ตอนที่4

ที่จวนราชครูหลิว หลิวเฟิงเหลียน บุตรชายคนโตของท่านราชครูหลิวรีบรุดมาที่เรือนใหญ่เพื่อแจ้งข่าวแก่ผู้เป็นบิดา เรื่องสืบหาต้นตอของยาพิษที่หลิวฟางเซียนดื่มเข้าไป

"ท่านพ่อขอรับ"

"อืม"

"เป็นดังที่ข้าคาดการณ์ไว้ ชาพิษที่น้องรองดื่มเป็นชาที่ได้มาจากชินอ๋องขอรับ ทว่าชินอ๋องเองมิทราบเรื่องนี้ ชานั่นเป็นของที่ฮองเฮาประทานมาให้ ยามนี้ชินอ๋องรู้เพียงว่าน้องรองดื่มยาพิษเพราะเสียใจที่พระองค์กำลังจะตบแต่งคุณหนูตระกูลซูเข้าจวนเป็นชายาเอก"

หลิวเฟิงเหลียนรายงานต่อผู้เป็นบิดาด้วยน้ำเสียงเจือความไม่สบายใจ ด้วยเป็นห่วงความปลอดภัยของน้องสาวที่ตนรักดังดวงใจ กลัวว่าถ้าหากเซียนเอ๋อร์ของเขามิอาจตัดใจจากชินอ๋องและดึงดันจะรักบุรุษสูงส่งผู้นี้ต่อไป นางจะต้องพบเจอกับเรื่องร้ายเป็นแน่

"ฮองเฮาไม่ยอมหยุดแน่ หากเซียนเอ๋อร์มิยอมตัดใจ ตีตนออกหากจากชินอ๋อง ไว้ข้าจะลองคุยกับเซียนเอ๋อร์ดู อย่างไรเสียนางก็น่าจะเชื่อฟังบิดาอยู่สักส่วน"

ท่านราชครูหลิว หลิวหลิ่งเหอกล่าวกับบุตรชายคนโต มีเพียงวิธีนี้ที่หลิงฟางเซียนจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของมารดาแผ่นดินผู้จิตใจอำมหิตเลือดเย็นทำได้ทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของตนอย่างซูฮองเฮา

แม้จะทำให้หลิวฟางเซียนเจ็บปวดใจอยู่สักหน่อย ทว่าอย่างไรเสียนางคงไม่อาจดื้อรั้นขัดคำบิดาแน่

หลังจากที่ หลิวเฟิงเหลียนกลับออกไป ท่านราชครูหลิวก็ได้รับข่าวจากองครักษ์เงาหนึ่งในสองคนที่ตนสั่งให้จับตาดูบุตรสาวแจ้งว่าหลิวฟางเซียนเพิ่งนั่งรถม้าออกไปนอกจวนเพื่อซื้อสมุนไพรมาปรุงยา

"หลวนเฉิน เจ้ากับหลวนชุนคอยดูนางให้ดี อย่าให้ผู้ใดทำร้ายนางและอย่าให้นางทำร้ายตัวเอง" ท่านราชครูหลิวสั่งผู้ใต้บัญชา

"ขอรับ นายท่าน" หลวนเฉินรับคำ ก่อนจะเร้นกายหายไปเพื่อทำงานตามประสงค์ของผู้เป็นนาย

"อาจู อาจิ้น"หลิวฟางเซียนพรูลมหายใจออกมา ก่อนจะเรียกชื่อสาวใช้ทั้งสองด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เจ้าคะคุณหนู" อาจูและอาจิ้นขานรับพร้อมกัน

"พวกเจ้าทั้งสองเป็นสาวใช้ข้าหรือเป็นผู้คุมข้ากันแน่" ผู้เป็นนายเอ่ยเสียงแข็ง หลังพบว่าอาจูกับอาจิ้นสาวใช้ข้างกายคอยจ้องมอง เฝ้าดูนางตลอดเวลาจนรู้สึกอึดอัด

"ข้าน้อยมิกล้าเจ้าค่ะ" อาจูกับอาจิ้นบอกพร้อมกัน ทั้งสองรีบย่อตัวนั่งลงและใช้ศีรษะโขกกับพื้นรถม้าอย่างลนลาน

"เพียงแต่นายท่านกับคุณชายเป็นห่วงว่าคุณหนูจะทำร้ายตัวเองจึงให้บ่าวทั้งสองคอยระวังเจ้าค่ะ" อาจิ้นกล่าวตอบเสียงสั่น นางไม่เคยถูกคุณหนูกล่าวโทษอย่างจริงจังเช่นนี้มาก่อน ครั้งนี้พวกนางคงทำให้คุณหนูรู้สึกอึดอัดใจเกินไปจริงๆ

"เจ้าทั้งสองฟังข้า" หลิวฟางเซียนปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติก่อนกล่าว "สตรีโง่งมที่ทำร้ายตัวเองเพราะความรัก นางได้ตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืนก่อน ข้าจะไม่โง่งมซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง วางใจเถิด"

"ข้าน้อยทราบแล้วเจ้าค่ะ" อาจูและอาจิ้นรับคำพร้อมกัน

สองสาวใช้มิได้จับตาดูหลิวฟางเซียนอีกตามสัญญา ทั้งคู่เพียงนั่งเงียบๆ มิกล้าจ้องมองผู้เป็นนายให้รู้สึกอึดอัดอีก

ไม่นานรถม้าก็จอดสนิทที่หน้าร้านสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง หลิวฟางเซียนที่เพิ่งลงจากรถม้า รีบตรงดิ่งเข้าไปในร้านทันที

"คุณหนูรองหลิวหายดีแล้วหรือ เหตุใดจึงมาถึงร้านข้าได้" เถ้าแก่ร้านสมุนไพรเอ่ยทักทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตาจัดยาตามเทียบให้ลูกค้าที่มาก่อนหน้าอยู่

"เถ้าแก่ฝูท่านมีตาทิพย์หรืออย่างไร ข้ายังมิทันกล่าวคำใดท่านก็รู้เสียแล้วว่าเป็นข้า" หลิวฟางเซียนเอ่ยเย้า

"ฮ่าๆๆ ในเมืองหลวงจะมีสตรีใดที่มีกลิ่นบุปผาลอยกรุ่นมาจากกายเช่นท่านได้อีกเล่า หากจะกล่าวถึงโฉมสะคราญผู้งามล่มเมืองและมีกลิ่นหอมกรุ่นจากกายโดยมิพึ่งเครื่องหอมใดๆ เห็นทีจะมีเพียงคุณหนูรองจวนราชครูหลิวเพียงผู้เดียว ข้าฝูเหยียนขอรับรอง" เถ้าแก่ฝูเอ่ยเย้ากลับ

"คำชมเถ้าแก่ฝู ข้าหลิวฟางเซียนมิกล้ารับเจ้าค่ะ"หลิวฟางเซียนตอบ ริมฝีปากบางสีชมพูธรรมชาติยกยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะส่งเทียบยาสมุนไพรที่ต้องการให้กับเถ้าแก่ฝูผู้มีอารมณ์ขัน

ใช้เวลาเพียงชั่วครู่เขาก็จัดสมุนไพรใส่ห่อยื่นให้หลิวฟางเซียน ร่างระหงรับห่อสมุนไพรส่งให้อาจู ก่อนจะหมุนตัวออกจากร้าน

ปึก!

ยังไม่ทันที่หลิวฟางเซียนจะก้าวพ้นประตูร้านก็ถูกใครบางคนวิ่งชนจนเซล้มลงโชคดีที่หลวนชุนเข้ามารับร่างระหงเอาไว้ทัน หลิวฟางเซียนจึงมิได้รับบาดเจ็บ ชายปริศนาสวมอาภรณ์แบบจอมยุทธ์สีดำที่เป็นต้นเหตุชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะละความสนใจวิ่งตรงไปหาเถ้าแก่ฝูอย่างรีบร้อน