บทที่ 6

ผมเริ่มหายใจหอบหืดหาดด้วยความกลัวเพราะยิ่งเข้าใกล้คอนโดของพี่มันมากเท่าไหร่อายุผมกับเพื่อนก็ยิ่งสั้นมากขึ้นเท่านั้นผมได้แต่นึกถึงพระคุณพ่อแม่ที่เลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่อยู่ๆก้อนสะอื้นก็ดันขึ้นมาถึงคอหอยน้ำตามาจากไหนไม่รู้ผมถึงกับกลั้นสะอื้นเอ๊ามิวสิคมา ไม่ใช่ละๆตั้งสติแปป

"มึงจะทำจมูกบานทำไมวะไอ้ปั๊ก"เสียงไอ้พี่เพลิงมันดังอยู่บนหัวนี่ผมกำลังซึ้งนะเว้ยซึ้งไม่ได้ทำจมูกบานเข้าใจป่ะพี่มึง

"บานพ่อง"ผมสะอื้นตอบด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น

"มึงว่าใคร"เชี่ยครับดวงตาอำมหิตขนาดนี้ผมคงไม่ตายดีแน่ๆ

"ป่าวว่าผมแค่พูดกับไอ้ไผ่"ผมหลบสายตาโหดๆที่จ้องมาคราวนี้ไอ้ไผ่ที่นั่งติดพี่เพลิงมันสะดุ้งสุดตัวจนผมรู้สึก

"ผะ..ผมแค่ชมว่าดอกไม้บาน"ไอ้ไผ่มึงจะแก้ตัวทั้งทีทำไมไม่ดูหน้าดูหลังวะ

"................"และนี่คืออาการของคนทั้งรถแต่อยู่ๆเสียงหัวเราะจากพี่ธันก็ดังลั่นจนพวกผมสามคนสะดุ้งโหยง

"เป็นเหี้ยไรมึง"ไอ้พี่เพลิงถามเสียงนิ่งผมพยักหน้าเห็นด้วยทันทีครับว่าพี่เป็นเหี้ย

"กูขำฮ่าๆๆๆๆๆคิดได้ยังไงวะน้องไผ่ว่าดอกไม้บาน พี่ก็นึกว่าจมูกน้องม่อนบานซะอีก คึก ๆ ๆ ๆ"พี่ธันมันพยายามกลั้นหัวเราะครับ หึจะหัวเราะก็หัวเราะเถอะไม่ต้องทำเหนียมก็ได้มั้งไอ้พี่ธันแม้ง

"หึหึ แล้วมึงบอกกูได้ยังนั่งทำจมูกบานทำไมหรือหิวข้าว"พี่เพลิงมันยังไม่เลิกสงสัย

"นิดหน่อยครับ"ผมไม่รู้จะตอบอะไรก็ถ้าตอบว่านั่งจมูกบานเพราะอะไรก็เท่ากับยอมรับว่ามันบานจริงๆแต่ไม่ตอบเลยก็กลัวจะตายก่อนที่จะไม่ได้ตอบ

"ไอ้วินมึงแวะที่ร้านนั้น"

"เออ"ดีจังเลยนะครับพวกพี่มันเนี่ยแค่พูดห้วนๆสั้นๆไม่มีทั้งประธานทั้งกรรมพวกพี่มันยังเข้าใจกันได้อะ แบบนี้ผมจะให้ติววิชาTHA 101 แม่งเลยเก่งดีนัก

"แดกอะไรไม่ได้มั่ง"พี่มันถามแบบดิบๆทุกคนไม่ตอบครับพี่เพลิงมันคงโมโหเสียงแต๊บดังขึ้นเบาๆผมนี่ปล่อยโฮทันทีเลยพี่มันดีดหูผมอะครับเจ็บแปลบจนน้ำตามาเองไม่ต้องใช้น้ำตาเทียม

"ฮึก จะ..เจ็บกลัวแล้วครับ"ผมน้ำตาคลอเบ้า

"มึงเป็นอะไรวะกูฆ่ามึงหรือยังถามอะไรทำหูทวนลมตอบดิ๊"

"ก็พี่พูดไม่เอ่ยชื่อจะรู้มะว่าถามใคร"ผมเถียงมันทั้งน้ำตามือหนาเท่ากระด้งยื่นมาที่หน้าผมหลับตาปี๋เชี่ยแล้วพี่มันตบผมแน่ๆเลย

"พรืด ๆ.. ฟืดๆๆๆ อะ โอ๊ยๆๆๆๆเจ็บๆ"ผมแหกปากลั่นรถพี่มันเอามือหรือกระดาษทรายอันนี้ผมไม่แน่ใจปาดเข้าที่ใบหน้าใสๆไร้สิวของผมอย่างเมามันสงสัยมันจะมาขอเลขเด็ดแน่ๆ

"ไอ้เหี้ยเพลิงไอ้สัดเบาๆโว๊ยน้องมันหน้าหงายแล้วมึง จะใจดีทั้งทีก็นุ่มนวลหน่อยสิวะ"พี่วินแหกปากลั่นรถเพราะได้ยินผมร้องส่วนเพื่อนผมน่ะเหรอครับไอ้บู่เป็นลมพับไปกับเบาะเรียบร้อยไอ้ไผ่เอามือกุมหัวไว้แน่นเพราะเขาบอกว่าถ้าเกิดอุบัติเหตุให้เก็บคองอเข่าพวกเราเชื่อครับ หึ๊ยยยมันใช่มะเนี่ยกลับมาก่อนกลับมาๆ

"กูเบาแล้ว"พี่มันเถียงถามผมดิเห้ยถามผมว่ารู้สึกยังไงกับกระด้งฝัดข้าว เอ้ยมือพี่มันน่ะ

"เบาห่าอะไรน้องมันร้องซะขนาดนั้น"พี่ธันเถียงผมพยักหน้ารับหน้าตาแดงเห่อไปหมดจากรอยถูคราวนี้ไอ้พี่เพลิงหันมาถามจ้องหน้าผมเขม็ง

"เจ็บเหรอ"ดูมันครับดูมันถามกับสิ่งที่มันทำ

"ไม่เจ็บมั้ง"นี่ผมประชดกลับสิครับกลัวอะไรลูกผู้ชายเหมือนกัน

"เห็นยังมันบอกไม่เจ็บ"

"..........."ทุกคนครับ เออไอ้เควี้ยพี่มันเรียนได้เกรดสี่มาได้ยังไงวะถึงไม่รู้ว่ากูประชด

"ฮ่าาาาสัดกูขำชิบหาย"พี่ธันกับพี่วินหัวเราะครื้นเครงไม่เกรงใจใครอยู่ในรถ ผมหมดคำจะพูดแล้วครับและแล้วเวลาตัดสินชะตาชีวิตก็มาถึงรถตีโค้งเข้าจอดที่ใต้คอนโดหรูสูงจนคอตั้งบ่าเวลามอง

"ปลุกเพื่อนมึงดินอนน้ำลายยืดแล้วน่ะ"พี่เพลิงมันบุ้ยปากให้ผมดูไอ้บู่ที่สติแน่นิ่งไปแล้ว

"ไม่เป็นไรกูอุ้มเอง"พี่ธันโบกมือผมถูกไอ้พี่เพลิงหิ้วปีกลงจากรถโดยที่มีฝ่ามือหิ้วคอเสื้อด้านหลังอยู่กระดิกตัวไม่ได้ ส่วนไอ้บู่เองก็กำลังถูกพี่ธันอุ้มลงจากเบาะ หยุดๆนี่พวกคุณคงมโนไปว่าไอ้บู่กัำลังถูกพี่ธันช้อนตัวอุ้มด้วยความอ่อนโยนด้วยท่าเจ้าหญิงใช่มั๊ยป่าวหรอกครับพี่ธันมันอุ้มตัวลงจากรถแล้วจับสองไหล่ไอ้บู่ให้มันยืนตรงๆแล้วเขย่าครับหัวไอ้บู่สบัดไปมาจนผมมันกระจายหน้าหงายไปมาราวกับเพลงร๊อคอยู่

"ตื่นหรือยัง"เสียงพี่ธันมันถามไอ้บู่หน้าเหยตอบแบบเมาๆ

"ครับ..."

"ดีป่ะเดินไป"พี่มันลากข้อมือไอ้บู่เดินนำไปไม่พูดไม่จาผมแหงะไปดูไอ้ไผ่ที่พี่วินถอยหลังรถเข้าจอดตรงช่องแล้วก็ลองมาแบบตัวหนีบๆลีบๆพิกลผมหันไปสบตาไอ้ไผ่ที่ทำท่าใจจะขาด

"มึงเป็นไร"มันชายตาให้ดูตรงเหนือเข็มขัดมันมีมือของพี่วินหนีบเนื้อเอวมันเอาไว้จะจูงทำไมไม่จูงดีๆหรือพี่มันมีเจตนาจะกอดเอวไอ้ไผ่แต่คว้าผิด ผมถึงกับหน้าเหว๋อไอ้เชี่ยพวกพี่นี่มันซาดิสแน่นอนผมสาบานเลยครับยังไม่ทันจะสงสารเพื่อนดีพี่เพลิงมันก็หิ้วกึ่งลากผมเดินเข้าไปที่หน้าคอนโด มันมีสารพัดร้านเลยครับทั้งร้านกาแฟดูขนมเค้กน่ากิ้นน่ากินไว้วันหลังจะแวะมาชิมก็แล้วกัน แต่พี่มันเดินดุ่มๆตามพี่ธันที่จับไอ้บู่เดินลิ่วๆไปร้านที่เขียนว่า เอ่อ....Felicitaciones มันอ่านว่าอะไรวะ หรือจะเป็นชื่อพันธุ์อะไรซักอย่างของไดโนเสาก็เห็นลงท้ายเซาว์ๆเหมือนกัน(จริงๆมันอ่านว่า" เฟเลซิตาซิโอเนส" เป็นภาษาสเปนแปลว่ายินดีด้วยค่ะน้องม่อนลูก - -x) นั่นแหละครับข้ามๆไปเหอะพวกผมถูกทารุณกรรมด้วยการฉุดกระชากลากถูจนไปหยุดอยู่ในร้าน

"โอยยหอม"ผมร่อนจมูกไปมากลิ่นอาหารหอมชิบหาย

"เช็ดน้ำลายด้วยมึง"พี่เพลิงบอกผมรีบป้ายปากทันทีพวกพี่มันก็ฮาไปครับผมนี่ขึ้นเลยบอกหลายรอบละว่าไม่ใช่คณะตลกๆ

"เอาไงมึง"พี่ธันหันมาถามพี่วินมันพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านในปล่อยไอ้ไผ่ถอนหายใจเอามือลูบอกตัวเองไปมาอยู่ข้างๆผมส่วนไอ้บู่ก็ทำท่าจะร้องไห้อยู่รอมรอข้างๆพี่ธันที่หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอย่าคาดหวังว่าพี่แกจะเป็นเด็กเรียนนะครับหนังสือที่หิ้วมาคือการ์ตูนญี่ปุ่นครับพอไอ้บู่ขยับตัวจะมาใกล้ๆพวกผมพี่ธันมันก็เงยหน้าขึ้นมาทันทีเหมือนมีเรด้า

"ไปไหน"

"ปะ...ไปยืนกับไอ้ม่อนครับ"ไอ้บู่กล้าหาญตอบพี่ธันมันนิ่งไปแปปนึงแล้วก้มอ่านหนังสือต่อไอ้บู่ได้ทีขยับมาทีละน้อย

"บอกให้ไปหรือไง"พี่ธันถามเสียงเรียบไอ้บู่ถึงกับหยุกกึกฮ่าๆๆๆสมน้ำหน้ามัน

"เป็นอะไรอีกล่ะมึงทำหน้าเหมือนหมาเห็นขี้"ดี๊ด๊าพิลึกพี่เพลิงมันทำหน้าขยะแขยงผมผมนี่อมลมเลยครับทำแก้มป่องแบบไม่ตั้งใจ

"พี่สิเห็นขี้"ผมหน้างอ

"หึหึไปไอ้วินเรียกแล้ว"พวกผมก้เดินตามก้นกันไปเหมือนพ่อแม่ลูกเลยครับพอไปถึงโต๊ะพวกผมสามคนก็ยืนลังเลใหเพวกพี่มันนั่งกันก่อนเก้าอี้ที่นี่เป็นตัวยาวๆครับตัวนึงนั่งได้สามคนแถมยังมีสามด้านเท่านั้นเองเพราะอีกฝั่งติดผนัง มือหนาๆผลักผมจนหน้าทิ่มเข้าไปด้านในเก้าอี้แล้วตามด้วยพี่เพลิงมัน ไอ้บู่ก็ถูกสั่งด้วยสายตาพิฆาตให้เข้าไปแล้วปิดด้วยพี่ธันที่เหลือก็เป็นไอ้ไผ่กับพี่วินที่ดึงเสื้อตรงเอวมันกระตุกให้นั่งลง บางทีผมก็สงสัยนะครับว่าพวกพี่มันมีปากกันหรือเปล่ากริยานี่ป่าเถื่อนมาก

"กินอะไร"พี่มันยื่นเมนูมาให้ผมนี่ถึงกับตาโตเลยแหละ โอโหกูอ่านไม่ออกซักตัวเลยเถอะผมยิ้มแหยๆ

"กินได้หมดใช่ไหม"ผมพยักหน้าแล้วพี่มันก็สั่งพรวดๆทีเดียวเลยครับไม่ถงไม่ถามไอ้พี่ธันกับพี่วินซักคำ พี่ธันมันก็นั่งอ่านหนังสือไปเรื่อยพี่วินก็เขี่ยๆหน้าจอโทรศัพท์ไปมาอยู่ๆก็มีเสียงทักดังมาจากด้านหลัง

"โอ๊ะโอ สามเสือนี่เองก็นึกว่าใคร"ผู้ชายท่าทางเกรียนๆยืนเอาสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ข้างหน้าสองข้างกับเสื้อเชิ๊ตสีขาวพอให้เดาได้ว่าคงเป็นนักศึกษาเหมือนพวกผมทำหน้ากวนตีนอยู่กับเพื่อนอีกสามสีคน(รวมเป็นเจ็ดครับ)

"ถ้ามึงนึกไม่ออกว่าเป็นใครมึงจะทักทำไมวะไอ้สน"พี่เพลิงมันถามแบบน้ำเสียงนิ่งๆตามเคยแหละครับ

"ไอ้เหี้ยเพลิงมึงกวนตีนกูหรือไง"พี่สนคนนั้นทำท่าฮึดฮัดปรี่เข้ามาหาราวกับจะมีเรื่อง สาธุขอให้มีเถอะครับพวกผมจะได้หนีได้

"กวนตรงไหนก็มึงพูดเอง"บางทีผมก็แยกไม่ออกระหว่างอัจฉริยะกับโง่นะครับเส้นบางๆจริงๆหรือว่าพี่มันตั้งใจกวนตีนพี่สนอะไรนั่นจริงๆ

"คืนนี้มึงเจอดีแน่"พี่สนมันชี้หน้าพี่เพลิงแล้วถลึงตาใส่พี่เพลิงมันยักไหล่ อยู่ๆไอ้พี่สนมันก็เดินมาจนชิดพนักเก้าอี้ด้านหลังผม

"แปลกแฮะทุกทีพวกมึงสามคนหวงพื้นทีส่วนตัวจะตายคราวนี้กลับมาหนุ่มๆน่าตาน่ารักมานั่งด้วย ไงน้องน่าตาดีนี่หว่าเป็นกิ๊กไอ้เพลิงมันเหรอ"พี่สนมันคว้าคางผมบิดหน้าไปด้านข้างเพื่อมองหน้าผมชัดๆจากนั้นผมก็ได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อหนักแน่นข้างๆหูผมเลยครับ

"มึงกล้าจับคนของกูเหรอไอ้สน"ไอ้พี่เพลิงมันขยับตัวลุกขึ้นตอนไหนไม่ทันมองครับแต่หน้าพี่สนแหกไปแล้วเรียบร้อยคนที่เหลือด้านหลังพี่สนรีบวิ่งเข้ามาพี่วินกับพี่ธันลุกขึ้นยืนทันทีเหมือนกันแต่ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะเกรงๆพวกพี่มันไม่ใช่น้อยนะครับดูกล้าๆกลัวๆที่จะเข้ามาสวนหมัด

"เอาลูกพี่ของมึงไปไกลๆตีนกูก่อนที่กูจะขึ้นมากกว่านี้แล้วขอเตือนไว้ก่อนนะสามคนนี่เป็นคนของพวกกูอย่าล้ำเส้นเข้ามาแตะแม้แต่ปลายตีนไม่งั้นพวกมึงไปถามหาพลาสเตอร์ยาจากยมบาลแน่"พี่เพลิงจ้องตาขวางพี่พวกนั้นเข้ามาประคองไอ้พี่สนที่ปากแตกแดงไปด้วยเลือดแล้วก้าวถอยหลัง

"ระวังตัวไว้เถอะมึงเก่งมากเหรอวันไหนกูล้มพวกมึงได้พวกมึงมันก็แค่หมาละวะ"พี่สนถุยเลือดปนน้ำลายลงพื้น เสียงฝรั่งตัวใหญ่เดินเข้ามาพูดอะไรก็ไม่รู้ครับพวกพี่เพลิงถึงได้ทรุดตัวลงนั่งหน้าตาหงุดหงิดจนเราสามคนปทบจะหายใจไม่ออก

"ทำอะไร"เสียงภาษาอะไรที่ผมฟังไม่รู้เรื่องจากพี่ฝรั่งท่ใส่ชุดเชฟสีขาวถามพี่วินยักไหล่ไม่ตอบสงสัยพี่เขาฟังไม่ออก

"พี่เพลิงตอบรัวยิบแทน"ฝรั่งคนนั้นเลยถอนหายใจ

"สวัสดีครับหนุ่มน้อย"ภาษาไทยแปร่งๆทักทายพวกผมเลยยกมือไหว

"สวัสดีครับ"เราสามคนตอบพร้อมกันพี่ฝรั่งหน้าหล่อยิ้มให้

"ขอโทษด้วยนะที่ลูกค้าท่านอื่นมาทำให้ตกใจเดี๋ยวอาหารก็มาแล้วทานให้อร่อยนะครับ"พวกผมยิ้มรับไม่นานก็มีอาหารทะยอยมาวางเต็มโต๊ะพยาธิในท้องถึงกับเต้นน่ากินโคตรๆอะครับ

"นั่งน้ำลายยืดอยู่ได้กินสิรออะไร"พี่เพลิงมันทำตาดุๆใส่ผมแล้วคว้าโน่นตักนี่มาวางใส่บนจานไม่หยุด

"พอแล้วๆผมกินไม่หมด"ผมห้าม

"กินเข้าไปเถอะตัวนิดเดียวเอง"เอ๋!!!! เอ๋ ๆๆๆ พี่มันพูดเพราะอะครับผมเงยหน้าขึ้นมองหน้าพี่มันแบบคนเห็นสิ่งมหัศจรรย์หมายเลขแปดของโลกพี่ธันกับพี่วินก้มหน้ากินเหมือนหิวโหยแต่ปากยิ้มน้อยๆ

"มองหน้าอยากหาเรื่องหรือไง"พี่มันกลับโหมดเก่าอีกแล้วครับผมรีบหลบสายตาใช้ส้อมจิ้มเนื้อตรงหน้าเข้าปาก

"ไม่ต้องรีบ"พี่มันหยิบผ้ามาเช็ดปากให้อีกครั้งคราวนี้ไอ้บู่ทำขนมปังตกลงบนโต๊ะไอ้ไผ่ก็ถือส้อมค้างตาโตไม่ต่างกัน

"พวกมึงอยากตายใช่มั๊ยถึงมองแบบนี้"พี่เพลิงมันกัดฟันถามเสียงเบาแต่ได้ยินกันทั้งโต๊ะพวกเราเลยรีบหลบสายตาคว้าอะไรยัดเข้าปากได้ก็ยัดเข้าไปครับ

"ค่อก แค่กๆๆๆ"ผมรีบจัดจนสำลักพี่เพลิงมันรีบวางแก้วน้ำแล้วตบหลังผมดึงปึกๆผมหน้าแทบคว่ำลงบนจานสเต็กตรงหน้า

"รีบทำไมไม่อิ่มก็สั่งใหม่"พี่มันดุให้ครับผมไอสำลักไม่พอเจ็บหลังเพิ่มมาอีก

"กูว่าน้องมันจะช้ำในตายซะก่อนเบามือมั่งเถอะมึง กูล่ะไม่อยากนึกภาพที่วันนั้นมาถึงเลยหว่ะน้องคงสะบักสะบอม"พี่วินส่ายหน้าพี่ธันนี้นั่งยิ้มลูกเดียวเลยครับ ส่วนผมใจวูบลงไปถึงตาตุ่ม พี่มันคงเอาผมไปฝังกลบเป็นขยะเปียกแน่ๆเลยแล้วก็คงซ้อมผมจนน่วมไปทั้งตัวก่อนจะอำพรางศพพอคิดแบบนั้นก้อนแข็งๆก็จุกขึ้นมาถึงคอหอยกินอะรไก็ไม่อร่อยอีกแล้วครับ

"อ่าวหยุดกินทำไม"พี่มันเห็นผมวางช้อนลงช้าๆ มึงก็ยังมีหน้ามาสงสัยใครบ้างวะรู้ชะตาตัวเองแล้วยิ้มได้ผมนึกแค้นในใจ

"อิ่มแล้วครับ"จริงๆแล้วกลืนไม่ลง

"กินเข้าไปอีกแดกอะไรเหมือนแมวดม"พี่เพลิงทำตาเขียวก็กูกลืนไม่ลงนี่หว่าคนอะไรใจดำชิบหายขุนก่อนฆ่าผมเหลือบตาไปสบตาเพื่อนอีกสองคนที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกพอๆกัน เห็นพวกผมเขี่ยๆอาหารพวกพี่มันก็เรียกให้มาเก็บเงินพี่วินเดินหายไปอีกครั้งก่อนจะหิ้วไวน์มาสองขวด

"ป่ะ"พี่วินพยักหน้าพวกผมก็เดินตามกันเหมือนชาวโรฮิงญาอพยพพอถึงหน้าล๊อบบี้คอนโดก็มีสาวสวยที่นั่งในเค้าเตอร์เอ่ยทัก

"คุณเพลิงคะมีพัสดุมาถึงค่ะ"พี่เพลิงมันรับมาแล้วลองเขย่าดูจากนั้นก็ส่งต่อให้พี่วินมันถือพวกเราเบียดกันเข้าไปในลิฟท์แบบเดียวก็ดังกิ๊กพอลิฟท์เปิดออกผมก็ต้องอึ้งโคตรหรูและดูดีเลยครับพี่มันแตะบัตรแล้วก็ก้าวเข้าไปในห้องเสียงทุกอย่างทำงานโดยอัตโนมัติ ผมนึกในใจว่าวันนึงถ้าผมถูกหวยผมจะซื้อแบบนี้แหละครับให้แม่แต่คงไม่มีวันอีกแล้ว

"เอ่อ.."ผมอึกอัก

"มีอะไร"พี่เพลิงนิ่วหน้า

"คือผมขอโทรหาแม่ได้มั๊ยครับ"ผมพูดอย่างลำบากมันปวดลำคอไปหมดอยากจะได้ยินเสียงแม่เป็นครั้งสุดท้ายพี่วินกับพี่ธันมันเตรียมสถานที่เรียบร้อยแล้วครับ ลากโต๊ะหน้าโซฟาออกแล้วปูด้วยพรมขนนุ่มสีครีมผมเห็นพี่มันเอากล่องสายไฟปลั๊กพ่วงมาวางเอาไว้แล้วหายไปกันทั้งสองคนพวกเราแอบกลืนน้ำลายขยับตัวเข้ามาชิดกัน

"โทรดิ"พี่มันก็ยังใจดีนะครับให้โอกาสได้ร่ำลาผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดยิกๆแต่ไม่มีคนรับสาย น้ำตาลูกผู้ชายหลั่งออกมาแบบกลั้นไม่อยู่

"มึงร้องทำไมหรือว่าแอร์เย็น"พี่มันทำหน้าสงสัยมันใช่มั๊ยห๋าคนอะไรร้องไห้เพราะแอร์เย็นว่าไปก็เย็นจริงๆครับพี่มันคงแช่ศพพวกผมให้เย็นเพื่อจะได้เอาไปทิ้งทีหลังแน่ๆ

"รอนี่เดี๋ยวกูไปเอาของเดี๋ยวมา"พวกผมพยักหน้ารัวๆพอพี่มันพ้นสายตาพวกเราก็รีบสุมหัวกันทันที

"เอาไงมึง"ผมถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"ไม่รู้ว่ากูกลัวจนเยี่ยวจะราดแล้วยิ่งพวกพี่มันไปเตรียมของมันจะฆ่าพวกเรายังไงวะพัสดุนั่นคือปืนหรือเปล่า"ไอ้ไผ่เสียงสั่น

"กูยังไม่ได้ลาพ่อแม่กูเลย"ไอ้บู่น้ำตาซึม

"หนีไม่งั้นก็หาอะไรมาป้องกันตัว"ผมบอกแล้วหันซ้ายหันขวามองหาอุปกรณ์ตัวช่วยกำลังจะแยกย้ายกันหาพวกพี่มันก็เดินออกมาเสียก่อน ในมือพี่ธันคือ playstation ครับ พี่วินก็ถือถาดแก้วออกมาพี่เพลิงในมือยังกำกล่องพัสดุเอาไว้

"พวกน้องไม่นั่งหรือไง"พี่วินถามพวกผมเลยขยับตัวไปนั่งเบียดๆกันที่โซฟาตัวยาวพี่ธันส่ายหน้าแล้วต่ออุปกรณืเล่นเกมส์กับทีวีจอขนาดยักษ์พี่วินก็จัดแจงพวกขนมกับเครื่องดื่มมาวางไว้บนพรมส่วนพี่เพลิงทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้แกะกล่องสีน้ำตาลทันใดนั้นเองพวกเราสามคนก็ต้องตาโตเท่าไข่ห่าน เนื้อสีแดงๆเป็นรูปมือจนถึงข้อเปื้อนเลือดแดงฉาน

"เชี่ย!!"พวกเราสามคนอุทานเบาๆพร้อมกันแล้วหันมามองหน้า

"เอาไงดีวะหรือว่านั่นจะเป็นแบบที่เขาลือกัน"ผมถามเบาๆไอ้ไผ่หน้าเผือดลงทันตาไอ้บู่เกือบจะเป็นลมอีกรอบ

"มึงอย่าพึ่งมาเป็นลมตอนนี้ไอ้บู่"ไอ้ไผ่กัดฟันพูดกลัวพวกพี่มันได้ยินพวกเราแอบมองเห็นพี่เพลิงมันเอามือมาดูแล้วหยิบกระดาษสีขาวเหมือนจดหมายขึ้นมาอ่านแล้วส่งให้พี่ธัน

"เป็นไงมึงโหดพอหรือเปล่า"พี่เพลิงถามพี่ธัน

"ไม่ค่อยหว่ะกูว่านะต้องให้พวกมันเอาเครื่องในมาด้วย"พี่ธันบอก

"เออจริงกูว่านะต้องเอาหัวมาด้วยเว้ยแบบตาถลนๆเลือดโชกๆน่ะเข้าท่ากว่านะ"พี่วินเถียงคราวนี้พวกผมหดขาขึ้นบนโซฟา

"เอากี่หัวดีเดี๋ยวกูสั่งเลย"พี่เพลิงถาม

"เอาสามหัวพอหว่ะแต่มือนี่เอามาเยอะๆหน่อยมึงว่าไงวะไอ้ธัน"

"เห็นด้วยคราวนี้แหละมึงจะหนีไปไหนพ้น"สามเสียงหัวเราะประสานกันคนที่สติหลุดก่อนเพื่อนคือไอ้บู่ครับ

"อย่าๆทำผมกลัวแล้วๆ"ผมกับไอ้ไผ่รีบจับตัวมันไว้พวกพี่สามคนกระโจนพรวดเดียวมาถึงโซฟาที่พวกผมนั่ง

"ม่ายยยยยยยยยยยย อย่าาาาาาาาาาาาาาาาา"ผมแหกปากขึ้นสุดเสียงยกมือขึ้นกันใบหน้าตัวเองเอาไว้สะบัดตัวหนีคว้าที่เขี่ยบุหรี่ได้ก็ซัดตุบเข้าไปที่หัวพี่เพลิง

"สัดเอ้ย"เสียงพี่เพลิงร้องเท่านั้นแหละผมก็สติดับวูบไปเลยไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว