรคพยัคฆ์เหมันต์ พรรคมารที่มีชื่อเสียง แม้แต่ฮ่องเต้และราชสำนักยังต้องเกรงใจอยู่หลายส่วน ว่ากันว่าประมุขพรรคเป็นบุรุษที่ดุดันและน่ากลัว ทั้งยังมีวิชามารที่สามารถเอาชนะคนเป็นหมื่นในคราเดียวได้

ทว่าแล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่อนางเห็นคนเจ็บอยู่ตรงหน้า จะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเลยคงมิได้ อย่างไรนางก็มียาที่ชายผู้นั้นตามหา

คฤหาสน์ไป๋หู พรรคพยัคฆ์เหมันต์

ชายชุดดำที่ภายหลังหลิวฟางเซียนได้รู้ว่าเขาชื่อเหวินเต๋อ เป็นคนสนิทของประมุขพรรคพยัคฆ์เหมันต์ เขาพานางเข้ามาในอาณาบริเวณของพรรคพยัคฆ์เหมันต์ ที่นี่ใหญ่กว่าจวนราชครูของบิดานางถึงสิบเท่าเห็นจะได้

มีเวรยามตรวจตราทุกที่อย่างเข้มงวด กำแพงสูงเกือบสามจั้งนั่นคงต้องเป็นผู้มีวรยุทธ์สูงส่งถึงจะลอบเข้ามาได้ ดูๆ แล้วท่านประมุขของพรรคคงมีศัตรูไม่น้อยเลยทีเดียว

คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านในสุดของอาณาบริเวณ ที่นี่คงจะเป็นเรือนใหญ่ของท่านประมุขพรรค เหวินเต๋อเดินนำนางเข้ามาเงียบๆ แม้ว่าที่นี่จะมีผู้คนอยู่จำนวนไม่น้อย ทว่ากลับเงียบสงบไร้เสียงพูดคุย บ่าวรับใช้ในเรือนล้วนแล้วแต่เป็นบุรุษ ตลอดทางที่เดินเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังนี้หลิวฟางเซียนและสาวใช้ทั้งสองที่ติดตามมาถูกมองด้วยสายตาแปลกหลาด

เหวินเต๋อเดินนำหลิวฟางเซียนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่งก่อนหันมาบอกกับร่างระหงด้านหลัง "แม่นางหลิว ที่นี่ให้ท่านเข้าไปได้เพียงผู้เดียว ท่านประมุขไม่ชอบให้สตรีเข้าไปยุ่มย่ามในห้องนอน สาวใช้ของท่านให้รอด้านนอกเถิด"

อาจิ้นที่กำลังจะอ้าปากเถียงถูกผู้เป็นนายรั้งเอาไว้และส่ายหน้าห้ามปรามเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามเหวินเต๋อไปในห้อง ทิ้งให้พวกนางรออยู่ด้านนอก

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกราวกับอยู่ในฤดูเหมันต์ บนเตียงกว้างมีบุรุษรูปร่างสูงโปร่งกำยำนอนหลับตาพริ้มอยู่ ข้างเตียงมีชายรูปร่างสูงและมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับคนเจ็บยืนอยู่ ชายผู้นั้นหันหน้ามาสบตากับหลิวฟางเซียนแล้วทำหน้าราวกับเห็นผี

"เหวินเต๋อข้าให้เจ้าไปหายาถอนพิษมาให้ท่านพี่ เหตุใดจึงพาสตรีที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามา"

"คุณชายรองโม่อย่าเพิ่งโมโหขอรับ แม่นางผู้นี้เป็นหมอ นางมียาเซียนกำราบพิษ ทว่านางขอมาดูพิษที่ท่านประมุขได้รับก่อน จึงจะยอมให้ยาขอรับ"เหวินเต๋ออธิบายเสียงสั่น

"เซียนกำราบพิษ แม้จะถอนพิษได้นับหมื่นชนิดทว่ากับบางพิษก็มิสามารถถอนได้จนหมดหรือมีฤทธิ์กดข่มกัน ให้ข้าตรวจท่านประมุขของพวกท่านก่อนเถิดว่าได้รับพิษใดกันแน่" หลิวฟางเซียนกล่าวเสียงนุ่ม

"เอาล่ะๆ เช่นนั้นก็ได้" คุณชายรองโม่รับคำอย่างเสียมิได้