Chapter 10

คฤหาสน์กิตติไพศาล

หญิงสาวร่างบางยืนล้างจานอยู่ในห้องครัวเธอไม่พูดจากับใครและไม่เข้าไปเสิร์ฟอาหารให้กับเจ้านายเลยในวันนั้น

"ริน!!" อ๊ะ!ตุ๊บ! แก้วในมือของหญิงสาวร่วงในซิงค์น้ำ

"เฮ้อ!!พี่รินเป็นอะไรเนี่ย!" หลินแม่บ้านอีกคนที่อายุน้อยกว่าไอริน 1ปี เธอเอ่ยถามด้วยความแปลกใจพลางตกใจเช่นกัน

"หลินป้าจันทร์ ทำไมเข้ามาเงียบ ๆ ล่ะคะ?" เมื่อได้ยินคำถามคนทั้งสองถึงกับหันหน้ามามองกันด้วยความสงสัย

"มาเงียบ ๆ เหรอ พวกเราเรียกพี่ตั้งนานแล้ว"

"รินเป็นอะไรเหรอหรือว่ายัยอรวีอาการไม่ดีขึ้น ทำไมดูเหม่อ ๆ ละ?"

"คะคือไม่เป็นอะไรค่ะ หนูสบายดี" หญิงสาวยกยิ้มนั้นยิ่งทำให้หลินถึงกับเกาหัว

"พี่ริน…ป้าถามว่าอาการป้าวีป้าของพี่ดีขึ้นไหม ทำไมหน้าตาพี่ดูเหม่อ ๆ "

"อ๋อ ป้าวีอาการดีขึ้นแล้วค่ะที่หนูดูเหม่อ ๆ เพราะหนูคงหยุดไปนานน่ะค่ะ"

"หยุดแค่สองวันยังเหม่อขนาดนี้ ถ้าเกิดว่าคุณมีนากลับมาพี่จะขนาดไหน"

"คุณมีนา? เธอเป็นใครเหรอแล้วเกี่ยวอะไรกับพี่" ไอรินเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ หลินกับป้าจันทร์จึงได้ยิ้มทำท่าดี๊ด๊ากันใหญ่ "รินยังไม่รู้สินะ ว่าคุณคินกำลังจะหมั้น หมั้นกับคุณมีนาผู้หญิงที่ทั้งสวยและรวย แล้วก็...ที่คุณนายบินไปอังกฤษก็ไปพาคุณมีนากลับมาหมั้นนี่แหละ "

"พี่ริน แล้วรู้หรือเปล่าถ้าคุณมีนาเรียนจบพวกเขาจะแต่งงานกันทันที และถ้าถึงตอนนั้นพี่ยังใช้หนี้ไม่หมด คุณนายก็จะยกหนี้ให้พี่และให้พี่ไปทำตามความฝัน คุณนายใจดีมากเลยนะท่านเอ็นดูพี่มากจริง ๆ " หลินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มดีใจเมื่อนึกถึงวันที่บ้านจะมีงานมงคลขึ้น ไอรินใบหน้าซีดเผือดรู้สึกกังวลเรื่องเมื่อคืนก่อน [อย่าลืมกินยาด้วยนะ กินแบบฉุกเฉินด้วยเพราะฉันแตกไปสามรอบ] ใบหน้าสวยหวานเกิดแดงขึ้นมาโดยที่ป้าจันทร์และหลินไม่รู้สาเหตุ

"รินเป็นอะไรเนี่ย?"

"หนูแค่คิดดีใจกับคุณคินน่ะค่ะป้า ป้ากับหลินพูดแบบนี้ทำให้หนูรู้สึกตื่นเต้นอยากให้มีงานมงคลเร็ว ๆ เลยค่ะ" ใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มกลับมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ภายใน เธอยิ้มให้กับคนทั้งสองด้วยความตื่นเต้น นี่ฉันเป็นอะไร ทำไมถึงรู้สึกเจ็บที่หัวใจแบบนี้!

"รินแล้วมีปัญหาอะไรหรือเปล่าป้าเห็นเราไม่ไปดูแลคุณคินเลย"

"ไม่มีค่ะป้า พอดีหนูอยากทำงานครัวมากกว่า หนูพูดไม่เก่งสู้หลินไม่ได้ คุณคินคงไม่อยากได้คนใช้ที่ไม่รู้จักพูดไปอยู่ด้วยหรอกค่ะ"

"แต่ก่อนหน้านี้เราก็ดูแลคุณ…"

"ก็มันตอนนั้นนี่คะ อีกอย่างหนูไม่ได้ดูแลเขาตลอดเลยค่ะ แค่นำอาหารขึ้นไปให้แล้วก็ลงมาเลย" ไอรินพูดขึ้นทั้งที่ป้าจันทร์ยังพูดไม่จบ "หนูว่าหลินทำหน้าที่นี้ดีแล้วนะ พี่เกร็งตลอดเลยเวลาที่อยู่ใกล้คุณคินกลัวทำให้เขารำคาญ"

"อื้ม…ก็ได้นะ งั้นพี่รินก็ทำงานครัวแล้วกัน"

"จ๊ะ" เธอยิ้มกว้างและโล่งใจขึ้นมาหน่อย

ตกดึกมาในคืนนั้น

ไอรินที่กำลังเก็บกวาดห้องครัวเพียงลำพัง ทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้าล่ะ แค่คุณคินจะหมั้นเองนะ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกพลางนึกถึงคืนก่อนที่เขาและเธอ....'เฮ้อ' หมับ! แขนแกร่งกอดเข้าที่เอวบางทำเอาเธอที่กำลังทำงานถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

"หนีหน้าฉันทำไม?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบลงข้างหู เธอจำมันได้ดี

"คุณคิน!" หญิงสาวเบิกตากว้างยื่นหน้าออกไปมองด้านนอกอย่างระแวง "คุณคินปล่อยดิฉันเถอะค่ะ เดี๋ยวมีคนเข้ามาเห็น"

"ทำไม! กลัวใครจะเห็น ดึกป่านนี้แล้วใครจะลงมาเดิน"

"แต่ก็ไม่ควรทำแบบนี้ใช่ไหมคะ มันไม่เหมาะ"  แขนแกร่งปล่อยให้ร่างของเธอเป็นอิสระ จ้องมองมาที่หญิงสาวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาหรือจะบอกว่าหลบหน้าก็ไม่เชิง

"ทำไมต้องหลบหน้ากันด้วย?"

"ดิฉันไม่ได้หลบหน้านะคะ แต่คิดว่าหลินน่าจะทำได้ดีกว่า ดิฉันพูดไม่เก่งคุณคินไม่ชอบหรอกค่ะ"

"ฉันบอกกับเธอแบบนั้นเหรอ พรุ่งนี้เธอต้องไปดูแลฉันเหมือนเดิม"

"แต่คุณคิน..." ใบหน้าจิ้มลิ้มพยายามจะปฏิเสธ แต่ก็ไม่ทัน "แม่ฉันจ้างให้เธอมาดูแลฉันไม่ใช่ห้องครัว ฉันไม่ชอบคนพูดมากเวลาทำงาน" ร่างกายของทั้งสองแนบชิดจนทำให้ไอรินรู้สึกอึดอัด เธอหลบหน้าไม่แม้แต่จะสบตากับคนตัวสูง จู่ ๆ ความรู้สึกที่มันทั้งตื่นเต้นและหน้าที่เริ่มแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอเพราะภาคินดันยื่นหน้าก้มลงมาใกล้ทำท่าจะจูบเธอ แต่เขาก็ได้เบียงหน้าไปอีกทางและถอยหลังไปที่ประตู 'เฮ้อ...นี่ฉันคิดว่าเขาจะจูบฉันงั้นเหรอ เรื่องคืนก่อนฉันแค่พลาดให้เขาไป เพราะเมาไม่ได้สติ ดังนั้นต่อแต่นี้ฉันต้องเว้นระยะห่างและระวังตัวเองให้มากขึ้น'