ตอนที่ 3 เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น

ตอนที่ 3

เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น

“ขอบคุณมากนะที่ทำให้การเจรจาครั้งนี้ความสำเร็จ”

ท่านประธานหันมาส่งยิ้มเจื่อนให้กับผู้ช่วยเลขาหลังจากที่ทั้งคู่ประสบความสำเร็จในการเจรจาและได้เซ็นสัญญาการซื้อขายที่ดินเพียงเพราะคิมหันต์เปลี่ยนวิธีการพูดเป็นในแบบที่ผู้ช่วยเลขาสาวแนะนำ วันนี้เขาเลือกที่จะขอร้องร้องขอความเห็นใจบอกถึงความจำเป็นที่ต้องได้ที่ดินนี้และเขาก็พร้อมที่จะให้ราคาที่สูงขึ้นกว่าเดิม

“ท่านประธานเก่งอยู่แล้วค่ะเพียงแค่ปรับเปลี่ยนวิธีพูดมันก็เลยทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น”

พลอยขวัญหันไปยิ้มแต่ก็ไม่กล้ามองสบตาเพราะว่าความทรงจำที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอหลังจากเหตุการณ์นั้นเขาไม่เคยพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธออีกเลยยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าทุกอย่างผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเธอใช้ร่างกายและหัวใจทำให้เขาเข้มแข็งขึ้นมา วันนี้เขาได้ทุกอย่างตามที่ต้องการก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะมาสนใจผู้หญิงอย่างเธออีก

“อะไรกันคะ”

ผู้ช่วยเลขาสาวถามด้วยความแปลกใจเมื่ออยู่ดีๆเจ้านายของเธอก็ส่งซองสีขาวให้เมื่อเปิดดูข้างในนั้นก็เป็น เช็คเงินสดมูลค่า 1 แสนบาท

“โบนัสพิเศษสำหรับคำแนะนำที่คุณทำให้ธุรกิจของผมวันนี้ไม่ต้องเป็นขี้ปากใคร”

พลอยขวัญเลือกที่จะไม่ปฏิเสธในเมื่อเขาให้เหตุผลว่านี่คือรางวัลที่เธอสามารถช่วยให้เขาเจรจาได้ที่ดินในวันนี้แต่ลึกๆแล้วหัวใจของหญิงสาวกำลังรู้สึกว่าแท้ที่จริงเขาต้องการให้เงินหนึ่งแสนบาทกับเธอเพื่อชดเชยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนที่ผ่านมา

ทั้งคู่เดินทางกลับมาถึงกรุงเทพฯต่างคนต่างก็แยกย้ายกันกลับที่พักตอนแรกพลอยขวัญคิดว่าเขาคงมาส่งเหมือน ทุกครั้งที่เคยทำงานดึกแต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะเรียกคนขับรถของบริษัทมารับหญิงสาวที่สนามบินเพื่อพาไปส่งยังที่พักแทน

“พี่ขอบคุณมากเลยนะที่เธอยอมไปเชียงใหม่แทนและที่สำคัญ ท่านประธานบอกว่าเธอแนะท่านทำให้การเจรจาในครั้งนี้ประสบความสำเร็จด้วย”

อารีย์รีบเดินมาหาผู้ช่วยของเธอ หลังจากที่ได้เข้าไปคุยกับท่านประธานที่ห้องทำงานเพราะตอนแรกเลขาก็อดเป็นกังวลไม่ได้กลัวว่าการที่ส่งพลอยขวัญไปแทนอาจจะทำให้การเจรจาครั้งนี้มีปัญหามากไปกว่าเดิมแต่กลายเป็นว่าหญิงสาวสามารถทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีกว่าที่เธอคาดหวังไว้

“พี่อารีย์คะ ถ้าพลอยจะลาออกจากงานก่อนจากที่เขียนไว้ในใบลาออกจะได้ไหมคะ”

หญิงสาวเลือกที่จะไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่เชียงใหม่แต่มีบางอย่างที่เธอกำลังติดค้างอยู่ในหัวใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะทนอยู่ที่นี่ได้อีกนานแค่ไหน

“เกิดอะไรขึ้น มีอะไรที่เชียงใหม่หรือเปล่าทำไมเธอกับท่านประธานดูเศร้า ๆ หลังจากที่กลับมาทั้งที่จริงๆควรจะดีใจกันนะที่เรากำลังจะมีโครงการใหม่และคิดว่าเราทุกคนน่าจะได้โบนัสก้อนใหญ่แน่นอนถ้าโครงการนี้สำเร็จ”

อารีย์สังเกตตั้งแต่เข้าไปพบเจ้านายถึงแม้คิมหันต์จะพยายามพูดว่าเขาดีใจที่การเจรจาผ่านไปด้วยดีแต่แววตาของเขากลับดูเศร้าและเป็นกังวลซึ่งเมื่อเธอได้มาเห็นลักษณะท่าทางของพลอยขวัญก็รู้สึกได้ว่าทั้งคู่เหมือนกัน

“ไม่เกี่ยวอะไรกับที่เชียงใหม่เลยค่ะแต่ที่พลอยถามเพราะทางบ้านถามมา แม่อยากจะให้พลอยกลับไปเร็วกว่าตอนแรก”

หญิงสาวรีบเปลี่ยนสีหน้าพยายามสร้างรอยยิ้มถึงแม้มันจะปกปิดดวงตาที่แสนเศร้าไม่ได้ก็ตามแต่เธอไม่อยากให้อารีย์สงสัยเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นที่เชียงใหม่มันจะเป็นเพียงแค่ค่ำคืนเดียว นับจากนี้ไปมันจะเป็นความลับตลอดกาล

“เหลืออีกแค่เกือบสองเดือนเองทนหน่อยนะถ้าออกตอนนี้ประวัติการทำงานก็จะไม่ดีไปสมัครงานที่ไหนก็อาจจะมีปัญหาได้แถมไม่ได้เงินก้อนใหญ่ไปอีก”

อารีย์ยังไม่อยากให้พลอยขวัญออกจากงานตอนนี้เพราะบริษัทของเธอถ้าพนักงานลาออกแล้วบอกล่วงหน้า 3 เดือนจะมีโบนัสพิเศษให้เป็นเงินไปตั้งตัวเธอจึงอยากให้น้องสาวได้เงินก้อนนี้เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างจังหวัด

1 เดือนผ่านไป

“เอกสารที่ต้องเซ็นเพื่อเข้าที่ประชุมในช่วงบ่ายค่ะ”

พลอยขวัญไม่อาจจะหลบหน้าเจ้านายได้เพราะวันนี้อารีย์ลาทั้งวันเธอจึงจำเป็นที่จะต้องเป็นคนเอาเอกสารเข้าไปให้เขาเซ็น หญิงสาวก็ได้แต่ใช้มือกุมกันมองลงไปที่พื้นไม่แม้แต่จะสบตาผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าทั้งที่ก็รู้ว่าตอนนี้เธอควรจะทำทุกอย่างให้เป็นปกติ

“คุณหลบหน้าผมตลอดทำตัวมีพิรุธ ผมบอกคุณไว้เลยนะว่าคุณควรจะทำทุกอย่างให้ปกติเพราะมันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราสองคน”

คิมหันต์พูดตรงข้ามกับหัวใจเพราะสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกได้ว่าพลอยขวัญหลบหน้าก็เกิดจากความไม่พอใจของเขาที่อยากจะมีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับเธอสองคนแต่อีกฝ่ายกลับพยายามหลบหลีกทุกอย่าง

“อย่าคิดมากไปเลยค่ะที่พลอยดูแปลกๆไปก็เพราะมีเรื่องที่บ้านให้คิดมากมายไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องอะไรที่คุณคิดเพราะพลอยก็ไม่ได้จดจำเรื่องราวเหล่านั้นมันไม่ได้สำคัญอะไรกับชีวิตเลยค่ะ”

หญิงสาวพยายามจะพูดให้ชายหนุ่มตรงหน้ารู้ว่าเธอไม่ได้ใส่ใจกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นทำเหมือนว่าเธอเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่นอนกับใครก็ได้แต่มันก็ไม่อาจที่จะโกหกคิมหันต์เพราะเขารู้ดีว่าเธอบริสุทธิ์และเขาก็คือคนแรกในชีวิตของเธอ

“อาทิตย์หน้าจะมีผู้ช่วยเลขาคนใหม่มาทำงาน คุณก็รีบสอนงานเขาก็แล้วกันถ้าไม่จำเป็นเราสองคนก็ไม่ต้องเจอหน้ากัน ผมไม่ชอบท่าทางที่คุณทำเพราะมันจะทำให้คนอื่นสงสัย”

ท่านประธานพูดจบก็ทำท่าทางให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาต้องการให้เธอเดินออกไปนอกห้องไม่จำเป็นต้องรอเอกสารที่เขาต้องใช้เวลาอ่าน ทั้งที่ความจริงหัวใจของเขากำลังคิด ตรงข้าม จากใบลาออกที่พลอยขวัญเขียนมันก็เหลือเพียงแค่ 1 เดือนเท่านั้นที่เธอต้องไปจากที่นี่แล้วจริงๆ