Chapter 2

"ฉันคงต้องทำอะไรสักอย่าง โอ๊ย! เหนื่อยใจจริง ๆ" พรพิมลถอนหายใจพลางคิดไปถึงลูกชายตัวดีที่ไม่เอาไหน ชีวิตนี้ฉันคงไม่มีลูกสะใภ้หรือทายาทไว้สืบสกุลแน่ การงานฐานะมีพร้อมทุกอย่างแต่มันไม่เอาอะไรเลย

ไนท์คลับ

แสงไฟหลากสีที่กะพริบกะพับตามจังหวะเพลง เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มอยู่ภายใน  มุมมืดมุมหนึ่งโซนวีไอพี ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาคิ้วเข้มเรียงตัวสวย จมูกโด่งเป็นสันร่างกายกำยำสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกระดุมปลดออกสองเม็ดเผยให้เห็นกล้ามอก สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองหญิงสาวที่นั่งบนตักอย่างพึงพอใจ เนินอกที่ล้นทะลักชุดเดรสสีแดงสด ผมบลอนด์ยาวถึงกลางหลังเส้นผมลอนเป็นช่อสวย สะโพกกลมกลึงของผู้หญิงด้านบนบดเบียดเสียดสีกับต้นขาแกร่งอย่างยั่วยวน ฝ่ามือหนาจับที่เอวบางของหญิงล่ารักอย่างหลงใหล

"จะทำอะไรก็เกรงใจกันหน่อยนะครับ ห้องน้ำมี" เสียงทุ้มตะโกนขึ้นเนื่องจากเพลงด้านในค่อนข้างดัง ธาราเพื่อนสนิทของภาคิน หล่อรวยนักล่าแต้มที่ผ่านผู้หญิงมาอย่างโชกโชน เขาเองก็ไม่ต่างจากภาคินเท่าไหร่นักเพราะข้างกายก็มีผู้หญิงแต่งตัวเซ็กซี่นั่งบดเบียดอยู่บนตักเช่นกัน

ภาคินหยักคิ้วข้างหนึ่งเผยสายตาเจ้าเล่ห์พร้อมลุกขึ้นยืน ทำท่ายืดเส้นยืดสายโอบบ่ามนผิวเนียนของเกวลินเดินไปยังห้องน้ำตามที่เพื่อนเสนอ

อ๊ะ! หลังของเธอถูกดันชนเข้ากับผนังห้องน้ำพร้อมชายหนุ่มตัวสูงที่เดินตามเข้ามา เท้ายาวยื่นไปเกี่ยวประตูห้องน้ำให้ปิดลง

"คุณคินขา~~ลินขออะไรอย่างหนึ่งสิคะ" เสียงหวานออดอ้อนพร้อมมือที่กรีดกรายวางทาบบนอกแกร่ง แววตาและท่าทางของเธอทำเหมือนเหยื่อที่พร้อมพลีกายให้กับชายตรงหน้า ทำเสมือนนี่เป็นครั้งแรกของเธอ  ชายหนุ่มแสยะยิ้มรู้ทันเล่ห์มารยา "พูดมาสิคะจะขอกี่อย่างก็ได้" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกเอื้อนเอ่ยกับผู้หญิงตรงหน้า ปากเม้มเข้าหากันท่าทางหื่นกระหายนั้นช่างมีเสน่ห์เหลือล้น

"ลินไม่ขออะไรมากหรอกค่ะ ขอแค่...คุณภาคินช่วยเบา ๆ กับลินหน่อยนะ วันก่อนยังระบมไม่หายเลย" เสียงออดอ้อนเอ่ยพร้อมช้อนสายตาหวานเชื่อมให้กับชายหนุ่ม ท่าทางคำพูดนี่ทำให้ภาคินอดใจแทบไม่ไหวโผล่จูบเข้าอย่างดูดดื่มความหื่นกระหายนี้ทำให้เกวลินรู้สึกพอใจ ตั้งแต่รับแขกมาคงมีแค่ภาคินเท่านั้นที่มีลีลาเร่าร้อนเทคนิคที่แพรวพราว

เกวลินหรือลินแขกของเธอมีเพียงระดับไฮโซและมีแค่สองคนเท่านั้นที่เธอยอมนอนด้วย เธอสวยเซ็กซี่ที่มีพร้อมทุกอย่างในตัวจึงถูกใจภาคินตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น

เสียงครางกระเส่าดังระงมในห้องสี่เหลี่ยมที่มีขนาดเล็ก "อย่าเสียงดังสิคะเดี๋ยวคนด้านนอกได้ยินนะ" เสียงนุ่มลึกเอ่ยกับผู้หญิงเซ็กซี่ เสื้อผ้ายังอยู่ดีแต่ดูเหมือนข้างล่างจะถูกใช้งาน "คุณคิน อ่าส์~~~เอ็นดูลินหน่อยสิคะ" เสียงหวานหอบกระเส่าเมื่อส่วนล่างของเธอกำลังถูกปลายนิ้วอันแข็งแกร่งบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างอรชรสั่นเทาบิดกายไปมาเธอเกร็งตัวแทบยืนไม่อยู่แขนขาอ่อนแรง ที่ยืนอยู่ได้ในตอนนี้เพราะมีแขนของชายหนุ่มช่วยพยุงไว้ จมูกโด่งเชิดของภาคินคลอเคลียที่ซอกคออันหอมกรุ่น อ๊ะ!อืม~~เสียงครางดังอู้อี้เมื่อปลายนิ้วเขี่ยระรัวที่จุดกะสั่น ทำให้เกวลินแทบหยุดหายใจ เธอหลับตาเคลิบเคลิ้มเล็บจิกที่บ่าของชายหนุ่ม อ่าส์~~น้ำหวานสีใสไหลเยิ้มติดที่นิ้วของชายหนุ่มเมื่อเขาดึงมือออก

เจ้าของใบหน้าหล่อแสยะยิ้มเมื่อทำให้เธอเสร็จก่อนจะนั่งลงบนฝ่าชักโครกปล่อยกายปล่อยใจให้เกวลินทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ

ครูด~~เสียงซิปกางเกงถูกรูดลงมองเห็นบางสิ่งที่แข็งขืดมันกำลังตื่นตัวอยู่ใต้กางเกงชั้นในชาย มือเรียวยื่นมาจับสัมผัสอย่างอ่อนโยนเธอทะนุถนอมมันอย่างหลงใหล

ครืด ครืด~~ (แม่) สายตาเหลือบมองหน้าจอพร้อมปิดเครื่องใส่อย่างไม่คิดลังเล

คฤหาสน์กิตติไพศาล

"ไอเด็กนี่!! อานพ! อานพ!" เสียงแหลมตวาดดังลั่นห้องทำงาน หญิงวัยกลางคนกำมัดแน่นนึกโมโหลูกชายตัวเองซะเหลือเกิน ไม่นานชายชุดดำก็ได้วิ่งเข้ามาในห้อง "ครับคุณพิมล"

"ไอคินมันไม่รับสายฉัน ให้คนไปลากตัวมันมาให้ที"

"ปะ…ไปลากตัวเลยเหรอครับ?" เขาถามเสียงย้ำอีกครั้ง

"ก็ใช่สิ ไปเร็วเข้า!"

"คุณภาคินอยู่ไหนก็ไม่..." เขาพูดไม่จบเสียงพรพิมลก็แทรกขึ้นทันที

"มันจะไปอยู่ไหนได้! ที่ไหนมีผู้หญิงมันก็อยู่ที่นั่นแหละ" 'เฮ้อ' ร่างของพรพิมลเซถอยไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหลัง เธอทำงานหนักเพราะลูกชายไม่สนใจอะไร ไม่เอาการเอางานเอาแต่ผู้หญิง เธอเหนื่อยหน่ายใจจนไม่สามารถคิดอะไรได้ในตอนนี้

มีลูกชายลูกชายก็ไม่เอาไหน อายุเป็นเพียงตัวเลขจริง ๆ ฉันผิดเองที่สอนเขาด้วยเงินและตามใจ

ไนท์คลับ

ในขณะที่แท่งเอ็นของภาคินถูกบางอย่างครอบงำไว้อยู่ ปึง!ปึง! "คุณคินครับ" ไม่มีเสียงใดตอบกลับจากคนด้านใน อือ...เสียงครางกระเส่าในลำคอ ฝ่ามือใหญ่ควบคุมที่ศีรษะของเกวลินอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเมื่อแก่นกายของเขาถูกรูดขึ้นลงด้วยปากอันอวบอิ่มของเกวลินหญิงสาวที่ช่ำชองเรื่องอย่างว่า

"ถ้าไม่ออกมาผมจะ..."

"กูยังไม่เสร็จ!!" เขาตวาดเสียงใส่บอดี้การ์ดด้านนอกในทันที