บทที่ 3

เอเลนาวางรายการฉบับนั้นลงบนโต๊ะทำงานของลูกา

“นี่อะไร?” ลูกากวาดตามองรายการอสังหาริมทรัพย์ จำนวนเงินสด และไร่องุ่นที่ระบุอยู่ด้านบนอย่างคร่าว ๆ ก่อนหัวเราะเย็นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ลงมือเร็วดีนี่ คุณเตรียมของพวกนี้ไว้ตั้งนานแล้ว ใช่ไหม?”

“คุณต้องการไตของฉัน ส่วนฉันต้องการหลักประกัน เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม” น้ำเสียงของเอเลนาราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์

“การแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม?”

ลูกาหัวเราะหยัน ก่อนโยนข้อตกลงกลับลงบนโต๊ะ “ผมประเมินคุณต่ำเกินไปจริง ๆ คุณไม่รู้สึกสงสารคามิลลาเลยแม้แต่นิดเดียวหรือไง? ที่แท้ตัวคุณเองก็มีราคาที่ต่อรองได้เหมือนกัน ถึงกับฉวยโอกาสตอนที่เธอใกล้ตายมาโก่งราคา”

เอเลนามองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “สงสารอย่างนั้นหรือ? ตั้งแต่วินาทีที่คุณตัดสินใจใช้ร่างกายของฉันไปชดใช้หนี้ที่ตัวเองก่อ ระหว่างเราก็ไม่เหลืออะไรนอกจากผลประโยชน์แลกเปลี่ยนอีกแล้ว ฉันเพียงแค่ทำให้มันกลายเป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้น” สายตาของเธอเลื่อนไปยังเอกสารฉบับนั้น “เซ็น แล้วฉันจะขึ้นโต๊ะผ่าตัด ถ้าไม่เซ็น คุณก็ไปหาผู้บริจาคคนใหม่ที่ ‘เต็มใจเสียสละ’ เอาเอง”

ลูกาลุกพรวดขึ้น สองมือยันโต๊ะไว้ ก่อนโน้มตัวเข้ามากดดันเธอ “เอเลนา! อย่าบีบกันให้มากเกินไป! คามิลลาไม่มีเวลาเหลือแล้ว! คุณกำลังใช้ชีวิตของเธอมาข่มขู่ผม!”

“ส่วนคุณก็กำลังใช้สุขภาพของฉันข่มขู่อนาคตทั้งชีวิตของฉัน” เอเลนายกมือขึ้น ชี้ไปยังเอกสารฉบับนั้น “จะเซ็นหรือไม่เซ็น คนที่มีสิทธิ์เลือกคือคุณ เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา ทุกอย่างล้วนเป็นการเลือกของคุณ เลือกว่าจะเชื่อใคร และเลือกว่าจะเสียสละใคร”

บรรยากาศรอบตัวแข็งค้างลงในทันที

ลูกาจ้องเธอเขม็ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

จากนั้นเขาก็ยกมือขยี้ผมอย่างหงุดหงิด ก่อนทิ้งตัวกลับลงบนเก้าอี้แล้วหยิบข้อตกลงฉบับนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

เขาหัวเราะเย็นโดยไร้รอยยิ้ม “ผมนึกว่าคุณกลายเป็นคนแบบพวกเราไปตั้งนานแล้วเสียอีก ตอนนี้กลับคิดจะขีดเส้นแบ่งให้ชัดเจนกับผมงั้นหรือ?”

เอเลนาไม่พูดอะไร

เธอมองดูเขาพลิกกระดาษไปทีละหน้า ขณะที่หัวใจในอกเต้นหนักอึ้งทุกจังหวะ

ใต้ข้อตกลงฉบับนั้นยังมีเอกสารอีกชุดหนึ่งซ่อนอยู่

ข้อตกลงการหย่าร้างและการแบ่งทรัพย์สิน

เธอกำลังเดิมพัน เดิมพันว่าเขาจะไม่อ่านอย่างละเอียด

เดิมพันว่าความสนใจของเขาจะถูกช่วงชิงไปอีกครั้งในเสี้ยววินาที

ลูกากวาดตาอ่านเงื่อนไขทางกฎหมายเหล่านั้น คิ้วขมวดแน่น เสียงกระดาษที่ถูกพลิกไปมาเบาจนทำให้หัวใจของคนฟังตึงเครียดตามไปด้วย

ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น

เป็นคามิลลา

ชื่อของเธอกะพริบอยู่บนหน้าจอ พร้อมเสียงเรียกเข้าพิเศษที่ตั้งไว้สำหรับเธอเพียงคนเดียว

ลูกาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันที ความหงุดหงิดบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยความตื่นตระหนก “คามิลลา? เกิดอะไรขึ้น? อย่าร้องไห้... ได้ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”

เขาวางสาย ก่อนลุกพรวดขึ้นคว้าเสื้อโค้ต “อาการของคามิลลาแย่มาก ผมต้องไปโรงพยาบาล ส่วนข้อตกลงฉบับนี้...”

เขาเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนคว้าปากกาขึ้นมาแล้วรีบเซ็นชื่อลงตรงช่องท้ายสุดของข้อตกลงค่าชดเชย—ลูกา แกมบีโน

“จัดการตามที่คุณต้องการ! วินเซนต์กับทนายจะรับช่วงต่อเอง!”

เขาเหวี่ยงปากกาลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนพุ่งออกไปจากห้องราวกับลมพายุ

ห้องทำงานกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

เหลือเพียงเอเลนาคนเดียว

กับข้อตกลงที่หมึกจากลายเซ็นยังไม่ทันแห้ง

เธอค่อย ๆ เดินไปที่โต๊ะ มองลายเซ็นของเขา

จากนั้นจึงเปิดเอกสารฉบับบนสุดขึ้น

กระดาษที่ถูกกดทับอยู่ด้านล่างเผยออกมาตรงหน้าในทันที

ข้อตกลงการหย่าร้างและการแบ่งทรัพย์สิน

ตรงช่องลายเซ็นของฝ่ายชาย มีชื่อของลูกาปรากฏอยู่อย่างชัดเจน

เพราะเขากดปากกาแรงเกินไป หมึกจากลายเซ็นด้านบนจึงซึมทะลุลงมายังหน้านี้จาง ๆ

เขาไม่ได้แม้แต่จะชายตามองจริง ๆ

เอเลนาหยิบเอกสารหย่าขึ้นมา มองลายเซ็นนั้นนิ่ง ๆ

จากนั้นเธอก็หัวเราะออกมา

ตอนแรกเป็นเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ คล้ายเสียงสะอื้น

ต่อมากลับยิ่งหัวเราะหนักขึ้นเรื่อย ๆ

หัวเราะจนหยาดน้ำตาไหลทะลักออกมา ปล่อยให้มันไหลอาบแก้มอย่างไร้การควบคุม

โอกาสครั้งสุดท้ายแล้วนะ ลูกา

ฉันให้โอกาสคุณหนึ่งครั้ง และให้โอกาสตัวเองอีกหนึ่งครั้งเช่นกัน

แต่คุณกลับไม่คว้ามันไว้

คามิลลาแค่โทรมาเพียงสายเดียว คุณก็พร้อมทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง คุณถึงกับขี้เกียจดูด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเซ็นอะไรอยู่

นี่คือการเลือกของคุณ

เหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

ชัดเจน เด็ดขาด และไร้เยื่อใย

เธอยกมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ดวงตากลับมาเย็นเยียบราวน้ำแข็งอีกครั้ง

เธอพับเอกสารหย่าอย่างเรียบร้อย แล้วเก็บมันไว้ในกระเป๋าด้านในที่แนบติดกับตัวอย่างระมัดระวัง

ส่วนข้อตกลงค่าชดเชยปลอมที่เขาคิดว่าตัวเองเซ็นลงไปนั้น เธอโยนกลับลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้นจึงหันหลังเดินออกจากห้องทำงาน

เมื่อกลับถึงห้องนอนใหญ่ เธอล็อกประตูจากด้านใน ก่อนลากกระเป๋าเดินทางที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากข้างเตาผิง

กรอบรูปคู่ของพวกเขา

ต้นขั้วตั๋วภาพยนตร์

เครื่องประดับอัญมณีที่เธอไม่เคยชอบ

ถ้วยรางวัลจากการฝึกฝนที่เขาเคยทิ้งไว้

รวมถึงชุดราตรีหรูหราเหล่านั้น

เธอโยนสิ่งของเหล่านี้เข้าไปในเตาผิงอันเย็นเฉียบทีละชิ้น

ชิ้นสุดท้ายคือแหวนหมั้นไพลินวงนั้น

เธอคลายนิ้วออก ปล่อยให้มันร่วงหล่นลงไป

จากนั้นเธอขีดไม้ขีดไฟหนึ่งก้าน ก่อนโยนเข้าไปในเตาผิง

เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นในพริบตา กลืนกินทุกสิ่งจนหมดสิ้น แสงเพลิงสะท้อนใบหน้าของเธอเป็นสีแดงฉาน และเผาความอาลัยอาวรณ์เสี้ยวสุดท้ายในหัวใจให้กลายเป็นเถ้าถ่านอย่างสมบูรณ์

เมื่อเปลวไฟค่อย ๆ อ่อนแสงลง เอเลนาก็ปิดกระเป๋าเดินทางดังปัง

เธอเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาสีดำ มัดผมไว้ด้านหลัง สวมหมวกและหน้ากากปิดบังใบหน้า

จากนั้นจึงผลักประตูลับออก แล้วหายเข้าไปในทางเดินของคนรับใช้ที่มืดสนิทราวกับเงาดำ หลบทั้งบอดี้การ์ด หลบทั้งกล้องวงจรปิด และวิ่งตรงไปสู่อิสรภาพ

เธอออกมาทางประตูด้านข้าง ก่อนกลืนหายเข้าไปในราตรีของนิวยอร์กอย่างสมบูรณ์

เสียงระฆังโบสถ์ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ

เธอหยิบโทรศัพท์เข้ารหัสออกมา เปิดเครื่อง แล้วโทรไปยังหมายเลขเดียวที่มีความสำคัญ

“ฉันเอง มารับฉันได้แล้ว”

“รับทราบ ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ คุณคอสตา จูโนกำลังรออยู่”

รถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดริมทางตรงหน้าเธออย่างเงียบเชียบ

เธอเปิดประตูขึ้นรถ รถพุ่งทะยานออกไปทันที

ในกระจกมองหลัง คฤหาสน์ของตระกูลแกมบีโนเล็กลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งหายลับไปจากสายตาอย่างสมบูรณ์

เธอถอดหมวกและหน้ากากออก มองแสงไฟนับหมื่นดวงของนครนิวยอร์กที่ทอดยาวอยู่นอกหน้าต่าง

แสงนีออนของเมืองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีเขียวเข้มคู่นั้น ราวกับเปลวเพลิงเย็นเยียบสองดวงกำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างเงียบงัน

เอเลนาคนเดิมได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

ส่วนผู้ที่กำลังถือกำเนิดขึ้นใหม่จากกองเถ้าถ่าน จะเป็นผู้กุมอำนาจแห่งการพิพากษา