ตอนที่ 9: บททดสอบจากสายตาที่เย็นชา

ตอนที่ 9: บททดสอบจากสายตาที่เย็นชา

โถงจัดเลี้ยงในปราสาทของโชกุนสว่างไสวด้วยแสงไฟจากตะเกียงหลายพันดวง กลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิดปะปนกับกลิ่นหอมของอาหารและสาเกชั้นดีที่ถูกนำมาจัดแสดงอย่างยิ่งใหญ่ เหล่าขุนนางและข้าราชบริพารในชุดที่งดงามกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ราวกับไม่มีเรื่องราวอันใดเกิดขึ้นในยามค่ำคืนที่ผ่านมา เรนะนั่งอยู่ข้างๆ อิทสึกิ ในชุดกิโมโนผ้าไหมสีแดงปักลวดลายมังกรทองอย่างสง่างาม แต่หัวใจของเธอเต้นรัวแรงราวกับกลองศึกที่กำลังบรรเลงเพลงแห่งความตาย

อิทสึกิยังคงเป็นชายที่สงบและเยือกเย็นเสมอ ทุกการกระทำของเขาดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และดวงตาของเขาก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเลย แต่เรนะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวของเขา โดยเฉพาะหลังจากที่เธอได้เห็นดอกคามิเลียสีแดงที่ร่วงลงจากแขนเสื้อของเธอในคืนก่อน ทุกวินาทีที่อยู่ในงานเลี้ยงนี้จึงเป็นเหมือนการรอคอยคำพิพากษาจากเขา

ทันใดนั้นเอง... อิทสึกิก็เอื้อมมือไปหยิบแก้วสาเกขึ้นมาแก้วหนึ่ง เขารินสาเกลงไปในแก้วอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยื่นแก้วนั้นมาให้เรนะอย่างไม่คาดคิด ทุกสายตาในห้องจัดเลี้ยงหันมามองที่ทั้งสองคนด้วยความสงสัย

“ดื่มเสีย... นี่คือน้ำที่แสดงถึงความจงรักภักดี” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดๆ แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งจนเรนะแทบจะหายใจไม่ออก

หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม คำพูดของเขาไม่ได้หมายถึงการดื่มสาเกเพื่อฉลอง แต่เป็นบททดสอบที่เขาต้องการจะรู้... ว่าเธอยังคงจงรักภักดีต่อเขาในฐานะโชกุนอยู่หรือไม่ สาเกในแก้วนั้นอาจเป็นเครื่องยืนยันในความบริสุทธิ์ของเธอ หรืออาจจะเป็นยาพิษที่ทำลายชีวิตของเธอได้ในพริบตา... และทางเลือกนั้นก็ขึ้นอยู่กับเธอเพียงคนเดียว

ทุกสายตาในห้องจัดเลี้ยงจับจ้องมาที่เรนะและแก้วสาเกในมือของอิทสึกิ ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ทุกคนต่างรอคอยการตัดสินใจของเจ้าหญิงคนใหม่ผู้ที่ถูกส่งมาเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล เรนะรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง ทั้งจากสายตาอันเย็นชาของ อิทสึกิ และสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเหล่าขุนนางที่จ้องมองอยู่ไม่ห่าง

หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่พิธีกรรมตามธรรมเนียม แต่คือบททดสอบที่เดิมพันด้วยชีวิตของเธอ หากเธอปฏิเสธที่จะดื่ม นั่นหมายถึงการสารภาพว่าเธอมีความลับ และนั่นอาจทำให้เธอถูกประหารชีวิตได้ในทันที แต่หากเธอรับดื่ม สาเกแก้วนี้อาจจะเป็นยาพิษที่ถูกเตรียมไว้เพื่อกำจัดเธอ… เพื่อกำจัด “สมบัติ” ที่แปดเปื้อน

ในวินาทีนั้นเอง ภาพของ ไดจิ ที่กำลังสอนให้เธอรู้จักการใช้พลังเพื่อเอาชีวิตรอดก็แวบเข้ามาในความคิดของเธอ เธอจำคำพูดของเขาได้ว่า "โลกนี้ไม่มีที่สำหรับความอ่อนแอ... ถ้าเจ้าต้องการเอาชีวิตรอด เจ้าต้องยอมรับความเสี่ยง"

เรนะตัดสินใจได้ในทันที เธอยื่นมือออกไปรับแก้วสาเกนั้นอย่างนุ่มนวลและสง่างามที่สุดเท่าที่จะทำได้ ใบหน้าของเธอไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับตุ๊กตาที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เธอชูแก้วสาเกขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับเป็นการแสดงความเคารพต่อโชกุนและอาณาจักรแห่งแสง ก่อนที่จะยกแก้วขึ้นจิบสาเกอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของการกระทำของเธอดูสมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ ไม่มีใครในที่นั้นสามารถอ่านความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ภายในดวงตาของเธอได้เลย

รสชาติของสาเกนั้นเย็นเฉียบและขมเล็กน้อย แต่เรนะกลับรู้สึกถึงความเผ็ดร้อนที่ลามลงไปในลำคอราวกับไฟที่กำลังเผาไหม้ ทุกคำที่กลืนลงไปเหมือนกำลังประกาศความจงรักภักดีต่อโลกที่เธอไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง เมื่อเธอวางแก้วสาเกลงบนโต๊ะ ใบหน้าของเธอยังคงสงบเหมือนเดิม แต่ในดวงตาของเธอ... กลับมีประกายบางอย่างที่ อิทสึกิ ไม่เคยเห็นมาก่อน

เขายังคงจ้องมองเธออย่างไม่วางตา แต่แล้วริมฝีปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่แทบจะมองไม่เห็น... รอยยิ้มที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความนัยจนน่าขนลุก

เรนะกำลังจะยกแก้วสาเกขึ้นจรดริมฝีปากเพื่อแสดงความภักดีต่อโชกุน ทุกสายตาในห้องจัดเลี้ยงจับจ้องอยู่ที่เธออย่างไม่กะพริบ ทุกคนต่างรอคอยการตัดสินใจที่จะเป็นเครื่องชี้ชะตาของเธอ

แต่แล้ว... ในจังหวะที่หัวแก้วสาเกกำลังจะสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ

"ฮูก!"

เสียงร้องของนกฮูกที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องอย่างไม่คาดคิด ทำเอาทุกคนในห้องต้องตกตะลึงกับภาพที่อยู่ตรงหน้า นกฮูกตัวหนึ่งที่ตัวใหญ่กว่าปกติและมีขนสีดำสนิทราวกับความมืดมิดบินเข้ามาในห้องโถงอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกมา

มันบินตรงมายังเรนะอย่างแม่นยำ ก่อนจะใช้กรงเล็บแหลมคมของมันเฉี่ยวเข้าที่แก้วสาเกในมือของเธออย่างจงใจ แก้วสาเกในมือของเรนะสั่นคลอนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่จะร่วงลงสู่พื้นและ แตกกระจาย ออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับสาเกที่ไหลนองอยู่บนพรมสีแดงราวกับเลือดที่หลั่งออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงจัดเลี้ยง ไม่มีใครส่งเสียงใดๆ ออกมา มีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงเท่านั้นที่จ้องมองไปยังซากแก้วที่แตกละเอียดอยู่บนพื้น อิทสึกิลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์ของเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่เย็นชาของเขากลับเต็มไปด้วยความโกรธที่ลุกโชน ราวกับกำลังถูกท้าทายจากอะไรบางอย่างที่อยู่เหนือการควบคุมของเขา

นกฮูกสีดำตัวนั้นบินกลับไปยืนอยู่บนหน้าต่างอย่างสงบ ก่อนที่จะหันมามองเรนะและจ้องเขม็งราวกับต้องการจะบอกอะไรบางอย่างให้เธอได้รับรู้ แล้วมันก็บินจากไปในความมืดอย่างเงียบเชียบ ราวกับว่ามันไม่เคยอยู่ที่นั่นมาก่อน

การกระทำของมันคือการแสดงออกที่ชัดเจน... ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเฝ้ามองเธอจากในเงามืด และมันก็พร้อมที่จะเข้ามาแทรกแซงในโลกของแสงได้ทุกเมื่อที่ต้องการ