Chapter 11

ชายหนุ่มเดินไปหยุดที่หน้าของหญิงสาว เขานั่งลงที่เก้าอี้ใบหน้าเรียบเฉยไม่พูดไม่ขยับนั่งกอดอกอยู่เช่นนั้น ทำให้ไอรินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะนึกได้ว่าตนต้องออกไปจากห้องนี้

"ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ ส่วนเครื่องแต่งตัวแขวนไว้ที่มุมนั้นค่ะ" เท้าเรียวก้าวได้เพียงสองก้าวเอวเล็กก็ได้ถูกชายหนุ่มคว้าให้มานั่งบนตัก

"หลินไม่ได้บอกเหรอว่าเธอต้องแต่งตัวให้ฉันด้วย แล้วชุดก็เตรียมแค่นี้เหรอ กางเกงในเธอจะไม่ให้ฉันใส่หรือไง เกิดเดิน ๆ อยู่มันแกว่งไปแกว่งมาจะทำยังไง คงไม่มีใครนับถือฉันแล้วมั้ง!" คำพูดของภาคินทำให้ไอรินหน้าแดงก่ำเขินกับคำพูดของเขาแต่เจ้าตัวกลับไม่มีความละอายใจกล้าพูดออกมาได้อย่างหน้าตาย

"คะคุณคินอยากได้แบบไหนทำไมไม่เลือกเอาล่ะคะ" เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาหากจะให้ทำแบบนั้นเธอคงอับอาย

"ทำไมฉันต้องเลือกเอง เธอก็เคยเห็นว่าฉันใส่แบบไหน" คำพูดของเขาที่พูดออกมานั้นยิ่งทำให้คนตัวเล็กยกมือสองข้างขึ้นมาปิดบังใบหน้าที่มันกำลังแดงขึ้นดังสีลูกมะเขือเทศสุก ชายหนุ่มที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ด้านหลังก็ถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"ทำไม…นี่เธอเขินเหรอ? คิดอะไรกับฉันหรือเปล่าเนี่ย"

"มะ ไม่นะคะคือของอะไรแบบนั้นคุณคินควรไปหยิบเองใช่ไหมล่ะคะ ของส่วนตัวแบบนั้นน่ะ"

"ก็อยากให้เธอไปหยิบให้หน่อยไม่ได้หรือไง ถ้าไม่ได้คิดอะไรก็ไปหยิบมาด้วยใจบริสุทธิ์สิ" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง หญิงสาวหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะลุกและเดินไปหยิบกางเกงเก็บทรงสำหรับของผู้ชาย

"คุณคินอยากได้สีไหนคะ" เธอเอ่ยถามทั้งที่หลับตา ภาคินเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มที่มุมปาก ปึก! แผงหน้าอกกระแทกเบา ๆ ที่แผ่นหลังบางของไอริน หญิงสาวลืมตาสะดุ้งเล็กน้อย

"มันมีอยู่สีเดียว ฉันไม่ชอบใส่สีอื่นนอกจากสีดำ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู "แล้วเวลาจะหยิบของต้องลืมตาไม่ใช่หลับตา"

ขวับ!! "งั้นคุณคินก็หยิบเลยค่ะ คุณใส่เสื้อผ้าให้เสร็จฉันจะออกไปรอที่ด้านนอกนะคะ"

"อืม…เดี๋ยวฉันจะเรียกเข้ามาใหม่" เขาบอกกับสาวใช้ที่กำลังรีบเดินออกจากห้องเหมือนคนทำอะไรผิด

"ค่า~" หญิงสาวปรี่ตัวรีบวิ่งออกจากห้องแต่งตัวทันที แผ่นหลังชนเข้ากับผนังพร้อมพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ทำไมเขาถึงอ่อยเก่งแบบนี้ล่ะเนี่ย นี่หรือเปล่าที่หลินหมายถึง ผู้ชายเจ้าสำราญ"

เพียงไม่นานเธอก็ถูกเรียกตัวให้เข้าไปด้านในอีกครั้ง มือเล็กจับที่เส้นผมของภาคิน ผมที่ดำเงาเส้นเล็กตรงงาม ผมที่นุ่มละมุนมีกลิ่นหอมจากแชมพูที่โชยขึ้นมาแตะจมูก

"ประจำเดือนเธอมาหรือยัง?" อึก! ชายหนุ่มคำรามในลำคอเนื่องจากหญิงสาวดึงผมเขาแรง เธอตกใจที่อยู่ ๆ เขาก็ถามเรื่องนี้ "ขอโทษค่ะคุณคินเจ็บหรือเปล่าดิฉันไม่ได้ตั้งใจ" เธอถามด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย ท่าทางตกใจไม่ใช่น้อย

"ไม่เจ็บ…ฉันถามว่าประจำเดือนเธอมาหรือยัง?"

"คุณคินจะถามทำไมคะ เรื่องแบบนี้เขาไม่ถามกันหรอกนะ" เธอเอ่ยพร้อมก้มหน้าก้มตาเล็กน้อย มือยังคงเช็ดผมเขาอยู่

"ก็ต้องถามสิ...เกิดท้องขึ้นมาฉันก็ซวยนะสิ!" เมื่อได้ยินประโยคนั้นไอรินถึงกับเงยหน้ามองชายหนุ่มที่กระจกด้านหน้า เธอเผลอลืมตัวไปได้ยังไงว่าเป็นแค่คนใช้ ที่ทำอยู่ตอนนี้ก็คือหน้าที่

"มาแล้วค่ะ คุณคินอย่ากังวลเลยนะแล้วคุณก็ช่วยอยู่นิ่ง ๆ ด้วยนะคะ แบบไม่พูดเลยยิ่งดีฉันจะรีบเช็ดผมให้แห้งแล้วจะเป่าให้อีกรอบ" เธอเอ่ยร่ายยาวไม่เว้นช่องให้เขาได้พูด ชายหนุ่มมองหญิงสาวผ่านกระจกตรงหน้า คิ้วเอย ตาเอย จมูกเอย ปากเอย ใบหน้าเอยทุกอย่างของไอรินมันทำให้ภาคินที่เห็นถึงกับเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ยิ่งเมื่อกี้ที่เธอพูดเหมือนน้อยใจเขายิ่งชอบ

หลังจากที่ชายหนุ่มได้ออกไปทำงาน ไอรินถึงกับฟุบตัวที่เก้าอี้ในครัว เธอพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า

"พี่รินเหนื่อยเหรอคะ?" เสียงใสของหลินเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ไม่เหนื่อยจ๊ะ"

"ดีค่ะงั้นพี่รินทานข้าวเสร็จก็ขึ้นไปทำความสะอาดห้องคุณคินต่อนะ"

"ได้สิแล้วป้าจันทร์ไปไหนซะล่ะ?"

"ป้าจันทร์ไปตลาดค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักหนูก็จะตามไปด้วยเช่นกัน พอดีลืมของเลยแวะกลับมาเอา"

"วันหลังถ้าลืมก็บอกพี่สิถ้าว่างพี่จะเอาไปให้ไม่ต้องเสียเวลานั่งรถกลับมา อีกอย่างปล่อยให้ป้าอยู่คนเดียวถือของหนัก ๆ ได้ยังไง"

"ค่า~~คุณแม่ ปกติไม่ค่อยพูด ทีเรื่องแบบนี้ละพูดปร๋อเลยนะคะ" หลินเอ่ยแซว

"แล้วในห้องคุณคินมีอะไรที่ต้องระวังเป็นพิเศษไหม อย่างเช่นอันนั้นอันนี้ห้ามจับห้ามเคลื่อนย้าย"

"ไม่หรอกค่ะ ปกติห้องคุณคินจะไม่ค่อยมีอะไรให้ต้องระวังเพราะคุณเขาไว้นอนอย่างเดียว คุณภาคินรักสะอาดถ้าอะไรที่เราทำแล้วไม่ถูกใจเขาก็จะจัดการเอง แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยกลับบ้านหรอกค่ะ พึ่งกลับมานอนบ้านช่วงหลัง ๆ ก่อนที่พี่รินจะเข้ามาทำงาน งั้นหลินไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรแล้วหลินยังไม่กลับพี่ก็ตะโกนดัง ๆ เรียกบอดี้การ์ดด้านนอกนะคะ"

"จ๊ะ"

หลังจากที่ไอรินเข้ามาในห้องของเจ้านาย หญิงสาวได้ทำความสะอาดทุกอย่างและเก็บไว้อย่างเรียบร้อยแต่มันแทบจะไม่มีอะไรให้ต้องเก็บเลย 'เชื่อเลยว่าเป็นคนสะอาดดูสิในห้องแทบจะไม่มีฝุ่นแถมยังมีเครื่องดูดฝุ่นอยู่ในห้องอีก ถ้าเป็นแบบนี้จะจ้างแม่บ้านทำไม ทำเองไม่ดีกว่าเหรอ' หญิงสาวคิดเพียงในใจก่อนจะเดินลงจากชั้นสองเมื่อทำความสะอาดเสร็จทุกห้องแล้ว ฟุบ! 'เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย'