Chapter 5

เพื่อนทั้งสามยกยิ้มหวานสบตาปิ๊ง ๆ ให้กับชายหนุ่มที่เอาแต่นั่งหน้าตึงอยู่ในตอนนี้ ไม่นานก็ได้มีสาวสวยเซ็กซี่เดินทอดน่องมาที่พวกเขาทั้งสี่คน ทั้งสามตาลุกวาวสายตาหื่นกระหายต่างจากภาคินที่หน้าตาไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อสาวสวยหุ่นแซ่บใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเดินนวยนาดเข้ามาหาเขา

"ไม่เจอกันนานเลยนะคะ คิดถึงจะแย่" เสียงกระเส่าเอ่ยกระซิบที่ข้างหู น้ำเสียงยั่วยวนยิ่งเห็นเนินอกที่มันจะล้นทะลักออกมา ภาคินถึงกับกลืนน้ำลายลงคอส่ายหน้าเบา ๆ 'กูทำไม่ได้ แม่จะด่า' แต่อะไรก็ไม่รู้ทำให้ธาราตะโกนขึ้นเสียงดัง

"คุณแม่ไม่อยู่ ออกไปงานสมาคมพวกคุณนาย" นี่มันเสียงสวรรค์ชัด ๆ แต่เขาก็ต้องเก็บอาการก่อน

"แต่ป้าจันทร์ยังอยู่แถมยัยหลินขี้ฟ้องก็ยังอยู่อีก"

"ไม่มีใครอยู่หรอก คุณแม่ไปงานพาพวกป้าจันทร์กับหลินก็ไปด้วย แม่ฉันจัดงานนี้ขึ้นมาเองแหละ" ธาราเอ่ยขึ้น ทันใดนั้นสายตาของภาคินก็เผยความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างเปิดเผย แต่ทุกคนต้องเงียบลงเมื่อเห็นสายตาของดิเรก แววตาทอประกายทั้งสายตาและรอยยิ้มแบบนี้พวกเขารู้ดีว่ามันคืออะไร... ภาคินเกิดความสงสัยมองไปยังจุดที่เพื่อนมอง เขาถึงกับขมวดคิ้วเพราะจุดที่เพื่อนมองนอกจากต้นไม้ประดับก็ไม่มีอะไร

"ดิเรกมึงมองอะไรวะ?"

"ผู้หญิงสวยฉิบหาย" น้ำเสียงและท่าทางของมันทำให้ชินและธาราสบตากัน รู้ได้ในทันทีว่ามันหมายถึงใคร 'สาวใช้คนใหม่ในบ้าน'

"ไหน ไหน" คนทั้งสองกระตือรือร้นมองหาผู้หญิงคนนั้น ทางด้านภาคินที่เห็นท่าทางของเพื่อนก็ได้แต่แปลกใจอยากจะพูดแต่ตอนนี้บนตักของเขากำลังทำงานอย่างหนัก ก้นกลมเด้งของผู้หญิงด้านบนที่นั่งบดเบียดเสียดสีกับต้นขาแกร่งอย่างยั่วยวน เพื่อเร้าอารมณ์ของเขาให้มันตื่นเฉกเช่นทุกครั้ง

ชายหนุ่มรู้ดีว่าคนด้านบนต้องการอะไรแต่ตอนนี้เขาเริ่มเบื่อแล้ว ไม่มีอารมณ์กับเรื่องอย่างว่าแต่ก็ต้องตามน้ำเพื่อรักษาน้ำใจของเกวลิน ใบหน้าที่แต่งแต้มทำให้ดูสวยเซ็กซี่มากขึ้นเธอยิ้มอย่างพอใจ เธอและสาว ๆ คนอื่นลุกเต้นโยกย้ายส่ายเอวอวดสรีระของรูปกาย

"ไอคิน! แม่บ้านมึงไม่เอาของมาเสิร์ฟสักทีวะ" ธาราลุกจากสระมานั่งกับเพื่อนพูดพลางกวาดสายตามองหาใครอยู่ ดวงตาคมมองตามสายตาเพื่อนพร้อมยกแก้วไวน์ขึ้นกระดก

"มองหาผีรึไง มึงบอกเองว่าไม่มีใครอยู่" ภาคินเอ่ยขึ้น พรึ่บ! จู่ ๆ ไฟก็ดับลงทั้งหลัง ภาคินยกมือถือขึ้นมาเปิดไฟฉายส่องไปรอบ ๆ

"บ้านมึงไม่จ่ายค่าไฟเหรอคิน?"

"แม่กูคงลืมจ่ายมั้ง" เขารู้ดีว่าเพื่อนพูดแซว ไม่นานมุมหน้าประตูก็มีไฟสีส้มเหลืองค่อย ๆ คืบคลานเดินเข้ามาใกล้พวกเขาอย่างช้า ๆ บรรยากาศชวนให้ขนลุกอยู่ใช่น้อย สาว ๆ เริ่มขยับเข้ามารวมตัวกันเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา เกวลินเดินไปกอดแขนของภาคินเอาไว้แน่นเนินอกที่ถูไถกับต้นแขนแกร่ง

วัตถุนั้นเคลื่อนย้ายเข้ามาใกล้พวกเขาอย่างเชื่องช้าเผยให้เห็นรูปร่างหน้าตาของคนที่อยู่ด้านหลังราง ๆ "ผี!" กรี๊ด!! เสียงฮือฮาแตกกระเจิง แต่ชายหนุ่มเจ้าของบ้านมั่นใจว่าไม่มีเรื่องผีแน่นอนเพราะบ้านหลังนี้เขาอยู่มาตั้งแต่เด็ก

"ขอโทษนะคะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นภายใต้แสงเทียน แสงไฟจากมือถือของภาคินส่องไปที่หน้าของไอรินเธอหรี่ตาลงเล็กน้อย นั้นทำให้ภาคินเห็นผู้หญิงที่ตรงสเปคเขาทุกอย่าง เขาตั้งสเปคไว้สูงชนิดที่ว่าโลกนี้ต้องไม่มีแน่ แต่ทว่าตอนนี้มันกลับยืนอยู่ต่อหน้า

"สวัสดีค่ะคุณภาคิน" เสียงนุ่มเอ่ยทักทายเจ้านายพร้อมรอยยิ้ม

"ใครวะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น คิ้วสองข้างผูกโบจนเห็นรูปร่าง

"ไอริน ไอรินใช่ไหมครับ?" ธาราจำใบหน้าสวย ๆ นี้ได้ เขายิ้มหวานละทิ้งผู้หญิงข้างกาย เดินเข้าไปใกล้หญิงสาวดวงตาทอประกายเมื่อเห็นความงามบนใบหน้าชนิดที่งามแบบไร้ที่ติ ท่าทีหื่นกระหายแบบนี้ทำให้ไอรินทิ้งระยะห่างออกจากธารา

"ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันพึ่งเตรียมของทานเล่นเสร็จจะนำเข้ามาให้ ไฟก็ดับซะก่อน แต่ไม่ห่วงนะคะทางกรมไฟฟ้าได้โทรเข้ามาแจ้งแล้วว่าอาจจะดับแค่ 30นาทีโดยประมาณ" หญิงสาวเอ่ยจบก็ได้เดินไปที่ตะเกียงเติมไฟที่คุณพรพิมลซื้อมาตั้งไว้เมื่อเดือนที่แล้ว

"เดี๋ยวฉันไปนำของว่างมาให้ก่อนนะคะ" หลังจากที่เธอเดินพ้นไปแล้ว

"สวยมากเลยวะไอคิน ถ้ามีของดีแบบนี้อยู่ที่บ้าน กูก็ไม่ไปไหนเหมือนกัน"

"แม่มึงไปหามาจากไหนวะ?" ธาราเอ่ยมองไปที่เพื่อน มันทำหน้างงเหมือนไม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ ชินได้บอกกับเพื่อนเรื่องไอรินที่พรพิมลแม่ของภาคินจ้างให้มาดูแลเขาโดยเฉพาะ ก่อนที่ชายหนุ่มจะนึกขึ้นมาได้ว่าเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน แต่เขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานเลยไม่ได้สังเกต ในขณะที่พวกเขาคุยกันเกวลินหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับมีสีหน้าไม่พอใจ