ตอนที่ 3: เจ้าของคนใหม่

ตอนที่ 3: เจ้าของคนใหม่

เรนะมองร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในความมืดด้วยความหวาดระแวงสุดขีด นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ แต่มันคือห้องหอของโชกุน อิทสึกิ ซึ่งในยามวิกาลเช่นนี้ หากมีใครล่วงล้ำเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต นั่นหมายถึงความตายเท่านั้น เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิงไปหมด แล้วถามเสียงสั่นๆ ว่า “ท่านเป็นใคร?”

ชายผู้นั้นไม่ตอบ แต่กลับค่อยๆ ก้าวเข้ามาในแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่าง เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่หล่อเหลาราวกับถูกสลักจากหิน ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก ราวกับเป็นเครื่องหมายบ่งบอกเรื่องราวอันโหดร้ายที่ผ่านมา ดวงตาสีรัตติกาลของเขาเย็นชาและอันตรายยิ่งกว่าโชกุนที่เพิ่งจากไปเสียอีก เสื้อคลุมสีดำที่สวมใส่แนบไปกับเรือนร่าง ทำให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งภายใต้เนื้อผ้า เขาไม่ได้สวมใส่ชุดของซามูไรหรือขุนนาง แต่เป็นชุดที่คล่องตัวราวกับนักฆ่าในเงามืด

“ข้าคือ ไดจิ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ชื่อนั้นกลับสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องหอ ราวกับเป็นชื่อที่ถูกกระซิบจากยมทูตในตำนาน “ราชามืดแห่งองค์กรเงา”

เรนะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชื่อของ ไดจิ ราชามืดแห่งองค์กรเงา เป็นที่โจษจันกันในหมู่ชนชั้นสูง เขาคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังความวุ่นวายในอาณาจักร เป็นเงาที่ปกคลุมทุกความมืดมิด เป็นผู้ที่สร้างสงครามและลอบสังหารเหล่าขุนนางที่ไม่ยอมสยบให้ ทุกคนรู้จักเขาในฐานะผู้ชั่วร้ายและเป็นศัตรูอันดับหนึ่งของโชกุนคนปัจจุบัน ไดจิถูกตามล่ามานานหลายปี แต่กลับไม่มีใครเคยเห็นหน้าเขาอย่างชัดเจนมาก่อน

แล้วตอนนี้... เขากลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ในห้องนอนของโชกุนในคืนเข้าหอของเธอเอง

ไดจิเดินเข้ามาใกล้ จนกลิ่นดอกคามิเลียที่ปะปนกับกลิ่นเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูก เรนะรู้สึกราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ไม่สามารถขยับตัวได้เลย เขายื่นมือออกไปเชยคางของเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการจะมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณ

“เจ้างามกว่าที่คิด” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนัย ก่อนจะปล่อยมือจากเธออย่างรวดเร็วราวกับสัมผัสเธอเพียงเพื่อเป็นการทดสอบ “น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงความงามที่โง่เขลา... เหมือนกับโชกุนคนนั้น”

คำพูดของเขาราวกับมีดสั้นที่กรีดลึกเข้ามาในใจของเรนะ เธอพยายามจะก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกระจกบานใหญ่ด้านหลัง ไดอิจิยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม ราวกับพอใจในความกลัวของเธอ

“เจ้า...มาที่นี่ทำไม?” เรนะถามเสียงแผ่ว พยายามทำใจให้กล้าหาญ

“มาทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของข้า” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “และของสิ่งนั้น... คือเจ้า เจ้า... เป็นของของข้า"

คำพูดของเขาไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่คำขอ แต่เป็นการประกาศสิทธิ์ที่เด็ดขาด ไดจิยื่นมือออกไปอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้เชยคางของเธอ แต่กลับใช้ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบไล้ไปตามเส้นผมที่ยาวสลวยของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังสำรวจสิ่งของที่เขาเป็นเจ้าของ เรนะพยายามจะก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังของเธอยังคงถูกตรึงไว้กับกระจกบานนั้น ราวกับพลังอำนาจที่มองไม่เห็นได้พันธนาการเธอเอาไว้

“พวกเจ้าต่างก็เป็นเหมือนกันหมด... เอาแต่ใช้ชีวิตที่ไร้ค่าในกรงทองของตระกูล” เขาพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก “เจ้าถูกส่งมาเพื่อเป็นเครื่องมือทางการเมือง เป็นของกำนัลให้กับโชกุน แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าจะได้รับสิ่งใดกลับมา? ความรัก? การปกป้อง? อย่าโง่เขลาไปหน่อยเลย...”

คำพูดของเขาราวกับกระจกที่สะท้อนให้เห็นความจริงที่เธอพยายามจะหลีกหนีมาตลอด เรนะรู้สึกเหมือนความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่กำลังถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นโชกุนหรือไดจิ เธอต่างก็เป็นเพียงสิ่งของที่ถูกส่งมอบจากมือหนึ่งไปยังอีกมือหนึ่งเท่านั้น

ดวงตาคมกริบของไดจิจ้องมองลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ ราวกับเขาไม่ใช่เพียงแค่มองเห็นตัวตนภายนอก แต่เขามองเห็นทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน... ความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง ความเดียวดายที่เธอกลั้นเอาไว้มาตลอดทั้งวัน เขาเห็นทุกอย่าง...

เรนะกำมือแน่น พยายามต่อต้านพลังอำนาจอันน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวของชายผู้นี้ เธอกล้าที่จะมองสบตาเขา และในดวงตาคู่นั้นเธอมองเห็นความมืดมิดที่ไม่อาจหยั่งถึงได้ มันลึกยิ่งกว่าความเย็นชาของโชกุนอิทสึกิเสียอีก

“ข้าไม่ใช่สิ่งของ!” เธอพูดเสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แต่เสียงนั้นกลับฟังดูเหมือนเสียงกระซิบที่อ่อนแรงเหลือเกิน

ไดจิหัวเราะในลำคออย่างเหยียดหยาม “ไม่ว่าเจ้าจะอยากยอมรับหรือไม่... นับตั้งแต่ที่เจ้าถูกส่งมาในปราสาทแห่งนี้ เจ้าก็ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป... เจ้าคือ สมบัติของโชกุน” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเรนะสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่รดรินอยู่ข้างหู "แต่คืนนี้... เจ้าคือสมบัติของข้า"

คำพูดของเขาจบลงด้วยความเงียบงันที่น่ากลัว เรนะมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่เข้าใจ ความหมายของคำว่า 'สมบัติ' ของเขานั้นแตกต่างจากของโชกุนโดยสิ้นเชิง และความรู้สึกที่น่ากลัวที่สุดกำลังแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของเธอ

ไดจิโน้มตัวลงมาใกล้ ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วแตะเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ เพียงแค่สัมผัสเดียว เรนะก็รู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอันทรงพลังพุ่งเข้าสู่ร่างกาย ความรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล่นไปทั่วทุกเส้นประสาทจนเธอแทบจะกรีดร้อง แต่เสียงนั้นกลับถูกกลืนหายไปในลำคอ พร้อมๆ กับสติที่เริ่มเลือนลางลงอย่างรวดเร็ว

เธอพยายามดิ้นรน เฮือกสุดท้ายของแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ ร่างกายของเธอก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย เรนะทำได้เพียงแค่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของไดอิจิที่ดูมืดมิดและเย็นชา ราวกับกำลังมองดูตัวเองที่กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง

สติของเธอเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงล้มลงไปในอ้อมแขนของเขาอย่างหมดสิ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นความมืดมิด เรนะได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบาข้างใบหู ซึ่งเป็นคำพูดที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นสะเทือนไปจนถึงวิญญาณ...

"ข้าจะพาเจ้าไปยังที่ที่เจ้าควรจะอยู่... ภรรยาของข้า"