ตอนที่ 10: ความงามที่ซ่อนเร้น

ตอนที่ 10: ความงามที่ซ่อนเร้น

ความมืดมิดในยามค่ำคืนกลายเป็นม่านที่ปิดบังความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในปราสาท เรนะเดินทางมาถึงจุดนัดพบใต้ต้นสนดำด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นรัวแรงจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงเมื่อคืนก่อน เธอคาดหวังว่า ไดจิ จะพูดถึงเรื่องนกฮูกที่ทำลายพิธีศักดิ์สิทธิ์ แต่เขากลับยืนรออยู่ตรงนั้นอย่างสงบเงียบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไดจิหันมามองเธอ ดวงตาของเขาดูมืดมิดและลึกล้ำยิ่งกว่าท้องฟ้าในยามค่ำคืน แต่กลับแฝงไว้ด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้เรนะรู้สึกขนลุก เขาไม่ได้ทักทายเธอ แต่กลับยื่นของบางอย่างในมือมาให้ มันคือชุดกิโมโนที่ทำจากผ้าไหมเนื้อดีที่สุด แต่มีสีดำสนิทราวกับความมืดมิดยามค่ำคืน และมีลายปักเป็นรูปนกฮูกสีเงินที่ดูงดงามแต่ก็แฝงไว้ด้วยความน่ากลัว

“เปลี่ยนซะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย แต่มันคือคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้

เรนะรับชุดกิโมโนนั้นมาถือไว้ในมืออย่างสับสน “ทำไม... ท่านถึงไม่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้?”

ไดจิยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เรื่องของแสง... ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องนำมาพูดในโลกของเงา” เขาพูดจบก็เอื้อมมือมาสัมผัสที่ใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านใจให้ได้ “ในโลกของข้า... เจ้าไม่จำเป็นต้องซ่อนความงามที่แท้จริง”

คำพูดของเขาทำให้เรนะรู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอันทรงพลังพุ่งเข้าสู่ร่างกาย ความหมายของคำว่า "ความงามที่แท้จริง" ของเขานั้นแตกต่างจากที่โชกุนและคนในปราสาทเคยมองเธอ มันไม่ได้หมายถึงความงามของรูปลักษณ์ภายนอก แต่หมายถึงจิตวิญญาณของเธอที่ถูกกักขังและถูกปิดกั้นมาโดยตลอด

ไดจิกำลังบอกให้เธอปลดปล่อยตัวเอง... เพื่อก้าวเข้าสู่โลกของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

เรนะมองดูชุดกิโมโนสีดำสนิทในมืออย่างสับสน คำพูดของ ไดจิ ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ... "ในโลกของข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องซ่อนความงามที่แท้จริง" มันเป็นคำพูดที่ไม่ได้มีความหมายแค่การชมเชย แต่คือการประกาศว่าเขามองเห็นบางสิ่งในตัวเธอที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

“ในปราสาทของโชกุน เจ้าเป็นเพียงเครื่องมือ... สิ่งของที่ถูกใช้เพื่อทำตามหน้าที่” ไดจิพูดต่อ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงความน่ากลัวเอาไว้ “เจ้าต้องแต่งตัวให้สง่างาม ต้องทำตามกฎระเบียบที่ไร้สาระ ต้องแสดงออกถึงความจงรักภักดีที่เจ้าไม่เคยรู้สึก มันคือชีวิตที่ไร้ซึ่งวิญญาณ... เจ้าเป็นเพียงหุ่นเชิดที่หายใจได้เท่านั้น”

เรนะมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ เธอรู้ดีว่าทุกสิ่งที่เขาพูดนั้นคือความจริง แต่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครเข้าใจความรู้สึกนี้ได้ดีเท่าเธอมาก่อน

“แต่ในโลกของข้า... เจ้าไม่ใช่วัตถุ” ไดจิเดินเข้ามาใกล้และใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามสัญลักษณ์บนกำไลทองแดงที่ข้อมือของเธออีกครั้ง “เจ้าคือ สิ่งมีชีวิต ที่มีเลือดเนื้อและความรู้สึก เจ้าสามารถโกรธได้ เกลียดได้ และรักได้ตามที่ต้องการ ที่นี่เจ้าสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ... ไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ มาพันธนาการเจ้าไว้ได้”

คำพูดของเขาไม่ใช่เพียงแค่การยั่วยุ แต่มันคือการเสนอทางเลือกที่เรนะไม่เคยรู้ว่ามีอยู่จริง ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอรู้สึกเหมือนถูกจับขังในกรงที่มองไม่เห็น แต่ตอนนี้ ไดจิกำลังยื่นกุญแจที่ไขประตูสู่อิสรภาพให้เธอ แม้ว่าอิสรภาพนั้นจะมาพร้อมกับอันตรายก็ตาม

ในความเงียบงัน เรนะค่อยๆ ถอดชุดกิโมโนที่ถูกกำหนดโดยโชกุนออกช้าๆ และสวมชุดผ้าไหมสีดำที่ไดจิเตรียมไว้ให้ มันเป็นชุดที่เบาสบายและทำให้เธอรู้สึกคล่องตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อเธอหันมามองเขาอีกครั้ง ไดจิกำลังมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

“เจ้าดูดีกว่าตอนที่อยู่ในชุดหรูหราของโชกุนเสียอีก... ยินดีต้อนรับสู่โลกที่เจ้าจะเป็นตัวของตัวเองได้อย่างแท้จริง”

เรนะมองตัวเองในชุดกิโมโนผ้าไหมสีดำในกระจกเงาที่สะท้อนแสงไฟสลัวๆ เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนใหม่ที่เพิ่งเกิดมาอีกครั้ง ความสง่างามที่เคยถูกกำหนดด้วยกฎเกณฑ์ ตอนนี้กลับกลายเป็นความสง่างามที่มาจากภายใน... จากความรู้สึกอิสระที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิต

“เจ้าดูดีกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก” เสียงของไดจิดังขึ้นจากทางด้านหลังของเธอ

เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ แล้วยืนอยู่ข้างหลังเธอในกระจก ไดจิยกมือขึ้นไปสัมผัสที่ไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูน่ากลัวและเต็มไปด้วยความนัย ก่อนที่เขาจะเลื่อนปลายนิ้วไปที่ซอกคอของเธออย่างจงใจ... ตรงจุดที่รอยสักรูปตราสัญลักษณ์ของเขาถูกซ่อนอยู่

เรนะตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงา และในวินาทีนั้นเองเธอก็เข้าใจแล้วว่าความรู้สึกอิสระที่เขามอบให้นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่ว่าเธอจะอยู่ในชุดสีขาวของโชกุนหรือชุดสีดำของเขา เธอก็ยังคงเป็น ‘สิ่งของ’ ที่ถูกใช้และถูกครอบครองอยู่ดี

“อิสรภาพที่เจ้าได้สัมผัส... คืออิสรภาพที่ข้ามอบให้” ไดจิพูดเสียงเบา แต่ทุกคำพูดกลับดังราวกับสายฟ้าในความเงียบงัน “อย่าลืมว่าเจ้าเป็นของใคร... มันจะเตือนให้เจ้ารู้ว่า เจ้าเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว”