บทที่ 4

ให้ตายสิทำไมอยู่ผมก็ขนคอลุกขึ้นมานะผมหันซ้ายหันขวาเหมือนกับจะมีชัตเตอร์เกาะติดยังไงก็ไม่รู้แฮะ ผมสะบัดหน้าไปเหมือนกับหลอนๆตัวเองพิกลพอค่อยยังชั่วก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัววันนี้มีเรียนนะครับเหมือนกับจะปรับพื้นฐานเพราะต่างคนต่างมาจากหลากหลายสถาบันแต่งตัวเสร็จผมจัดแจงโทรหาเพื่อนอีกสองตัวคอลกลุ่มไลน์

3หนุ่มสินกำหล่อสาด'

**ม่อนมั๊ยม่อน :**พร้อมยังวะพวกมึง

ปลาบู่อยู่คอนโด

**:** เออเจอกันหน้าตึก

​ไผ่ไงนี่ไผ่เอง :

พร้อมรบเว้ย

ไอ้บู่โหวกเหวกมาตามสายไอ้ไผ่ก็ถามว่าจะเอายังไงให้มารับหรือว่าจะไปเองผมเลยบอกว่าไปเจอกันที่โน่นเลยแล้วกัน

"ตื่นแล้วเหรอลูกวันนี้ไม่ต้องปลุกเลยนะดีจัง"คุณแม่แสนสวยผมทักผมก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆของแม่ทีนึงให้ชื่นใจ

"โตแล้วค้าบไม่ต้องเป็นภาระให้แม่ปลุกแล้ว"ผมยักคิ้ว

"ไม่ใช่เห่อเหรอลูก"

"แหมเกลียดคนรู้ทันจริงจิ๊ง"ผมหน้าบู้

"คิกๆมากินอะไรรองท้องก่อนไปเรียนสิลูกแม่ทำแซนวิซทูน่าไว้ให้ด้วยเอาไปเผื่อสองหนุ่มนั่นด้วยนะแล้วก็นี่นมของลูกแม่เห็นกินเข้าไปก็สูงเท่าเดิมเลิกกินกีกว่ามั้ง"แม่ผมแซวยิ้มๆ

"โหแม่เนี่ยเดี๋ยวก็สูงอีกเชื่อผมดิแล้วนี่พี่มี่ไปไหนอะครับ"ผมเหลียวหาพี่ซามี่เป็นพี่สาวคนเดียวของผม อ่อเขาไม่ใช่พี่จริงๆของผมหรอกครับเป็นลูกของป้าที่มาอยู่ด้วยกันที่บ้านของผมเพราะป้าเค้าตามสามีไปอยู่ที่ต่างประเทศส่วนพี่มี่เค้าอยากเรียนที่มหาลัยเมืองไทยป้าก็เลยฝากไว้ที่บ้านผม

"ผั๊วะ ..อะ..โอ๊ย"ผมร้องลั่นก็มือที่มีแรงเหมือนช้างตบหัวผมซะหัวเกือบทิ่ม

"ไงคิดถึงพี่เหรอน้อง"พี่มี่ครับตัวเล็กนิดเดียวสูงพอๆกับผม( = ="เล็กเหรอเจ้าม่อนไรท์ว่าแกอะเตี้ยมากกว่ามั้ง)ผมเบ้ปาก พี่มี่เป็นสาววายครับเห็นอะไรก็จิ้นไปหมดสาเหตุหลักๆที่พี่แกไม่ไปอยู่กับลุงกับป้าเพราะให้เหตุผลว่าจิ้นคู่ไหนไม่เท่าจิ้นหนุ่มวายไทย

"ผมถามเฉยๆเถอะพี่มี่แล้วนี่พี่จะไปไหนอะ"ผมมองผู้หญิงตัวบางหน้าใสใส่เชิ๊ตขาวกางเกงยีนส์ขาดๆสีซีดสะพายกล้องที่มีเลนส์ซูมตัวยาวเท่าไม้บรรทัดค่อยๆบรรจงวางไว้ข้างตัวก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างๆผม

"ชั้นจะไปถ่ายรูปที่คณะ"พี่แกสวาปามแซนวิซอันใหญ่เข้าปากในคำเดียว

"มี่กินดีๆสิลูกเป็นผู้หญิงนะเดี๋ยวก็หาแฟนไม่ได้หรอก"

"โธ่น้ามินคะมี่ไม่อยากมีแฟนหรอกค่ะมี่ให้ผู้ชายเค้ารักกันยังมีความสุขซะกว่า"พี่มี่บอกหน้าเฉยแม่ผมถึงกับส่ายหน้า

"มีอย่างที่ไหนชอบเห็นผู้ชายเค้ารักกันน้าไม่เข้าใจหนูจริงๆ"

"สมัยนี้เค้าไม่แบ่งแยกแล้วค่ะรักๆกันไปเถอะอีกหน่อยโลกแตกแล้วจะมาเสียใจทีหลังว่ารักกันแล้วทำเฉยตายไปจะมานั่งเสียใจทีหลัง"

"โหพี่มี่นี่เป็นคิวปิดเหรอแหมอยากเห็นผัวพี่มี่จังเลย โอ๊ยยยเจ็บนะ"ผมแหกปากลั่นเพราะพี่แกเขกหัวผมดังป๊อก

"ชั้นไม่มีผัวแกเหอะมีผัวเมื่อไหร่ชั้นจะปิดซอยเลี้ยง"

"ระดับผมมีเมียเหอะครับ"ผมหน้าบูด

"หึหึแกไม่รู้อะไรออร่าความเคะแกอะเด่นชัดมากกกชั้นคอนเฟิร์มแกมีผัวแน่ๆ"แม่ผมมองเราสองคนเถียงกันแล้วส่ายหัวไปมาแม่ผมทันสมัยนะครับเห็นแบบนี้แล้ว

"เถียงกันอยู่ได้เดี๋ยวก็สายหรอก"ผมตาโตคว้าเอาแซนวิซคาบไว้ในปากคว้าเอานมตราวัวสีแดงมากล่องพลาสติกที่แม่เตรียมไว้ให้ผมก็ยัดๆเอาใส่ในเป้

"ไปแล้วคร้าบคนสวย"ผมวิ่งไปหอมแก้มสุดสวยแล้วกำลังจะก้าวออกจากห้องอาหารเสียงโทรศัพท์ก็แผดดังขึ้น

"ใครโทรมาวะ"ผมรีบรับสายโดยที่ไม่ทันมองว่าใคร

"ใครจะพูดกับม่อนคร้าบ"

"........."

"เอ้าเชี่ยแล้วไม่พูดวะ"ผมด่าไปใส่รองเท้าไป

"กูเอง"เห้ยผมรีบดึงโทรศัพท์ออกมาดูหน้าจอชิบหายแล้วไอ้พี่เชี่ยนั่น

"อะ..เอ่อ"ผมอึกอัก

"ไอ้ปั๊กมึงรีบออกมาดิ๊"

"ห๊ะ อะไรนะครับ"

"กูบอกให้มึงรีบออกมาหูหนวกหรือไง"ผมรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูตัวเองเสียงแม้งกี่สิบเดซิเบลวะดังชิบหาย

"ออกไปไหนครับ"ผมถามงงๆ

"............"เอ๋าแล้วไม่พูดอะผมได้แต่เกาหัว

"พี่ครับ"

"มึงจะกวนตีนอีกนานมั๊ยกูบอกให้รีบออกมาจากบ้านกูรอสัด"พี่มันด่ามาเป็นบทสวดเลยครับผมตกใจก็ไอ้เสียงที่ดังลอดเข้ามานั่นด้วย

"มึงจะฆ่าน้องหรือไงไอ้เพลิง"

"ทำไมไม่พูดกับน้องมันดีๆวะไอ้เชี่ยเพลิง"บลาๆ

"นั่งทำจมูกบานอะไรตรงนี้ม่อนไม่รีบไปหรือไง"พี่มี่ครับบางทีผมก็อยากจะบีบคอพี่สาวตัวเองเหมือนกันนะ

"ใครจมูกบานออกจะหล่อ"ผมยักคิ้วแผล่บแล้วรีบเผ่นออกบ้านพอวิ่งไปเปิดประตูรั้วผมก็ต้องหลับตาแทบไม่ทัน โหมันสว่างจ้าเลยครับความหล่อของพี่ทั้งสามนั้นทิ่มแทงจนผมฝืนลืมตาไม่ไหว

"มึงจะยืนอึนอีกนานมั๊ยวะ"ไอ้พี่เพลิงเอาสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงยืนส่วนพี่วินก็เอาสองแขนเกาะประตูรถที่เปิดอ้าเอาไว้นั่งหย่อนขาลงมา พี่ธันก็เอาศอกสองข้างเท้าหน้ารถตะแคงหน้าหันมามองผมหูยหล่อไม่บันยะบันยังกันเลยครับพวกมันจะไปมหาลัยหรือไปเดินแบบวะเนี่ย

"ยืนเอ๋ออีก"พี่เพลิงมันพาดแขนที่ใหญ่เท่าซุกมาวางบนไหล่ผม

"อ้าวพวกแก"เสียงพี่มี่ครับ

"อ้าวมี่"พี่ธันครับพี่เขาอยู่ปีเดียวกันคงจะรู้จักกันมั้งครับ

"มาทำอะไรบ้านชั้นวะ"

"นี่บ้านแกเหรอ"พี่วินเลิกคิ้ว

"ไม่ใช่ก็เหมือนใช่แล้วพวกแกรู้จักไอ้ม่อนได้ไง"

"น้องแก?"พี่ธันถาม

"ป่าวสัตว์เลี้ยงน่ะ"พี่มี่ส่ายหน้า

"ฮ่าๆๆๆๆ เออเหมือน"พี่วินแหกปากหัวเราะเหมือนคนไม่เคยหัวเราะมาแต่ชาติปางไหนผมหน้าบูด

"ไอ้ปั๊กไปขึ้นรถ"พี่เพลิงมันไม่คุยกับใครเลยครับจิกผมลากๆขึ้นรถ

"เดี๋ยวๆพวกแกอย่าพึ่งไป"พี่มี่เบรคทุกคนเอาไว้

"อะไร?"คราวนี้ไอ้พี่เพลิงถามเสียงหงุดหงิด

"มาให้ชั้นถ่ายรูปก่อนดิพวกแกมาบ้านชั้นทั้งที"

"แลกกับอะไร"พี่เพลิงถามเสียงห้วนมือก็ไม่อมปล่อยจากไหล่ผมนะครับหนักนะเว้ย

"รูปนู๊ดไอ้ม่อน"ดูพี่มี่มันดิ

"กูจะเอามาทำอะไรวะไอ้มี่"พี่วินหัวเราะ

"เออ"พี่เพลิงครับที่ตอบส่วนพวกผมอะเหรอ

".............."

"สัดเพลิงเหี้ยนะมึง"พี่ธันมันด่าแต่พี่เพลิงยักไหล่ส่วนพี่มี่อะเหรอครับหรี่ตามองผมสลับกับพี่เพลิงไปมา

"มีอะไรที่ชั้นต้องรู้มั๊ย"

"ไม่เสือกดิ"พี่เพลิงมันรู้มั๊ยครับว่าพี่มี่มันเป็นผู้หญิง

"ชั้นได้กลิ่นความวาย"

"ไวน์อะไร"คราวนี้พี่ธันมันงงโธ่ไอ้พวกไม่ทันสมัย(ผมได้แต่ด่าในใจ)

"วายเว้ย ยาโอย ไง yaoi อะรู้จักมะ"

"ไม่รู้แต่กูรีบจะถ่ายก็รีบถ่าย"พี่เพลิงมันดี๊ดีย์นะครับให้ความร่ววมมือดีมากโดยไม่ถามผมซักคำพี่มันยืนแทบจะโอบผมอยู่ละให้พี่มี่ถ่ายมีหวังครับกระจายทั่วมหาลัยแน่ๆเพราะพี่มี่เป็นเจ้าของเพจ cuteboyแถมคนตามหลักแสน

"เอ่อ..."ผมกำลังจะประท้วง

"แกกอดน้องมันหน่อยดิ"พี่มี่สั่งผมหน้าเหว๋อแต่ไอ้พี่เพลิงมันทำหน้านิ่งโอบผมมาจากข้างหลังเต็มตัวเลยครับโอยยจิครายยยย

"เลิกทำจมูกบานดิม่อน"บางทีผมก็เกลียดพี่ผมนะครับ

"ไปเหอะสายแล้ว"พี่วินเคาะกระจกรถเบาๆพี่เพลิงมันถึงเลิกเป็นนายแบบโดยเอาผมมาเป็นคนประกอบฉากซักที

"เดี๋ยวๆทำไมพวกแกถึงมารับน้องชั้นวะ"พี่มี่ทำหน้าสงสัยแต่พี่ทั้งสามมันไม่ตอบครับลากผมขึ้นรถแล้วก็หายไปกับสายลมเหลือแต่ฝุ่นให้พี่มี่ดม

"หง่า"ผมนั่งอยู่เบาะหลังกับไอ้พี่เพลิงที่จ้องหน้าผมเหมือนมีไฝติดอยู่บนใบหน้ามีพี่ธันขับแล้วก็พี่วินนั่งข้างคนขับ

"อะไร"ผมสะดุ้งกับเสียงห้วนๆ

"คือมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"ผมถามแบบสุภาพไว้ก่อน

"ไม่มี"พี่เพลิงมันตอบห้วนๆตามเคยทำหน้านิ่งพี่วินกับพี่ธันมองผ่านกระจกมองหลังแล้วส่ายหน้าอะไรวะครับผมงง

"เอ๊า"ผมอ้าปากค้าง

"ต่อไปพวกพี่จะมารับมาส่งนะ"พี่ธันบอก

"ไม่เป็นไรครับผมกลับเองได้"ผมทำหน้าเหยเกพี่มันกำลังควบคุมตัวผมป่ะเนี่ย

"กูจะมารับ-ส่ง"

"ครับ..."ผมจะพูดอะไรได้อิ๊ก

"มึงก็เลิกขู่น้องดิวะไอ้เพลิงไอ้สัดนี่"พี่วินด่า เออดีด่าเยอะๆเลยครับ

"...."พี่เพลิงครับ

"คืองี้นะพวกพี่เห็นเราหน่วยก้านดีเลยจะให้มาอยู่กลุ่มเดียวกับพวกพี่"พี่วินพูดต่อ

"แต่เพื่อนผมอีกสองคนอะครับพวกผมต้องไปกลับด้วยกัน"

"ก็ให้มันมาด้วย"พี่ธันเสริม

"แต่ว่า"ผมเริ่มจะแย้งนี่ผมจะพาเพื่อนซวยไปด้วยมั๊ยวะ

"กูสั่ง"พี่เพลิงมึงจะพูดให้ยาวกว่านี้ได้มะวะเชี่ยนี่ผมด่ามันในใจ

"ครับ"ผมทำหน้าจ๋อยหมดกันคราวนี้จะแอบหนีไปเล่นเกมส์ยังไงวะเนี่ยพวกเราไม่ได้พูดอะไรกันเยอะครับพอมาถึงหน้าคณะก็เห็นไอ้สองคนนั่นยืนกระวนกระวายรออยู่แล้วพอมันเห็นผมลงจากรถโดยที่มีไอ้พี่เพลิงเปิดประตูรถให้เท่านั้นแหละครับพวกมันถึงกับถอยหลัง

"อะ..ไอ้ม่อน"ไอ้บู่หน้าซีด

"หวัดดีน้องๆ"พี่วินทัก

"ครับหวัดดีพี่"ไอ้ไผ่ผู้กล้าหาญทักตอบผมก็มัวแต่ยืนมองเลยไม่ได้หันไปดูว่าไอ้พี่เพลิงมันถือเป้ผมลงมาให้ด้วยพี่มันส่งกระเป๋าให้เพื่อนผม

"มึงชื่ออะไร"พี่เพลิงถามไอ้บู่ที่ยืนขาสั่น

"ปลาบู่ครับเรียกบู่เฉยๆก็ได้"

"เออฝากเพื่อนมึงด้วย"พี่เพลิงมันทำเสียงห้วนตามสไตล์แหละครับคราวนี้เพื่อนผมเหมือนเห็นผีหันมามองผมทั้งคู่ผมส่ายหน้าเป็นอันรู้กันว่าถามทีหลัง

"ตอนเที่ยงกูมารับ"

"แต่ผมมีเรียน"ผมแย้งไม่ไหวครับหายใจไม่ออก

"กูมีตารางมึง"ครับจบข่าวมันกลัวผมเอาเรื่องไปเปิดเผยขนาดนั้นเลยหรือไงเนี่ย

"ครับผม"ผมก้มหน้ารับ

"ไปเหอะน้องมันสายแล้วมึงเดี๋ยวจานแหลมด่าให้หรอก"พี่ธันไล่พี่มันเลยพยักหน้ามือหนาๆตบหัวผมปุๆสองทีแล้วก็ขึ้นรถไปจอดที่หน้าคณะมัน เพื่อนๆที่รออยู่ใต้ตึกถึงกับชะเง้อมองคอยาวเป็นคอห่าน

"เห้ยไอ้ม่อน ม่อน ม่อนนนนนนนนน"หลายเสียงประสานกัน

"พี่เพลิงไม่ใช่เหรอแกสนิทกับพวกพี่เพลิงเหรอ บลาๆๆๆๆ"จนผมขี้เกียจตอบ

"ไม่หรอกพี่มันสนิทกับพี่มี่พี่สาวเราอะ"ผมบอกปัด

"แต่ว่า"เพื่อนชื่อนาวครับชูโทรศัพท์ให้ดู

"รูปแกกับพี่เพลิงอะคนกดไลค์เป็นหมื่นแล้วนะ"นาวเปิดรูปในเพจเฟสบุคให้ดูภาพที่เห็นคือภาพไอ้พี่เพลิงเอาแขนพาดไหล่แล้วก้มลงมองผม

"เชี่ยยยยย"ผมแหกปากดังลั่นเลยครับ

"ดูเหมือนแฟนกันเลยอะ"ยังครับเสียงตุ๊กตาดังขึ้นมาอีกคนหลายๆคนเลยเปิดเพจขึนมาดูกันเต็มเลย

"แฟนอะไรล่ะเพื่อนพี่แสงสีมันได้เหอะ"ผมแย้งเหงื่อออกเต็มแผ่นหลังกลัวครับนี่ไอ้พี่เพลิงมันเห็นหรือยังวะครับถ้ามันเห็นผมไม่ตายคาตีนมันหรือไงเนี่ย

"ยังไงวะมึง"ไอ้บู่กับไอ้ไผ่สงสัยแต่ไม่ทันจะตอบเสียงเพื่อนกฌตะโกนโหวกเหวกว่าจานกำลังขึ้นพวกผมเลยโกยอ้าวขึ้นไปที่ห้องหอบแฮ่กกันไปครับพอเข้าไปในเซคได้ผมก็ต้องเอาหน้าแนบกับโต๊ะเหนื่อยครับเอาจริงเหมือนผมผ่านวันวุ่นวายจนจะหมดพลังงานทั้งๆที่ผ่านมาไม่ถึงสามชั่วโมงตั้งแต่แหกตาตื่น จานก็แนะนำตัวกับเนื้อหาที่จะเริ่มเรียนผมนึกขึ้นได้ก็ผงกหัวหยิบเอาแซนวิซมาให้พวกมันแล้วฟุบลงต่อ

"เรื่องเป็นไงวะ"ไอ้ไผ่ก้มลงกระซิบถามผมก็เล่าทั้งๆที่ยังหมดพลังงานแบบนั้นแหละครับ

"เชี่ยน่ากลัวชิบหายพี่มันกะไม่ปล่อยมึงเลยนี่หว่า"ไอ้บู่หน้ายู่

"เออดิกูไม่รู้จะทำยังไงหว่ะ"ผมปลง

"มึงก็ไม่บอกพี่มันไปวะว่าต่อไปจะไม่ไปให้เห็นหน้าแบบเจอหน้ามึงโกยเลยอะไรแบบนี้เรื่องที่พี่มันทำก็ไม่เล็ดลอดไปถึงใคร"ไอ้บู่แนะนำ

"กูทำหมดแล้วเหอะพี่มันไปดักถึงบ้านเลยแถมพี่กูก็นะ"ผมบ่น

"แล้วมึงจะทำไงวะสี่ปีเลยนะมึงต้องอยู่แบบนี้อะ"ไอ้ไผ่ทำหน้าสยอง

"กลัวอะไรอีกปีสองปีพี่มันก็จบแล้ว"(วิศวะเรียนห้าปีถ้าฝึกงานเพิ่มครับ)ไอ้บู่ออกความเห็น

"ถึงตอนนั้นกูคงไม่ตายก่อนนะ"ผมบอกแบบเพลียๆจากนั้นก็ไม่มีเวลาได้คุยครับจานใส่เนื้อหามาเต็มทั้งๆที่พึ่งเรียนวันแรก

เพลิง

​"มึงถามเรื่องรูปให้กูหน่อย"ผมสั่งไอ้วินที่นั่งหมุนปากกาเล่นอยู่ในห้องพวกเราไม่มีเรียนหรอกครับเพราะยังไม่เปิดเทอมจริงๆพวกเราแค่มาเสนอหน้าให้น้องๆมันเห็นเฉยๆ

"รูปอะไร"ไอ้วินทำหน้างง

"โง่อีกละมึงรูปโป้น้องมันไง"ไอ้ธันตบหัวไอ้วินเบาๆ

"เชี่ย ฮ่าาาาาาา มึงเอาจริงเหรอวะ"ไอ้วินหัวเราะปากก้างจนอยากจะเอาส้นตีนยัดผมทำหน้านิ่งมันเลยส่ายหัวแต่ก็ทักไปในเฟสเพจของมี่มันนะครับพวกเรารู้จักเพราะไอ้มี่เป็นดาวคณะของสินกำครับส่วนผมเป็นเดือน..และเราทั้งคู่เป็นดาวเดือนมหาลัยทั้งที่ผมไม่เต็มใจแต่จำยอมเพราะพ่อสั่งมาว่าให้ความร่วมมือกับทางมหาลัย หัวเราะผมเหรออยากตายกันหรือไง

"มี่มันส่งมาให้แล้วหว่ะ"ผมรีบคว้าโทรศัพท์ของไอ้วินมาดูโหรูปน้องครับน่ารักเหี้ยๆอะ ไอ้มี่มันส่งรูปที่ไอ้นองนอยนั่งอยู่ในกะละมังใบใหญ่โชว์ตูดขาวๆกับหนอนน้อยน่ารักตัวขาวจั๊วะยิ้มเห็นเหงือแดงแจ๋มาให้หลายรูปเลยครับ บางรูปก็ถูกผูกแกะแต่งหญิงบางรูปก็กำลังร้องไห้โยเย

"ส่งเข้าสับกูแล้วลบออกจากโทรสับมึงด้วย"ผมสั่งแล้วมานั่งดูรูปที่ถูกส่งต่อมาจากไอ้วินไอ้ธันนี่ถึงกับพูดไม่ออก

"กูว่านะไอ้เพลิงมึงนี่อาการหนักแล้วหว่ะ"ไอ้ธันบ่น

"ก็น้องมันน่ารัก"ผมบอกสั้นๆผมทำโปรไฟล์สำหรับอัลบั้มน้องมันโดยเฉพาะเลยครับแบ่งเป็นคอลเลคชั่นๆแล้วผมก็คิดได้ตัดสินใจโทรหามี่มันเอง

"มี่"

//โอ๊ะโอมีอะไรจะสารภาพมะ//มี่ถาม

"อือ"

//ว่ามา//

"ขายเท่าไหร่"

//ไอ้เพลิงตบปากแหกกล้าถามผู้หญิงแบบนี้เหรอชั้นมีศักดิ์ศรีนะเว้ย//ผมยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูทำหน้ารำคาญ

"รูป..."ผมบอกห้วนๆ

//อ้าวแล้วก็ไม่บอกนึกว่าแกจะถามว่าชั้นจะขายตัวให้แกเท่าไหร่//

"คิดได้เน๊อะไม่ดูตัวเองอีกแล้ว"ผมบอกเสียงเรียบจากนั้นก็

// _()(&%%$Q$#%%*()&*%^#%$@#$&*()_" //

"เอาดีๆ"ผมเริ่มโมโห

//แกจะเอาอะไรหัดพูดยาวๆสิ//ไอ้มี่แหวมากระทั่งไอ้วินมันแย่งโ?รศัพท์ผมไป

"มี่เราเอง"

//วิน?//

"อืมคือแบบนี้ไอ้เพลิงมันอยากได้คอลเลคชั่นน้องม่อนน่ะตั้งแต่เล็กๆมันเลยจะถามว่าแกคิดภาพละเท่าไหร่"

//อ่า...ไม่คิดเงินแต่อยากได้ความจริงแล้วก็ห้ามปฏิเสธเวลาชั้นจะถ่ายภาพมันคู่กับไอ้ม่อนอ้อแล้วก็พวกแกกับไอ้บู่ไอ้ไผ่ด้วย//

"เดี๋ยวดิพวกเราเกี่ยวอะไรกับไอ้เพลิงวะ"ไอ้วินเสียงดัง

//จะทำมั๊ยถ้าไม่ก็ไม่//

"ถามไอ้เพลิงกับไอ้ธันก่อนเดี๋ยวโทรกลับ"ไอ้วินวางสายแล้วทำหน้าตาถลึงใส่ผม

"อะไร"

"ยังจะมาอะไรไอ้มี่มันบอกว่าจะเอาก็ไม่คิดเงินแต่ต้องถ่ายรูปพวกเรากับพวกน้องม่อนมันด้วยแถมจะถ่ายตอนไหนก็ต้องให้ความร่วมมือ และเหตุผลที่มึงจะเอารูปน้องมัน"ไอ้วินดูนอยด์ๆผมยักไหล่ผมยังไงก็ได้ขอแค่มีน้องมันอยู่ใกล้ๆก็พอแล้วครับ

"ทำไมต้องมีกูกับมึงด้วยวะไอ้วิน"ไอ้ธันเลิกอ่านการ์ตูนแล้วหันมาถาม

"กูไม่รู้แม่งแล้วจะเอายังไง"ไอ้วินบ่น

"ที่จริงเพื่อนนองนอยมันก็น่าตาดีีนะน่ารักดีกูเฉยๆขอให้เพื่อนกูสมหวังก็โอเคละ"ไอ้ธันบอกขำๆ

"เอาไงก็เอาสรุปว่ามึงจะให้บอกมี่ว่าไง"ไอ้วินทำท่าปลง

"ที่จริงนะเว้ยบอกมี่มันก็ดีเหมือนกันนะเป็นพี่น้องม่อนจะได้ช่วยมึงได้ไง"ไอ้ธันแนะนำ

"เอางั้นเหรอวะ"ผมถาม

"เออ"สองเสียงประสานผมเลยพยักหน้าให้ไอ้วินโทรคุยกับมี่ไปลองให้ผมพูดมี่คงอารมณ์เสียใส่อีก

//วี๊ดดดดดดดดดดดดดดด จริงเหรอ จริงๆใช่ป่ะ โอ๊ยน้องชั้นจะมีผัวแล้ว//นี่ขนาดว่าผมนั่งห่างจากไอ้วินยังได้ยินเสียงลอดมาขนาดนี้เลยครับสงสารหูไอ้วินมันนะครับ

"เออแกก็ให้ความร่วมมือด้วยล่ะแล้วอย่าพึ่งไปบอกน้องปล่อยให้ไอ้เพลิงมันแสดงฝีมือเอาเอง"

//จัดไปงั้นพรุ่งนี้มันต้องถ่ายรูปคู่กับไอ้ม่อนหน้าคณะชั้นนะเว้ยแล้วชั้นจะปล่อยคอลเลคชั่นสวนสัตว์ให้//ไอ้วินเปิดสปิกเกอร์เลยครับได้ยินทั้งกลุ่ม

"ตกลง"ผมบอกสั้นๆเสียงไอ้มี่โหยหวนคลอเพลงไปตามเรื่องส่วนผมก็ยิ้มกว้างจะได้คอลเลคชั้นสวนสัตว์แล้วดีใจจัง