ตอนที่ 2: รอยร้าวในค่ำคืนแรก

ตอนที่ 2: รอยร้าวในค่ำคืนแรก

ความโดดเดี่ยวคือแขกคนแรกของคืนนี้ เรนะนั่งอยู่บนพื้นไม้ขัดเงาข้างเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะกว้างขวางเกินไปสำหรับคนเพียงคนเดียว ชุดกิโมโนสีขาวบริสุทธิ์ถูกยับย่นด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุดหย่อน ความสิ้นหวังและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ตลอดพิธีการ ตอนนี้ได้ปะทุออกมาอย่างหมดสิ้น ราวกับเขื่อนที่พังทลายลงในพริบตา

กลิ่นหอมของดอกกุหลาบขาวที่เคยให้ความรู้สึกอ่อนโยนเมื่อตอนบ่าย ตอนนี้มันกลับเป็นเหมือนกลิ่นของความตายที่ค่อยๆ กัดกินเธอจากภายใน ห้องหอนี้ไม่ได้เป็นสถานที่สำหรับความรัก แต่เป็นเพียงคุกทองที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ไปตลอดกาล ทุกมุมห้อง ทุกภาพวาด ทุกเฟอร์นิเจอร์ล้วนสะท้อนความงดงามที่ว่างเปล่า ไม่ต่างจากชีวิตที่กำลังจะเริ่มต้นของเธอ

เรนะยื่นมือออกไปสัมผัสกับผ้าปูที่นอนไหมที่เย็นเฉียบ ความรู้สึกเย็นยะเยือกนั้นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของเธอ มันเป็นความเย็นที่น่ากลัวกว่าความตาย เพราะมันคือความเย็นของชีวิตที่ไร้ซึ่งความหมาย เธอก้มหน้าลงกับเข่า ปล่อยให้เสียงสะอื้นที่ถูกกลั้นไว้มานานดังออกมาอย่างแผ่วเบา เธอร้องไห้ให้กับความฝันของหญิงสาวธรรมดาที่ได้รักและถูกรัก ร้องไห้ให้กับอิสระที่สูญเสียไป และร้องไห้ให้กับโชคชะตาที่บังคับให้เธอต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยแม้แต่จะสบตาเธอเลยสักครั้ง

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดิน...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ค่อยๆ ดังใกล้เข้ามาที่หน้าประตูห้อง เรนะตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจ เธอรีบเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวกๆ แล้วนั่งตัวตรงอย่างสงบเสงี่ยมบนพื้นไม้ เธอรู้ดีว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอต้องรับมือกับมันอย่างสมศักดิ์ศรีของ "สมบัติของโชกุน"

ประตูถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของ อิทสึกิ โชกุน ใบหน้าคมคายของเขาไร้อารมณ์ใดๆ เหมือนกับตอนอยู่ในพิธี เขาไม่ได้เดินเข้ามาในห้องแต่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ราวกับคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินผ่านมา เรนะไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอจ้องมองเพียงปลายเท้าของตัวเองที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดกิโมโนตัวหนา ความอึดอัดที่เคยมีในพิธีกลับทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่าเมื่อพวกเขาอยู่กันเพียงลำพัง

“ข้ามาเพื่อทำหน้าที่...” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอย่างเฉียบขาด ราวกับคำสั่งที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน ไม่ใช่คำพูดที่มาจากสามีที่ต้องการปลอบโยนภรรยาในคืนเข้าหอ เรนะรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัดจนแทบจะแหลกสลาย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างช้าๆ พยายามทำความเข้าใจกับโชคชะตาที่พลิกผันราวกับละครโรงเล็กๆ นี่คือการแต่งงานเพื่อความอยู่รอดของตระกูลอิคิ... และตอนนี้มันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

แต่แล้ว อิทสึกิก็หันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้เรนะตอบอะไร เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอซ้ำอีกครั้ง เรนะทำได้เพียงแค่จ้องมองแผ่นหลังที่กว้างขวางของเขาจนกระทั่งเขาเดินลับหายไปจากสายตา ความโดดเดี่ยวที่เคยมีก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่หนักอึ้งกว่าเดิมหลายเท่า

เธอคลานเข่าอย่างเงียบๆ ไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปนอกปราสาทที่สว่างไสวด้วยแสงจันทร์สีเงินนวล ดวงจันทร์นั้นดูโดดเดี่ยวและเดียวดายไม่ต่างจากตัวเธอเลย เธอเข้าใจแล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เป็นไปเพื่อความรัก ไม่ได้เป็นไปเพื่อชีวิตคู่ แต่มันเป็นเพียง การแลกเปลี่ยน ที่ทำให้เธอต้องทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีไว้เบื้องหลัง... เพื่อที่จะกลายมาเป็นเพียงสิ่งของที่ไร้ค่าในปราสาทที่ใหญ่โตเกินไปแห่งนี้

เรนะยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่าง มองดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่เหนือปราสาทราวกับเพื่อนเพียงคนเดียวในค่ำคืนที่แสนจะยาวนาน ความเจ็บปวดที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความชาชิน เธอเริ่มทำใจยอมรับว่าชีวิตในฐานะ 'สมบัติ' ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่ในวินาทีที่กำลังจะปล่อยใจให้จมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวัง...

เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าต่าง

เรนะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างนั้นเคลื่อนไหวว่องไวดุจสายลมที่พัดผ่านยอดไม้ มันไต่ขึ้นมาบนผนังปราสาทที่สูงตระหง่านราวกับไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง เธอเห็นเพียงแสงจันทร์ที่สะท้อนกับดาบสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว และเสื้อผ้าสีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืดมิด

ก่อนที่เธอจะทันได้ส่งเสียง ร่างนั้นก็กระโดดเข้ามาในห้องหออย่างเงียบเชียบราวกับผีร้ายที่หลุดออกมาจากเงา เงามืดทาบทับลงบนร่างของเธอ และในวินาทีนั้นเอง เรนะก็รับรู้ถึงกลิ่นอายที่แตกต่างจากทุกคนในปราสาท... กลิ่นอายของอันตรายที่รุนแรงและเยือกเย็นราวกับคมดาบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกคามิเลียที่ผสมกับกลิ่นโลหะ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

ชายผู้นั้นหันมาจ้องมองเธอในความมืด ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับถ่านแดงที่กำลังลุกไหม้ และมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่รุนแรงจนน่ากลัว เรนะจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างไม่เข้าใจ... เธอยังไม่ทันจะได้ทำอะไรผิดพลาดไปเลย แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้จ้องมองเธอราวกับเธอเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่เขาต้องการจะฆ่าให้ตายเสียเดี๋ยวนี้

“เจ้า... คือเจ้าสาวของโชกุน?” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยโทสะดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องอย่างน่ากลัว