บทที่ 5

เพลิง

"ไอ้เพลิง..ไอ้สัดเหม่ออะไรวะ"ไอ้วินโวยวายอยู๋ข้างหลัง

"อะไร"ผมถามหน้านิ่งสายตายังมองมาที่โทรศัพท์เครื่องหรู

"กูบอกว่าคืนนี้ไอ้สนนัดแก้มือ"

"ไม่ว่าง"

"มึงทำห่าอะไรไม่ว่างวะ"คราวนี้ไอ้ธันเงยหน้าจากหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดของมัน

"กูจะรอคอลเลคชั่นสวนสัตว์"

"เชี่ยยยย"สองเสียงพูดพร้อมกันเลยครับ

"มึงอย่าทำตัวโรคจิตเหอะกูชักหลอน"ไอ้วินทำท่าขยาด

"เออกูเห็นด้วยกับมัน"

"ตรงไหนกูแค่อยากได้"ผมไม่ยอมแพ้พวกมันเลยรีบโทรไปหาไอ้มี่พี่น้องม่อนของผมทันที

"มี่เราเอง"ไอ้ธันพูดเสียงนุ่มลงหน่อย

//ว่าไงหนุ่มฮอต//

"รูปของน้องม่อนล่ะ"

//รูปไหน//

"สวนสัตว์ไงเธอรับปากไอ้เพลิงแล้ว"ธันมันพยายามใจเย็นนะครับผมล่ะสงสารมันจริงๆเลย(ได้ข่าวว่าเค้าจะช่วยแกนะไอ้เพลิง - -")

//ให้เพลิงมาถ่ายรูปที่โรงอาหารคณะชั้นกับม่อนเอาสวีทๆเรีบร้อยแล้วจะส่งให้เจ็ดรูป//ไอ้ธันมันเปิดสปีกเกอร์ให้พวกผมฟังด้วยผมขยับตัวจากท่านั่งเอนตัวพิงพนักขาพาดกับเก้าอี้ตัวหน้าเป็นท่านั่งหลังตรงทันที

"อืม"ผมรับคำไอ้มี่มันคงได้ยินเลยกรีดร้องดีใจเหมือนเปรตได้ส่วนบุญไปครับ

//งั้นเจอกันเที่ยงนี้ แกรร์ไอ้เพลิงยอมแล้วๆเดี๋ยวเรียกประชุมชมรมนะ กรี๊ดดดดดด วี๊ดดดดดดดดดดดจริงเหรอๆๆๆๆๆ }{ _()^&%$%^&^*&(&*%#Q#%*//เสียงที่ลอดออกมาทำให้ผมต้องเบ้หน้า

"หึหึร้อนแรงใช่เล่นนะมึง"ไอ้วินหัวเราะหลังจากไอ้ธันวางสายไปแล้วผมยักไหล่แล้วนั่งดูรูปต่อ

"คืนนี้ว่าไง"

"อืม"ผมพยักหน้ารับคำไอ้ธันตบโต๊ะเสียงดังปังผมกับไอ้วินเงยหน้าขึ้นมองปนสงสัย

"ไอ้เพลิงมึงมานี่เลย"

"อะไรวะตกใจหมดมึง"ไอ้วินด่า

"มีไร"

"มึงจะเอามะน้องอะ"ไอ้ธันเหมือนของจะขึ้นนะครับแอร์ในห้องเรียนก็เย็นแล้วมันจะร้อนทำไมผมงง

"เอา"

"เหี้ยไอ้เพลิงมึงต้องหัดทำตัวใหม่อย่ามาซึน"ไอ้ธันวางหนังสือเล่มโปรดมันแรงๆแบบไม่ทนุถนอมเหมือนลูกอีกแล้ว

"ทำไง"

"เลิกสั้น"ไอ้ธันเสียงแข็ง

"กูยาวนะมั่นใจได้"

"กูหมายถึงมึงหัดตอบยาวๆไม่ใช่kมึงอันนั้นกูรู้สัด"ไอ้ธันตาขวางไอ้วินหัวเราะก๊ากทันที

"เออหว่ะอันนี้กูเห็นด้วยนะมึงจะไปพูดสั้นๆกับน้องมันคงไม่เข้าใจมึงอะ"ไอ้วินบอกหัวเราะๆ

"กูต้องทำไง"ผมตั้งใจฟังนะครับ

"ข้อแรกมึงต้องเลิกโหด"

"..................."ผมนิ่ง

"กูไม่เคยโหด"

"น้อยไปสิมึงน่ะ"ไอ้ธันด่า

"แล้วต่อไปล่ะ"

"มึงเลิกพูดห้วนๆเลิกกวนตีนเลิกเสียงแข็ง"

"......................"นี่ผมเป็นแบบนั้นหรือครับพวกคุณคิดว่าไง

"กูทำไม่เป็นกูโหดที่ไหนวะกูแค่เฉยๆ"

"ก็เพราะมึงเฉยๆนี่แหละน้องกลัวมึงจะตายอยู่แล้วไอ้ห่า"ไอ้วินบ่น

"ไหนมึงลองยิ้มซิ"ไอ้ธันเสนอผมแสยะยิ้มนิดๆให้พวกมัน"

"เชี่ยน่ากลัวสัดมึงทำหน้าเฉยๆอะดีแล้วกูขนลุก"ไอ้วินส่ายหัว

"ฮ่าาาากูว่านะมึงทำแบบเดิมนั่นแหละหน้ายิ้มโคตรไม่เหมาะกับมึงเลย"ไอ้ธันหัวเราะปากกว้างผมเลยปาสมุดใส่มัน

"อ่าวๆทำร้ายที่ปรึกษากูไม่ช่วยนะมึง"ไอ้ธันยกนิ้วชี้หน้าขู่ผม

"เตรียมตัวเถอะจะเที่ยงแล้ว"ไอ้วินโบกไม้โบกมือให้เลิกเล่นกันพวกเรารวมตัวกันเดินไปที่โรงอาการสายตาที่มองมีทั้งชื่นชมทั้งรังเกียจไอ้ที่รังเกียจส่วนมาจะเป็นผู้ชายซะส่วนใหญ่นะครับ โน่นครับน้องม่อนของผมกำลังทำอะไรกันก็ไม่รู้ดูเหมือนจะเถียงกับไอ้มี่อยู่พวกผมเดินช้าๆไปหาทันได้ยินเสียงโวยวาย

"ไม่เอาพี่มี่แม้งจะขายน้อง"

"แกจะทำไม่ทำถ้าไม่ทำอดได้ร้องเท้าที่แกอยากได้"เสียงไอ้มี่ดังพอๆกับน้องเลย

"ทำอะไรกัน"ผมถามม่อนถึงกับสะดุ้งหน้าซีดผมขมวดคิ้ว

"ปละเปล่าครับ"

"อ่าว"ผมอุทานสั้นๆมี่รีบปรี่เข้ามายืนใกล้ผมทันที

แกสัญญาไว้แล้วนะ"

"เออ"ผมรับคำมันเลยสงสายตาจิกกัดไปให้ไอ้ม่อนมันครับ

"นั่งลงใกล้ๆพี่เพลิงสิม่อน"

"แต่ว่า"น้องมันทำท่าอึกอักผมเลยดึงแขนน้องมันลงมาแรงๆจนมันถลาลงมาเอาหน้าซุกอยู่กับอกผม

"กรี๊ดดดดดดดดดถ่ายๆรีบถ่ายใครได้รูปแล้วมั่ง"ไอ้มี่แหกปากดังลั่นผมทำหน้าเฉยแต่น้องมันหน้าแดงแปร๊ดเลยครับน่าเอ็นดูผมอดใจไม่ไหวเลยลูบหัวมันไปทีสองทีแต่คงมือหนักไปหน่อยมันถึงกับหน้าคมำ

"อะ..โอ๊ย"

"เป็นอะไรวะ"ผมถามด้วยความตกใจน้องมันก็หน้าซีดเพื่อนๆมันก็ซีดตามไปด้วย

"ไม่เป็นไรครับไม่เป็นไร"ผมโล่งอก

"นั่งดีๆสิวะ"ผมสั่งพวกมันสามคนเลยรีบนั่งแต่ไอ้ธันมันลากไอ้เด็กอีกคนไปนั่งใกล้ๆดูเหมือนจะชื่อปลาบู่ส่วนไอ้วินลากคนชื่อกออะไรซักอย่างนี่แหละไปนั่งด้วย พวกไอ้มี่ก็ทำงานกันเต็มที่ครับถ่ายรูปพวกผมจนแสบตาไปหมดเพราะแฟลชวูบวาบไปหมด

"อะกินอะไรกัน"ไอ้มี่ถามผมหันไปมองหน้าไอ้ม่อน

"..."

"ข้าวมันไก่"มันตอบเสียงอ่อย

"แล้วน้องล่ะ"ไอ้วินถามที่นั่งหน้าตาเหมือนหมาตื่นข้างๆมัน

"เหมือนกันครับ"

"นายล่ะ"ไอ้ธันถามเหมือนกัน

"เอาด้วยครับ"ผมเห็นพวกน้องๆมันนั่งตัวลีบก็เลยดึงน้องมันขยับออกมาด้วยความหวังดีแต่คงกะแรงไม่ถูกน้องเลยแทบจะหงายหลัง

"เป็นอะไรวะ"ผมตกใจแต่ดูน้องมันตกใจยิ่งกว่าส่ายหน้าดิกเลย

"ไอ้ปั๊กกูถามก็ตอบไม่ใช่ส่ายหน้า"ผมบอกมันด้วยสีหน้าเรียบเฉยมันยิ่งเหงื่อตกดุดิผุดขึ้นเต็มใบหน้าเลย

"ร้อนเหรอ"ผมลดเสียงโหดๆลงนิดหน่อย

"ไม่ร้อนเลยครับลมเย็นมาก"มันส่ายหน้าดุ๊กดิ๊กผมเลยไม่สนใจอีกหันไปหามี่ทันที

"มี่พอยัง"

"พอแล้วๆเดี๋ยวเอาไปโพสในเพจนะ"มี่มันบอกยิ้มๆ

"ที่ตกลงไว้..."ผมบอก

"โอเค"มี่ยกมือสัญษลักษณ์โอเคผมพยักหน้าแล้วไม่สนใจมันอีกไม่ทันไรโทรศัพท์ผมก็สั่นไม่หยุด

"ฮอตชิบหายเลยนะมึง"ไอ้วินแซวยิ้มๆผมยักไหล่

"เอ่อพี่เพลิงครับ"น้องมันเรียกผมครับโอโหมือผมถึงกับชื้นเหงื่อทำไมมันน่ารักขึ้นทุกวันวะผมไม่เข้าใจเลย

"หือ"

"คือเรื่องที่รูปเราสองคนโดนกดไลค์แล้วมีคนเข้าไปแซวนั่นน่ะผมไม่ด้ตั้งใจนะครับพี่มี่มันเอาไปลงเองผมฆ่าผมเลยนะครับ"ม่อนยกมือไหว้ผมปลกๆ

"........."

"หึหึ"นี่เสียงไอ้ธัน

"ฮ่าๆๆๆๆ"นี่ไอ้วินครับ

"ไม่ต้องกลัวหรอกน่าไอ้เพลิงมันไม่ว่าหรอกอย่าคิดมาก"ไอ้วินหัวเราะแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้ม่อนมัน

"อ่ะพี่ไม่รู้ว่าชอบกินน้ำอะไรเลยเอาน้ำแดงมาให้"

"ผมไม่ใช่กุมารนะพี่แต่ก็กินได้แหละ"มันบ่นเบาๆแต่ก็เอื้อมมือมาคว้าไปดูดน้ำปื๊ดๆแก้มมันป่องจนน่าหยิกชิบหายเลยเสียงดึงติ๊งๆติดๆกันทำให้ผมต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอ่า..มาแล้วครับคอลเลคชั่นสวนสัตว์ผมยิ้มกว้างโดยไม่ได้ตั้งใจและไม่ได้สังเกตุคนรอบข้างที่ชะงักกิจกรรมที่ทำอยู่เงียบกริบไปหมดรอบๆโต๊ะผม รูปน้องที่ยิ้มเห็นเหงือกแดงๆยื่นฝักถั่วให้กวางผู้หญิงที่อุ้มก็แม่น้องเขาแหละครับ อีกรูปก็นั่งเรือเป็ดเห็นฟันหลอข้างหน้าสองซี่โอยยใจผมสั่น ผมมัวแต่ดูรูปในโทรศัพท์จนกระทั่งไอ้ธันสะกิด

"หือ"

"มึงนี่แม้ง"

"อะไรวะ"ผมกลับมาทำหน้าดุเหมือนเดิมอีกครั้ง

"เปล่าๆตามสบายเถอะมึง"ไอ้ธันส่ายหน้าผมเลยวางโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมามองรอบๆโต๊ะ

"อ้าวเป็นเหี้ยอะไรกันครับไม่เคยเห็นคนหรือไง"ผมถามเท่านั้นแหละครับทุกคนก็ก้มหน้าก้มตาทำโน่นนี่ตามประสาไป อะไรของพวกมันวะไอ้วินกับไอ้ธันได้แต่อมยิ้มกระทั่งน้องมันสะกิดแหละ

"ว่าไง"

"ผมต้องไปเรียนแล้วครับ"

"เออเดี๋ยวไปส่ง"

"ไม่ต้องครับพี่ผมไปเองได้"ไอ้หมานองนอยของผมมันรีบส่ายหน้า

"กูบอกว่าจะไปส่ง"ผมเน้นทีละคำมันเลยรีบลุกสะกิดเพื่อนมันอีกสองคนให้รีบเดินพวกผมเลยก้าวตามหลังน้องมันไปช้าๆ

"เป็นไงมึง"ไอ้ธันถาม

"น่ารักหว่ะเดี๋ยวกลับไปแล้วกูให้ดู"ผมตอบสั้นๆไอ้วินมันคุยโทรสับห่าอะไรก็ไม่รู้ครับพวกผมเดินไปจนถึงห้องเรียนของมันนั่นแหละ

"เลิกแล้วกูมารับ"น้องมันทำเหยทันทีเสียงผมใครๆในห้องก็ได้ยินแหละครับ

"ที่จริงแล้วไม่ต้องก็ได้นะครับพี่"

"กูจะมา"

"ครับๆตามนั้น"น้องมันรีบหันร่างวิ่งไปนั่งที่เก้าอี้ปล่อยพวกผมยืนสักพักดูมันนั่งแล้วก้กลับ

"ไอ้สนถามว่าคืนนี้เอายังไง"

"ก็ไป"

"แหมมึงพอได้รูปแล้วยอมทุกอย่างเลยนะ"ไอ้วินแขวะ

"เออก็น่ารักนี่ว่าเดี๋ยวกูให้ดู"

"เป็นเอามากนะมึง"ไอ้ธันด่าผมก็ไม่สนใจหรอกครับเพราะมันเป็นเรื่องจริง

ม่อนพูดบ้าง

"เชี่ยกูตกใจหมดเลยเมื่อตอนเที่ยงอะ"ไอ้ไผ่หน้าเคร่ง

"เออกูด้วยใจกูนี่ไปอยู่ตาตุ่มเลยนึกว่าพี่มันมาเอาเรื่องซะแล้วที่รูปไปโชว์หราในเฟรมกับมึงอะ"ไอ้บู่พยักหน้าหงึกๆ

"ใครจะอยากวะวันนั้นพี่มี่มันถ่ายไม่บอกกูนี่เสียวชิบหายกลัวพี่มันลากไปฆ่าทิ้ง"ผมห่อไหล่

"แล้วนี่ยังไงวะพี่มันยอมถ่ายรูปกับมึงตามคำสั่งพี่มี่มันต้องมีอะไรซักอย่างแน่ๆ"ไอ้ไผ่เสนอความเห็น

"เออกูก็ว่าแบบนั้นมึงว่าไงไอ้บู่"

"ไม่รู้หว่ะแต่มันแปลกๆนะมึงไม่สังเกตุเหรอพวกพี่มันพยายามเกาะติดพวกเราแจเลยนะเว่ย"

"เออจริงๆพวกเราสามคนนั่งซุบซิบกันไประหว่างที่อาจาร์ยบรรยายอยู่หน้าชั้น

"แล้วเย็นนี้มารับอีกพวกเราโดดกันเหอะหว่ะ"ผมเสนอความคิดเห็น

"เอาไงเอากัน"พวกมันสองคนก็สนองพวกเราเรียกอีกสองวิชาครับถึงเลิกเรารอให้จบนี่แล้วก็จะชิ่งหายแวบกันไปไม่ไหวหรอกครับไอ้พี่เพลิงกับพวกพี่ธันพี่วินน่ากลัวชิบหายใครลองมาเป็นพวกผมแล้วจะเข้าใจ คืองี้พวกพี่มันชื่อเสีย(ง)โด่งดังมากเลยครับใครๆก็รู้กันหมด แล้วพอตั้งแต่วันที่มีเรื่องมีราวกันพี่มันก็ไม่ยอมปล่อยพวกผมเลย

"เฮ่อออออออโล่ง"พวกเรามานั่งสูดลมหายใจเข้าปอดกันลึกๆที่ร้าน 'ไอ'ติม' ร้านมันเขียนแบบนี้จริงๆนะครับ

"ยังไงดีพวกเรา"ไอ้ไผ่ถาม

"เอางี้เรามาประมวลเหตุการณ์กันเหอะหว่ะจะได้ตั้งรับพวกพี่มันได้ถูก"ไอ้บู่เสนอความคิด

"เออเข้าท่า"ผมเออออไปด้วย

"ข้อแรก มึงเลยไอ้ม่อนมึงไปถ่ายรูปพี่เขาที่กำลังขาโหด"ไอ้บู่จั่วหัวข้อ

"ข้อสอง พี่มันตามหาคลิปวึ่งมึงถ่ายเอาไว้"

"กูขาเห็นแค่ขาเหอะ"ผมไม่ยอมรับ

"เออนั่นแหละมันก็ถ่ายป่ะวะ"ไอ้ไผ่โบกหัวผมไปที

"เออแล้วไงอะกูลบแล้วพี่มันก็เอาโทสับไปเช็คแล้วป่ะวะ"ผมเถียง

"จริง"ไอ้บู่พยักหน้าแล้วก้มลงดูดนมปั่นจ๊วบๆ

"เห็นมะจริงๆแล้วมันไม่มีอะไรเลยนะเว้ย"ผมสรุป

"เดี๋ยวดิ ข้อสาม พี่มันตามมึงแจรู้จักบ้านมึงเบอร์โทรมึงด้วย"ไอ้บู่ยังไม่จบครับ

"ใช่ๆพี่มันตามสืบถึงขนาดนั้นมันต้องมีอะไรหว่ะ"ไอ้ไผ่เปลี่ยนข้าง

"กูก็ไม่รู้ง่ะ"ผมหน้าม่อยก้มลงควักไอติมสีชอกโกแลต(ก็ชอกโกแลตนั่นแหละครับ)เข้าปาก

"เห็นมะข้อสี่นะเว้ย พี่มันไปรับแถมตอนนี้ยังจะไปส่งอีก"

"ข้อห้าๆ คราวนี้พี่มันยอมร่วมเฟลมกับมึงแถมให้ความร่วมมือกับพี่มี่ดีมากด้วย"ไอ้ไผ่ร่วมออกความคิดเห็น

"หมดยังวะ"ผมหันไปมองหน้าพวกมันสลับกันไปมา

"หมดแล้ว"พวกมันพยักหน้า

"งั้นมาสรุปกัน"ผมลงความเห็น

"กูว่าพี่เพลิงแอบชอบพี่มี่แล้วใช้มึงเป็นสะพาน"ไอ้ไผ่เสนอ

"กูว่านะไม่น่าจะใช่หว่ะกูว่าน่าจะเป็นพี่ธันมากกว่ามึงเห็นมะคอยช่วยจับกล้องให้พี่มี่ด้วย"ไอ้บู่ไม่เห็นด้วย

"แล้วทำไมไอ้พี่เพลิงมันยอมทำตามที่พี่มี่สั่งล่ะ"ไอ้ไผ่ถาม

"ก็อาจจะยอมเพราะพี่ธันมันขอหรือเปล่าวะ"คราวนี้ตาผมมั่ง

"แล้วมันมาเกี่ยวอะไรกับมึง"คาวนี้ไอ้บู่แว้งมาที่ผมครับ

"เออใช่เกี่ยวไรกับมึง"ไอ้ไผ่ถามซ้ำ

"กูไม่รู้"ผมก็ตอบง่ายๆด้วยหน้าซื่อๆนี่แหละครับ

"เชี่ยม่อน/ไอ้ม่อนแม้ง"พวกมันร้องแล้วทิ้งหลังตัวเองไปอิงพนักเก้าอี้แรงๆ

"เห้อล้มเหลว"ไอ้บู่มุ่ยหน้า

"นั่นสิมันเกี่ยวอะไรกับไอ้ม่อนวะ"ไอ้ไผ่ยังไม่เลิกสงสัย

"กูว่านะอาจจะเป็นแบบที่ไอ้บู่บอกก็ได้คือไอ้พี่เพลิงมันชอบพี่มี่อะ"ผมก้มลงกระซวกไอติมต่อ

"อาจจะใช่ดูไอ้พี่เพลิงมันวอแวมึงกับพี่มี่จริงๆด้วย"ไอ้บู่สรุปความคิด

"งั้นพวกเราจะเอาไงวะ"ผมไปต่อไม่เป็นครับคือมันไม่เกี่ยวกับผมไงไอ้พี่เพลิงมันออกจะหล่อทำไมไม่ไปจีบพี่มี่เองตรงๆวะครับลากผมไปเอี่ยวด้วยทำไม

"ไม่รู้"สองเสียงประานกัน

"อ่าว"นี่ผมครับอ้าปากหว๋อแล้วพวกเราจะมาประชุมกันทำไมวะเนี่ย

"เอาแบบนี้ไอ้ม่อนมึงเป็นหน่วยกล้าตามถามพี่เพลิงมันตรงๆเลยเอามะ"ไอ้ไผ่ถาม

"No เรื่องอะไรให้กูหาเรื่องตายวะ"ผมส่ายหน้าดิก

"แล้วทำไงอะ"ไอ้บู่ถาม

"กูว่านะเราไปถามพี่มี่ตรงๆเลยเอาป่ะ"ผมโพล่งออกมาแต่ถูกไอ้บู่ตบหัวเกือบทิ่ม

"มึงถามพี่มี่เท่ากับไปตายน่ะสิดูขนาดพวกพี่เพลิงยังกลัวอะคิดดู"

"หมดกันเอาไงดีวะ"ผมเกาหัว

"ทำเนียนๆไปดีมะวะ"ไอ้ไผ่เสนอความคิด

"ยังไง"ผมถามมั่ง

"ก็พวกเราทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วสังเกตุเอาไงว่าไอ้พวกพี่เพลิงมันต้องการอะไรกันแน่"ไอ้บู่ออกไอเดีย

"เออก็ไม่เลวนะพวกมึงต้องให้ความร่วมมือกับกูด้วย"ผมเห็นด้วยเลยครับ

"แหมมึงพูดยังกับว่าพวกกูหนีได้อย่างงั้นแหละพี่ธันกับพี่วินลากพวกกูตามติดกับมึงชิบหายทำอะไรได้อีกวะ"ไผ่บ่นผมอดหัวเราะไม่ได้ระหว่างที่พวกเรากินไปแหย่กันไปก็มีร่างสูงของใครบางคนมายืนอยู่ด้านหลังตอนแรกพวกเราใจหายแวบเลยนะครับนึงว่าพวกพี่เพลิงมันตามมาถูก

"พี่อาท"พวกเราประสานเสียงกันเรียก

"เออพี่เองทำอะไรกันวะ"พี่อาทลากเก้าอี้แทกๆๆๆมานั่งข้างผม

"กินติมง่ะพี่อะมาทำไรแถวนี้"ผมถามใบหน้าพี่มันยังมีร่องรอยเขียวๆม่วงๆอยู่เลยครับ

"เห็นพวกมึงนั่นแหละเลยแวะเข้ามา"

"อ่อแล้วกินไรมะ"ผมถามซ้ำ

"สั่งแล้ว"แปปเดียวคาปูชิโน่เย็นแก้วใหญ่ก็วางตรงหน้า

"เลิกเรียนกันแล้วไง"

"เปล่าครับพวกผมโดด"ไอ้ไผ่ส่ายหน้า

"ไม่ทันจะเรียนจริงๆก็โดดแล้วพวกมึงจะรอดกันมะ"พี่มันบ่น

"มันจำเป็นเหอะ"ไอ่บู่หน้ายู่

"จริงสิกูเห็นหน้าเฟสแม้งมีแต่เรื่องมึงกับไอ้เพลิงมันยังไงกันวะ"พี่อาทหันมาถามผมถึงกับสำลักไอติมที่ตักอยู่

"เรื่องเข้าใจผิดน่ะครับ"

"ระวังล่ะมึงโดนไอ้เพลิงมันสั่งเก็บมาซวยชิบหายเลย"พี่อาทมันเตือนหรือขู่วะเนี่ย

"ครับขอบคุณครับพี่"ผมรีบขอบคุณพวกเรากำลังคุยกันถึงเรื่องที่พี่อาทมันโดนซ้อม

"เห้ยนั่นเด็กพี่เพลิงหรือเปล่าวะ"ผมได้ยินอะไรแว่วๆ

"เออหว่ะไหนมึงเอารูปมาดูดิ๊"มีคนกลุ่มใหม่เดินผ่านร้านครับแถมยังใส่เสื้อชอปสีแดงมาเลย

"เอ่อ..."คราวนี้ผมชักพูดไม่ออกพวกเรามองหน้ากันทันที

"เอาไงมึง"ไอ้ไผ่ถามผมกับไอ้บู่พยักหน้าเป็นอันรู้กันครับว่าต้องรีบหนีโดนด่วน

"พี่อาทพวกผมต้องกลับก่อนนะครับ"พวกเรารีบบอกพี่มันๆมันก็ดูงงๆนะครับ

"เออๆอะไรวะอยู่ๆก็รีบไม่ต้องจ่ายเดี๋ยวกูจ่ายเองตอบแทนที่ช่วยกูเอาไว้"พี่อาทโบกมือพวกผมไม่รอฟังหรอกครับคว้าเป้ได้ก็เผ่นกันทันที

"แฮ่กๆเอาไงมึง"ผมหันไปถามไอ้บู่พวกเราวิ่งมาจนถึงประตูหลังมอแล้วครับแต่ละคนยืนเกาะเข่าสองข้างเป็นหมาหอบแดดดกันอยู่

"ไปบ้านไอ้ไผ่"ไอ้บู่เสนอ

"เออตามนั้น"พวกเราตัดสินโบกรถ......

"ซวยแล้วมึง"ผมพึมพำที่แถเข้ามาจอดแทนแทกซี่กลายเป็นUSVสีดำครับพวกเรามองตากันนิ่งหนีตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วแหละผมว่า

"เลิกก่อนทำไมไม่บอกล่ะครับน้องม่อน"พี่วินที่เลื่อนกระจกลงมาทักฝั่งคนขับมองเลยไปเห็นพี่ธันนั่งยิ้มอยู่แต่ผมไม่เห็นไอ้ตัวบอสหรอกครับคงนั่งด้านหลังหรือไม่งั้นมันคงไม่มาผมภาวนาขอให้เป็นอย่างหลัง

"เอ่อพวกผมลืมครับ"ผมรีบตอบ

"ลืมหรือเลี่ยงเอาดีๆ"น่านไงเสียงมรณะมาแล้วฮือออ ผมไม่อยากอยู่แล้วมอนี่น่ากลัวเกินไป

"ลืมจริงๆครับ"พี่เพลิงมันเปิดประตูรถลงมาคว้าเป้ที่ผมสะพายหลังเอาไว้มาถือ

"ดีนะกูรู้ว่ามึงความจำสั้นเลยมาหามึงทัน"โถไอ้พี่เพลิงมึงอย่าทำมึนกูไม่ได้ลืมกูจะเลี่ยงเหอะผมนึกในใจ

"เอ้าน้องไผ่น้องบู่ขึ้นรถสิครับเหรอมึนแดด"ปากพี่ธันมันพอๆกันกับหัวหน้าคณะเลยนะครับขอบอก

"หึ"นี่เสียงพี่วินครับผมก้มหน้ารับชะตากรรมอันโหดร้ายเดินตามกระเป๋าเป้ไปอย่างอเนจอนาถตามมาด้วยเพื่อนผมติดๆดีนะครับที่ข้างหลังยัดพวกผมเข้าไปถึงสี่คนมันก็จะแน่นๆนิดหน่อยพอไอ้ไผ่กับไอ้บู่เข้าไปนั่งก่อนพี่มันก็สอดตัวเองเข้าไปแล้วลาก ย้ำครับมันลากผมขึ้นไปนั่งตรงหว่างขามันทันที

"นั่งดีๆมึงเห็นมะที่มันน้อย คราวหน้าเอารถมากันคนละคันดีกว่า"พี่เพลิงมันบอกแต่ประโยคหลังมันบอกเพื่อนๆมันครับ

"เออ"พวกพี่ทำไมไม่เถียงมันมั่งวะครับบอกไปเลยเปลืองรถคันเดียวกันนี่แหละแต่ไม่ต้องเอาพวกผมเข้าไปเอี่ยว

"มึงมีเรื่อต้องเคลียร์กับกูไอ้วินมึงพากลับคอนโดก่อน"ม่ายยยยยยยยยใครบอกผมจะไปไม่ไป ปล่อยเถอะครับคราวนี้ไอ้ไผ่กับไอ้บู่หน้าซีดยิ่งกว่าอีก พ่อครับ แม่ครับผมขอกับข้าวที่ผมชอบนะครับ ผมนั่งน้ำตาซึมไม่กล้ากระติกตัวเพราะท่อนขาแข็งๆแม่งหนีบสองขาผมเอาไว้จนแน่น