ตอนที่2

เรื่องระหว่างชินอ๋องกับบุตรสาวท่านราชครูหลิวรู้ดีแก่ใจ ทั้งคู่มีใจให้กันมาตั้งแต่วัยเยาว์

หากแต่ฮองเฮาไม่เห็นด้วยจึงมีผลลัพธ์ออกมาเช่นนี้ ใช่ว่าเขาจะเดาไม่ออกว่ายาพิษที่บุตรสาวได้รับเป็นฮองเฮาทรงจัดการด้วยพระองค์เอง

ไม่แปลกที่พระองค์จะทรงตั้งแง่รังเกียจคนตระกูลหลิว หลิวกุ้ยเฟยที่ฮองเต้ทรงโปรดปรานคือน้องสาวแท้ๆ ของเขา ฮองเฮาคงไม่อยากให้อำนาจใดแก่คนตระกูลหลิวที่เป็นดั่งหนามยอกอก ยิ่งเป็นองค์ชายพระองค์ของพระนางยิ่งยากที่หลิวฟางเซียนบุตรสาวของเขาจะเอื้อมถึง

ไม่ว่าอย่างไรเขาคงต้องกันบุตรสาวคนรองให้ออกจากชินอ๋อง แม้จะเป็นการหักหาญน้ำใจนาง แต่นี่ก็เป็นทางเดียวที่บุตรสาวอันเป็นดังแก้วตาดวงใจของเขาจะปลอดภัยจากอันตรายของคนใจร้ายในวังหลัง

คนเป็นบิดาอย่างเขา...มิอาจทนเห็นบุตรีที่รักเจ็บปวดได้อีก

ยามเหม่าของวันต่อมาสาวใช้เข้ามาปลุกหลิวฟางเซียนเพื่อปรนนิบัตินางล้างหน้าบ้วนปากตามปกติ อาจูกับอาจิ้นยามนี้คอยตามติดนางดังเงา คงเป็นคำสั่งของผู้เป็นบิดาและพี่ชายที่มิยอมปล่อยให้นางคลาดสายตา

หลิวฟางเซียนเดินมาหยุดที่ศาลาริมน้ำ ก่อนจะเปิดตำราวิชาแพทย์ทบทวนเช่นทุกวัน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งการมาเยือนของชินอ๋อง บุรุษที่นางไม่อยากพบมากที่สุดในตอนนี้

"เซียนเอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" ชินอ๋องถามเสียงนุ่ม น้ำเสียงเจือความห่วงใยและคะนึงหา หลิวฟางเซียนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเจ้าของนัยน์ตาคมเฉี่ยว

เห็นใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มบางๆ มาให้ แม้ในใจจะอยากยิ้มตอบเพียงใดทว่าก็ทำได้แค่เก็บกลั้นเอาไว้

"คารวะชินอ๋อง หม่อมฉันสบายดีเพคะ" หลิวฟางเซียนตอบพลางลุกขึ้นยอบกายทำความเคารพ

"พูดกับพี่เหมือนเดิมเถิด อย่าได้ห่างเหินเช่นนี้" ชินอ๋องกล่าวพลางใช้มือหนาคว้ามือเรียวมากุมเอาไว้แนบอก "เซียนเอ๋อร์อย่าโกหกพี่เลย เจ้าจะสบายดีได้อย่างไร คนแทบทั้งเมืองหลวงรู้กันหมดว่าเจ้าถูกพิษ เซียนเอ๋อร์เจ้าจงใจดื่มยาพิษเองใช่หรือไม่ เจ้ารู้วิชาแพทย์เช่นนี้มีหรือจะมองไม่ออก"

หลิวฟางเซียนดึงมือเรียวออกจากมือหนาของชินอ๋อง ดวงตากลมโตทั้งสองของนางเริ่มร้อนผ่าว ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ก่อนตัดสินใจเอ่ยถ้อยคำที่นางคิดมาตลอดทั้งคืน "อีกสองวัน ชินอ๋องก็จะแต่งชายาเอกเข้าจวนแล้ว หม่อมฉันเกรงว่าคงไม่เหมาะนักหากมีคนพบเห็นเราสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพังเช่นนี้ ฟางเซียนขอตัวเพคะ"

"เซียนเอ๋อร์"ชินอ๋องไม่พูดเปล่าแต่กลับคว้ามือเรียวเอาไว้ และดึงร่างระหงเข้ามาซบอกแกร่ง สองแขนโอบกอดโฉมสะคราญเอาไว้แน่นอย่างหวงแหน

"เซียนเอ๋อร์แม้ว่าพี่ต้องแต่งคุณหนูซูมาเป็นชายาเอก แต่นั่นไม่ใช่ความต้องการของพี่ เป็นพระประสงค์ของเสด็จแม่ต่างหากเล่า เซียนเอ๋อร์...พี่รักเพียงเจ้า เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจไยต้องทำห่างเหินให้พี่เจ็บปวดใจเช่นนี้ เซียนเอ๋อร์เพียงเจ้าแต่งกับพี่ในฐานะชายารอง แม้ตำแหน่งจะเป็นรองคุณหนูซู แต่พี่จะยกย่องเจ้า ให้อำนาจเจ้าดูแลจวนอ๋องดีหรือไม่"

ถ้อยคำหวานหูเอาใจสตรีของชินอ๋องเกือบทำให้นางเคลิบเคลิ้มหลงเชื่อได้ไม่ยาก หากว่านางมิได้คิดตัดใจแต่แรกคงยอมตามใจเขาไปเสียแล้ว

"หม่อมฉันมิอาจทำตามที่ชินอ๋องประสงค์ได้เพคะ"

"เพราะเหตุใดกันเซียนเอ๋อร์"

"หม่อมฉันยินดีเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของคนธรรมดา แต่จะมิยอมเป็นภรรยารองหรืออนุให้พระองค์ "

"เซียนเอ๋อร์..."

หลิวฟางเซียนยอบกายเงียบๆ แทนคำกล่าวลา

ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากชายคนรักและแข็งใจไม่หันกลับไปมองเขาอีก นางกลัวเหลือเกิน กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน นางกลัวว่าตัวเองจะยอมเป็นชายารอง ยอมเป็นอนุเพื่ออยู่ข้างกายเขา แต่ว่า...ชาพิษกล่องนั้นทำให้นางคิดได้ นางไม่อยากใช้ชีวิตวุ่นวายในวังหลังอย่างหลิวกุ้ยเฟย ท่านอาของนาง

วังหลังมิได้สวยหรูอย่างที่คิด หลิวฟางเซียนรู้ข้อนี้ดี นางไม่ได้ไร้เดียงสาจนมองไม่ออก ชาพิษกล่องนั้นคือสิ่งที่ฮองเฮาทรงใช้เตือนนาง หากยังดึงดันนางจะนำหายนะมาสู่ครอบครัว ทีแรกนางอาจจะคิดน้อยไปจึงยอมดื่มชาพิษเพื่อจบเรื่องวุ่นวายนี้ เป็นนางที่เห็นแก่ตัวเกินไป ไม่คิดถึงจิตใจของคนในครอบครัว เป็นนางที่เลอะเลือนจนหลงลืมว่ายังมีคนในครอบครัวที่รักนาง

"คุณหนูเจ้าคะ ไยท่านกล่าวกับท่านอ๋องเช่นนี้เล่า ไม่กลัวท่านอ๋องโกรธหรือเจ้าคะ" อาจิ้นถามขึ้นอย่างสงสัย แม้ว่าสถานะของนางคือบ่าวรับใช้

ทว่าด้วยความผูกพันที่ดูแลปรนนิบัติและโตด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก หลิวฟางเซียนจึงรักบ่าวรับใช้ทั้งสองดั่งพี่น้อง

"ดีแล้วล่ะ ให้เขาโกรธข้าจนไม่มาที่นี่อีกยิ่งดี" หลิวฟางเซียนกล่าวเสียงนุ่มทว่าเด็ดขาด สีหน้าเรียบสงบจนบ่าวทั้งสองไม่กล้าแสดงความคิดเห็น

"คุณหนูจะไปไหนหรือเจ้าคะ" อาจูเอ่ยถามเสียงเบา

"ข้าจะไปเรือนท่านย่า" หลิวฟางเซียนเดินนำสาวใช้ทั้งสองเดินตรงไปยังเรือนผู้อาวุโสที่สุดในจวนราชครู