Chapter 4

หญิงสาวถูกลากตัวมาหลังห้องครัวที่เชื่อมต่อระหว่างห้องนอนคนใช้ ไอรินเลิกคิ้วแปลกใจไปกับท่าทางของป้าจันทร์แต่ทว่าหญิงสาวกลับยิ้มถามเสียงใส "มีอะไรคะป้า?"

"ริน…เรื่องที่ป้าเคยเตือนจำได้ใช่ไหม?"

"ก็นึกว่าเรื่องอะไร จำได้ค่ะ"

"แล้วเป็นไง ขึ้นไปเจอคุณภาคินมาแล้วใช่ไหม?"

"เจอแล้วค่ะ" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มใบหน้าใสซื่อ

"แล้วเป็นยังไงบ้าง?" เธอกังวลจนทำให้ไอรินเกิดแปลกใจ

"ไม่เป็นอะไรคะ คุณเขากำลังทำงาน หนูเข้าไปวางกาแฟไว้แล้วก็ออกมาเลย"

"แค่นั้นเหรอ?"

"ใช่ค่ะ คุณเขาดูสุขุมมากเลยนะคะ ตั้งใจทำงานมากด้วยไม่เห็นเป็นเหมือนที่ป้าพูดเลย" สิ่งนี้ทำเอาป้าจันทร์ถึงกับเลิกคิ้วหันหน้าสบตากับหญิงสาวเพื่อดูว่าสิ่งที่ไอรินพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่

1อาทิตย์ต่อมา

ภาคินชายหนุ่มที่ไม่เอาไหน ตอนนี้เขาก็ยังคงอยู่แต่ในห้องทำงาน อาหารไอรินมักจะนำเข้าไปให้ถึงห้อง เธอจะขึ้นไปเก็บเมื่อถึงเวลาและเป็นอยู่เช่นนี้มาตลอด  ทางด้านคุณนายแทนที่เธอจะดีใจเรื่องที่ลูกชายปรับปรุงตัว แต่เจ้าตัวกลับนั่งเครียดเพราะไม่ชินและรู้สึกว่าลูกจะหักโหมมากเกินไป หากรู้ว่าเอาเรื่องของหนูมีนามาอ้างแล้วจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ฉันคงไปสู่ขอหนูมีนาให้มาเป็นเมียเจ้าภาคินตั้งแต่อายุ 20ปีแล้ว

เสียงรถ Lamborghini สีดำทมิฬให้ความน่ายำเกรงวิ่งเข้ามาในโรงจอดรถ

ในห้องรับแขกที่มีคุณนายนั่งยิ้มอยู่ พรพิมลบอกกับหญิงสาวใช้อย่างไอรินเพราะลูกชายคงเปลี่ยนนิสัยได้แล้ว ถ้าจะให้พูดตรง ๆ ไอรินหากจับเธอมาแต่งตัวเธอก็คือผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่สวยแต่ยังแอบเซ็กซี่อีกด้วย หุ่นสัดส่วนที่พอดีทุกอย่าง 'สเปคของภาคิน' แต่นี่ก็ผ่านมา 1 อาทิตย์แล้ว ลูกชายยังคงสงบเสงี่ยมอยู่ เธอจึงได้มอบหมายให้ไอรินเป็นคนดูแลลูกชายชนิดที่ว่าหากเขาอยากได้อะไรก็ต้องหามาให้ ช่วยดูแลตอนที่เขาทำงาน ไอรินค่อนข้างหัวไวจึงเรียนรู้ได้เร็ว หญิงสาวรับปากว่าจะดูแลภาคินอย่างดีตามหน้าที่ ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่

"สวัสดีครับคุณแม่" เสียงทุ้มของชายทั้งสามเอ่ยพร้อมรอยยิ้มยกมือไหว้เจ้าของบ้านอย่างคนมีมารยาทติดก็แค่สายตา พวกเขามองไปที่หญิงสาวใช้ที่มีรูปร่างหน้าตาน่ารักหรือจะบอกว่าสวยดี สามหนุ่มแทบร้อง โอ้โห้! อยากตะโกนดัง ๆ ว่าสวยให้ได้ยินแบบสามบ้านเจ็ดบ้านกันไปเลย พวกเขามองตามแผ่นหลังของไอรินไปจนสุดคอ

"คอจะหักไหมล่ะนั่น?" เสียงนุ่มเอ่ยแซวเพื่อนทั้งสามของลูกชาย

"แม่ครับ เมื่อกี้ใครเหรอครับ?"

"แม่บ้านคนใหม่เหรอครับ?"

"อายุเท่าไหร่ครับนั่น!"

"นั่นสิครับแม่" ทั้งสามเอาแต่ตั้งคำถามโดยไม่เว้นช่องว่างให้คุณพรพิมลได้ตอบ ยามเธอจะตอบพวกเขาก็ตั้งคำถามแทรกขึ้นมาอีก หญิงวัยกลางคนถอนหายใจเบา ๆ พลางเหนื่อยหน่ายไปกับเจ้าเด็กทั้งสามเหลือเกิน อายุอานามก็ 28 กันแล้ว

"เอาล่ะ...หนุ่ม ๆ แม่ขอตอบที่ละคำถาม 1.ผู้หญิงเมื่อกี้ชื่อไอริน 2.เป็นแม่บ้านคนใหม่แม่ให้มาดูแลภาคิน 3.อายุพึ่ง 22 ปี ขอเพิ่มเติมโสดสนิทแต่ขอนะอย่าไปยุ่งกับเขา

"สเปคไอคินเลยนะเนี่ย แม่ครับ...นี่แม่หาผู้หญิงมาประเคนไอคินเลยเหรอครับ?"

"จะบ้าเหรอ! แม่จะทำแบบนั้นทำไม ไอรินน่ะเป็นหลานสาวของป้าจันทร์แม่เห็นว่าเธอขยันก็เลยจ้างมาดูแลภาคินช่วงนี้น่ะ" เธอเอ่ยจบก็จับแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ

"ดูแลไอคิน...แบบนี้ไอริน..."

"หยุด! แม่รู้ว่าพวกเราคิดอะไรกันอยู่ ตลอดเวลาที่ผ่านมาภาคินเงียบมากตั้งใจทำงานสุด ๆ ตั้งใจเกินไปแม่ไม่ชิน ก็เลยโทรตามพวกเรานี่แหละ"

"แล้วอะไรเปลี่ยนมันได้ขนาดนี้ครับเนี่ย?" ชินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานภาคินไม่ใช่คนแบบนี้ หากมีฝาแฝดก็คงเป็นอีกคนที่ไม่ได้ชื่อภาคิน

"จะอะไรละก็หนูมีนาไง  เห็นบอกว่าถ้าตาคินยอมปรับปรุงตัวจะยอมบอกว่าจะแต่งด้วยไหม ก็ตามที่เห็นเนี่ยแหละ"

"อ๋อ...มันมีที่มาที่ไป" ทั้งสามอ๋อดังขึ้นพร้อมกัน ท่าทางเหมือนเด็กนี่ทำเอาคุณพรพิมลถึงกับเหนื่อยใจอยากจะพูดอะไรสักอย่าง

"พวกเราอายุอานามก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะ 28 กันแล้วเมื่อไหร่จะแต่งงานมีลูกมีครอบครัวสักทีล่ะ?" เสียงนุ่มเอ่ยกับเพื่อนลูกชายอย่างสนิทสนม

"พวกผมเป็นเด็กแค่ตอนที่อยู่กับแม่เท่านั้นนะครับ ปกติอยู่ที่อื่นก็จะเก๊กทรงทำเท่น่ะครับแม่ฮ่า ๆ " ดิเรกพูดติดตลก แต่จริงอย่างที่พวกเขาพูด ทั้งแก๊งหล่อกันหมดรูปร่างหน้าตาฐานะ แค่ส่วนสูงก็กินขาด 187ขึ้น สูงมาหน่อยก็มีภาคินกับธาราที่ 190เท่ากัน แต่หากพวกเขายืนด้วยกันความสูงก็ไม่ได้ห่างกันมากนัก ชายาสมัยเรียนคือแก๊งเทพบุตร หล่อ รวย หุ่นดี ติดตลกเรียบง่ายหากไม่บอกเรื่องฐานะก็คงไม่คิดว่าจะรวยกันมากขนาดนี้ แต่ใครจะสนสาว ๆ มักจะเลือกมองที่หน้าตาก่อนและตามด้วยฐานะ

อ๋อ...แก๊งล่าแต้มน่ะเหรอ เป็นชื่อที่กลุ่มสาว ๆ จะใช้เรียกกัน ถึงจะรู้แต่ก็ยอมประมาณว่าใครก็ได้ในกลุ่มนี้ พวกเขาใช้ชีวิตแบบสุดตีนมาก ช่ำชองเรื่องบนเตียงเป็นที่สุด เข้าผับทุกคืนเสมือนผับเป็นบ้านหลังแรก คอนโดเป็นหลังที่สาม ส่วนหลังที่สองก็คือใน 'รถ' ใช่แล้ว เวลาที่พวกเขาเมาขับต่อไม่ไหวก็จะนอนในโรงจอดรถของผับ คติคือ เมาไม่ขับ

ตัดมาที่สระว่ายน้ำด้านหลัง สี่หนุ่มถอดเสื้อเผยให้เห็นหุ่นที่หนาต้นแขนที่เป็นมัด ๆ กล้ามอกซิกซ์แพ็กที่เรียงตัวเป็นก้อนสวย ในมือถือแก้วไวน์ยกเว้นภาคินที่เอาแต่จ้องมองเอกสาร ธาราอยู่ในสระเพียงท่อนล่างตั้งแต่เอวลงไป รอบตัวมีห่วงยางเป็ดน้อยน่ารักสีชมพูประคองไว้ ชินนั่งแช่เท้าในสระ ส่วนดิเรกนอนเกาพุงที่ขอบสระ

"ไอคิน มึงจะเอาแต่ทำงานรึไงเพื่อนมาหานะเว้ย" ไร้เสียงตอบกลับ ธารามองไปที่ชินพยักหน้าให้เบา ๆ ชินหันไปสบตากับดิเรกเพียงไม่นานเสียงเพลงก็ดังกระหึ่มขึ้น สายตาคมละจากเอกสารในมือจ้องมองไปที่เพื่อน ๆ อย่างขุ่นเคือง