2 วิธีจีบที่อยากให้เธอใช้กับฉัน

บรรยากาศในห้องเรียน ม.5/2 ยามเย็นหลังเลิกเรียนยังคงเงียบสงบ แสงแดดสีส้มรำไรของพระอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบโต๊ะเรียนแถวหลังสุด ริชากำลังก้มหน้าก้มตาจัดเก็บสมุดหนังสือใส่กระเป๋าเป้ใบโปรดจะกลับบ้าน ทว่าเสียงก้าวเท้าอันคุ้นเคยที่เดินตรงเข้ามาหาอย่างรีบร้อน กลับทำให้จังหวะการเก็บของเธอต้องหยุดชะงักลง

"ริชา! โชคดีจังที่เธอยังไม่กลับ"

เอิร์ธเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของเธอด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเต็มไปด้วยความมั่นใจในยามขึ้นเล่นดนตรี บัดนี้กลับมีร่องรอยของความประหม่าและความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แก้มทั้งสองข้างของเขาขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"มีอะไรเหรอเอิร์ธ ทำไมทำหน้าตาตื่นเต้นขนาดนั้นล่ะ" ริชาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ พยายามใช้น้ำเสียงเรียบเย็นและเป็นธรรมชาติที่สุดกลบเกลื่อนอาการหัวใจกระตุก

เอิร์ธเลิ่กลั่กหันซ้ายหันขวามองรอบห้องเรียนเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แล้ว เขาก็ขยับเก้าอี้ตัวข้างๆ มานั่งลงใกล้ๆ โน้มตัวเข้ามาหาเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิวราวกับกลัวใครจะได้ยิน

"คือ... เรามีเรื่องสำคัญมากอยากจะปรึกษาเธอน่ะริชา เรื่องนี้เราไม่กล้าบอกใครเลย แม้แต่เพื่อนในกลุ่มดนตรีก็ยังไม่ได้บอก"

"เรื่องอะไรเหรอ ปรึกษาเราได้นะ" ริชามองตาเขา หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นระทึกขึ้นมาด้วยความหวังเล็กๆ ในใจที่แอบซ่อนอยู่ ความสนิทสนมและท่าทีลับๆ ล่อๆ ของเขาทำให้เธอแอบคิดเข้าข้างตัวเองไปชั่ววูบ

ทว่า... ประโยคถัดมาที่หลุดออกจากปากชายหนุ่ม กลับเป็นเหมือนเข็มเล่มคมที่ทิ่มแทงเข้ากลางหัวใจของเธออย่างจัง

"เรา... เราแอบชอบ 'ลูกปัด' ห้อง 3 ว่ะริชา"

คำว่า 'ลูกปัด' ดังกล้องอยู่ในหัวของริชา ลูกปัด... ดาวโรงเรียนคนสวยประจำห้อง 3 ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มหวานหยดย้อย น่ารัก เพียบพร้อม และเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มครึ่งโรงเรียน

"ลูกปัด... ห้อง 3 เหรอ" ริชาพยายามประคองเสียงไม่ให้สั่น รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งเกร็งไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะบังคับมุมปากให้ยิ้มตอบกลับไป "เอิร์ธ... แอบชอบลูกปัดเหรอ"

"อืม แอบชอบมาสักพักแล้วว่ะ" เอิร์ธยกมือขึ้นเกาต้นคอแก้เขิน สายตาประกายความสุขและเพ้อฝันอย่างที่ไม่เคยมีให้ใครมาก่อน "เวลาเห็นเขายิ้มหรือเดินผ่านนะ ใจเราเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาเลย แต่เราไม่รู้จะเริ่มจีบเขายังไงดีว่ะริชา เรากลัวเขาปฏิเสธ กลัวทำตัวเอ๋อใส่เขา เธอเป็นผู้หญิงเหมือนกัน น่าจะเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงดีใช่มั้ย... พอจะมีวิธีจีบแบบเนียนๆ แนะนำเราบ้างไหม"

ริชานิ่งเงียบไป ดวงตาสุกใสมองสบสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเอิร์ธ ในอกซ้ายของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาจนชาไปทั้งแถบ ความรู้สึกเหมือนถูกบีบอัดจนหายใจลำบาก แต่มนุษย์เราช่างแปลก... ยิ่งเจ็บปวดเท่าไหร่ หน้ากาก 'เพื่อนแสนดี' ก็ยิ่งถูกสวมได้เนียนขึ้นเท่านั้น

เธอกลืนก้อนเนื้อเอื้องเค้นความเจ็บลงคอไป ก่อนจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ไปให้เขา

"เอิร์ธอยากได้วิธีแบบไหนล่ะ" ริชาเอ่ยถามเบาๆ

"ขอแบบเนียนๆ ไม่รุกแรงเกินไปจนเขาตกใจน่ะ เอาแบบค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในชีวิตเขา ให้เขาค่อยๆ คุ้นเคยกับเราทีละนิด" เอิร์ธรีบตอบทันที

ริชามองหน้าชายหนุ่มที่เธอแอบรักหมดหัวใจ เธอนึกถึงความปรารถนาลึกๆ ในใจของตัวเองตลอดเวลาที่ผ่านมา นึกถึงสิ่งที่เธอ อยากให้ใครสักคนทำกับเธอ สิ่งที่เธอฝันอยากให้เอิร์ธใช้มองเธอและใส่ใจเธอแบบนั้นบ้าง...

คำแนะนำที่เธอกำลังจะพูดออกไป มันคือ 'บทสรุปความฝัน' ของตัวเธอเองทั้งสิ้น

"ถ้าเป็นเรานะ..." ริชาเริ่มพูด สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเผลอไผล ราวกับกำลังบรรยายภาพความฝันของตัวเอง "เราชอบผู้ชายที่ไม่ต้องเล่นใหญ่ ไม่ต้องเอาดอกไม้พุ่มโตมาให้ต่อหน้าคนเยอะๆ แต่ชอบผู้ชายที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มากกว่า"

"ยังไงเหรอ" เอิร์ธกางสมุดโน้ตเล็กๆ ออกมา ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

"อย่างแรก... ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยที่คนอื่นมองข้าม" ริชาหันกลับมามองเอิร์ธ "จำรายละเอียดของเขาให้ได้ เช่น เขาชอบกินน้ำอะไร ชอบฟังเพลงแนวไหน เวลาเขาเหนื่อยหรือดูเครียดๆ ไม่ต้องเข้าไปถามเซ้าซี้ แค่แอบเอาขนมหรือเครื่องดื่มที่เขาชอบไปวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับโพสต์อิทโน้ตให้กำลังใจสั้น ๆ ไม่ต้องลงชื่อก็ได้ ให้เขาได้สงสัยและค่อยๆ รู้สึกอบอุ่นหัวใจ"

(นั่นคือสิ่งที่ฉันแอบทำให้อยู่ทุกวัน... เอิร์ธ) ริชาคิดในใจอย่างขมขื่น

"เฮ้ย ดีว่ะ! เนียนมาก" เอิร์ธรีบจดตามทันที "แล้วมีอะไรอีกไหม"

"อย่างที่สอง... ใช้เสียงเพลงเชื่อมความสัมพันธ์" ริชามองกล่องกีตาร์ของเขา "เอิร์ธเล่นดนตรีเก่งอยู่แล้ว ลองแอบสืบดูว่าลูกปัดชอบฟังเพลงอะไร แล้วฝึกเล่นเพลงนั้นให้เป๊ะ วันไหนที่มีโอกาสได้อยู่ใกล้กัน หรือวันที่มีงานกิจกรรม ลองเล่นเพลงนั้นให้เขาฟัง... ไม่ต้องบอกตรงๆ หรอกว่าเล่นให้เขา แค่เล่นคลอเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้เขาตอนร้องท่อนที่ความหมายดีที่สุด"

(เพราะฉัน... ตกหลุมรักเอิร์ธก็เพราะเสียงกีตาร์และรอยยิ้มนั้น) ริชาต้องกดเล็บลงกับฝ่ามือตัวเองเพื่อสะกดรอยน้ำตาที่ไม่ให้เอ่อออกมา

"โอ้โห ริชา... เธอเนี่ยสุดยอดกุนซือเลยว่ะ! แล้วมีเทคนิคไม้ตายไหม" เอิร์ธมองเธอด้วยสายตานับถือและตื่นเต้นสุดขีด

ริชายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่เธอเคยยิ้มมาในชีวิต

"อย่างสุดท้าย... เป็นที่พักพิงที่ปลอดภัย เวลาที่เขาหันมาเมื่อไหร่ก็เจอ ไม่ต้องเร่งรัดความสัมพันธ์ คอยรับฟัง คอยช่วยเหลืองานเล็กๆ น้อยๆ อยู่เบื้องหลัง เป็นเหมือน 'สายลม' ที่พัดผ่านให้เขาเย็นสบายใจ ทำให้เขารู้สึกว่า ยามที่เขาเหนื่อยหรือท้อแท้ บนโลกใบนี้ยังมีพื้นที่ตรงนี้ที่ปลอดภัยสำหรับเขาเสมอ... ถ้าทำได้แบบนี้ ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ต้องหวั่นไหวและเปิดใจให้เอิร์ธแน่นอน"

(เพราะถ้าเอิร์ธทำแบบนี้กับฉัน... ฉันคงยอมยกให้เอิร์ธทั้งชีวิต)

เอิร์ธฟังจบก็นั่งตบมือเบาๆ ด้วยความชอบอกชอบใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวังและความสุข เขาเก็บสมุดโน้ตลงกระเป๋าแล้วคว้ามือของริชามากุมไว้หลวมๆ ด้วยความตื่นเต้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นทำให้หัวใจของคนฟังแหลกสลายไปมากแค่ไหน

"ขอบใจมากนะริชา! เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเราเลยจริงๆ ถ้าเราจีบลูกปัดติดนะ เราจะยกตำแหน่งกุนซือใหญ่ให้เธอ แล้วจะเลี้ยงขนมเธออย่างดีเลย!"

"อืม... ขอให้ทำสำเร็จนะ" ริชาตอบกลับไป ได้แต่มองมือหนาของเขาที่กุมมือเธอไว้... กุมไว้ในฐานะ 'เพื่อนสนิท' เท่านั้น

หลังจากวันนั้น เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์... ริชาได้แต่เฝ้ามอง 'แผนการจีบ' ของตัวเองถูกนำไปใช้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ไม่ใช่กับตัวเธอ

เอิร์ธทำตามที่เธอแนะนำทุกอย่าง เขาแอบเอาขนมปังรสโปรดและนมกล่องไปวางไว้ที่โต๊ะของลูกปัดพร้อมโน้ตลายมือยุกยิก เขาเริ่มหัดเล่นเพลงป๊อบหวานๆ ที่ลูกปัดชอบฟัง และในยามเย็น เขาก็จะไปนั่งดีดกีตาร์ร้องเพลงอยู่ตรงม้านั่งใกล้ๆ กับอาคารเรียนของห้อง 3

และที่น่าตลกปนสมเพชตัวเองที่สุดก็คือ... วิธีการของริชามันได้ผลอย่างอัศจรรย์

ลูกปัดเริ่มหันมามองเอิร์ธ เริ่มสงสัยว่าใครคือคนที่เอาขนมมาวางไว้ และเมื่อรู้ว่าเป็นหนุ่มนักดนตรีสุดฮอตประจำรุ่น ทั้งสองคนก็เริ่มพูดคุย สนิทสนม และเดินกลับบ้านด้วยกันในที่สุด รอยยิ้มของลูกปัดยามที่มองเอิร์ธดีดกีตาร์ คือรอยยิ้มของคนที่กำลังตกหลุมรัก... เช่นเดียวกับที่ริชาเคยรู้สึกไม่มีผิดเพี้ยน

เย็นวันหนึ่ง ในห้องเรียน ม.5/2 ที่เหลือเพียงริชานั่งอยู่คนเดียวเหมือนเดิม

เธอมองออกไปทางหน้าต่าง เห็นร่างสูงของเอิร์ธกำลังเดินกางร่มคันยาวไปส่งลูกปัดที่ประตูหน้าโรงเรียน ภาพเอียงร่มไปทางฝ่ายหญิงจนไหล่ขวาของตัวเองเปียกปอนฉายซ้ำเหมือนในวันนั้น... วันที่เขาเคยทำกับเธอ

ริชาวางปากกาลงบนโต๊ะ ซบหน้าลงกับแขนทั้งสองข้างแล้วปล่อยให้น้ำตาค่อยๆ ไหลซึมผ่านเสื้อนักเรียนสีขาว

เธอดีใจที่เห็นคนที่เธอรักมีความสุข... ดีใจที่คำแนะนำของเธอช่วยให้เขาสมหวัง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เจ็บปวดจนแทบขาดใจ เมื่อได้รู้ว่า 'วิธีสร้างความรัก' ที่เธอคิดขึ้นมาทั้งหมดจากหัวใจ มันได้ผลกับทุกคนบนโลกใบนี้... ยกเว้นกับคนที่เธออยากให้ใช้มันมากที่สุด

สายลมเย็นๆ พัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ปะทะใบหน้าชื้นน้ำตาของเด็กสาว เหมือนจะคอยช่วยเช็ดน้ำตาและปลอบประโลมเธออย่างเงียบเชียบ... สายลมที่ทำได้เพียงแค่หวังดี และยินดีกับความรักของเขาจากมุมมืดตลอดไป