ตอนที่1: พิธีแห่งการเสียสละ

สามีทั้งสองของข้าช่างน่ากลัวยิ่งนัก

My Two Husbands How Terrifying They Are

ตอนที่1:พิธีแห่งการเสียสละ

โฮก! เสียงคำรามกึกก้องของมังกรหยกที่สลักเสลาบนเสาไม้โอ๊คดังสะท้อนก้องไปทั่วโถง ศาลเจ้าคะมิกะเนะที่เคยสงบเงียบถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงฉานของแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง ควันธูปหอมกรุ่นลอยอวลในอากาศ ปนเปกับกลิ่นหอมเย็นของดอกกุหลาบขาวที่แซมประดับอยู่ทุกซอกมุมของห้องพิธี แต่ไม่มีสิ่งใดทำให้หัวใจของ เรนะ สงบลงได้เลย

ชุดกิโมโนเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ถูกปักด้วยด้ายทองเป็นรูปมังกรและฟีนิกซ์ตัวใหญ่ มันงดงามไร้ที่ติ หนักอึ้งจนไหล่ของเธอแทบจะทรุดลงกับพื้น แต่น้ำหนักที่กดทับนั้นเทียบไม่ได้เลยกับน้ำหนักของโชคชะตาที่กำลังจะพันธนาการเธอไปตลอดกาล ใบหน้าของเธอถูกแต่งแต้มอย่างประณีตราวกับตุ๊กตา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไร้ชีวิตชีวา ราวกับกระจกเงาที่สะท้อนเพียงความว่างเปล่า

ทุกก้าวที่เธอเดินบนพรมแดงที่ปูทอดยาวเป็นเส้นทางสู่บัลลังก์ของโชกุน อิทสึกิ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ โชกุนหนุ่มในชุดพิธีการสีดำสนิทนั่งอยู่บนบัลลังก์สูงตระหง่าน แผ่รัศมีแห่งอำนาจที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก เรือนผมสีนิลถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปทั่วทั้งห้องอย่างเชื่องช้า แต่มันไม่เคยแม้แต่จะชายตามองมายังเธอเลยสักเสี้ยววินาทีเดียว ราวกับว่าเธอเป็นเพียงวัตถุที่จัดแสดงในพิธีสำคัญนี้ ไม่ใช่หญิงสาวที่จะต้องกลายมาเป็นภรรยาของเขา

เรนะกลั้นลมหายใจ เธอรู้ดีว่าเธอไม่ได้แต่งงานกับชายคนหนึ่ง แต่เธอกำลังแต่งงานกับตำแหน่งของโชกุน และในชะตากรรมนี้ ไม่มีที่ว่างสำหรับความรัก มีเพียงหน้าที่และความจงรักภักดีต่อตระกูลที่ต้องแลกมาด้วยการเป็นเครื่องสังเวยเพื่อรักษาความสงบสุขของอาณาจักร แต่น่าแปลกที่แม้จะเตรียมใจมาอย่างดีแล้ว ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มที่ฝืนทำก็ยังคงทำให้ดวงตาของเธอรู้สึกร้อนผ่าว...

พิธีการดำเนินไปอย่างเนิบช้าและเชื่องช้า ภายใต้สายตาจับจ้องของขุนนางชั้นสูงและเหล่าองครักษ์ที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เรนะรู้สึกเหมือนทุกวินาทีที่ผ่านไปช่างยาวนานราวกับหนึ่งชั่วชีวิต องเมียวจิผู้ชราในชุดคลุมสีขาวกำลังท่องบทสวดโบราณ เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วโถง แต่มันกลับไม่ต่างจากเสียงลมที่พัดผ่านต้นสนนอกศาลเจ้า มันไม่มีความหมาย ไม่มีพลังใดๆ สำหรับเธอ

ความรู้สึกอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงพิธีไม่ได้มาจากความขลังของพิธีกรรม แต่มันมาจากความรู้สึกเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวของ โชกุนอิทสึกิ เขานั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างสง่างามและไร้อารมณ์ ดวงตาคมกริบที่เคยเป็นประกายในตำนานกลับดูว่างเปล่าและเย็นชาเหลือเกิน ยิ่งพิธีการดำเนินไปนานเท่าไหร่ เรนะยิ่งรู้สึกว่าเธอเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิตชีวา เป็นเพียงวัตถุที่ถูกใช้เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมืองระหว่างตระกูลอิคิและตระกูลคิริ

เมื่อถึงขั้นตอนที่องเมียวจิเรียกให้โชกุนหันมามองเจ้าสาวเป็นครั้งแรก... ทุกคนในโถงต่างกลั้นลมหายใจ อิทสึกิค่อยๆ หันมาหาเธออย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของเขาราบเรียบจนน่าประหลาดใจ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เรนะ แต่มันไม่ได้มองอย่างพิจารณา ไม่ได้มองด้วยความสนใจ ไม่ได้มองด้วยความรู้สึกใดๆ เลย... มันเป็นสายตาที่มองเหมือนมองก้อนหินริมทางที่ไร้ค่าเท่านั้น

“เจ้าจงจงรักภักดีต่ออาณาจักร... ต่อไปนี้เจ้าคือสมบัติของโชกุน ไม่ใช่ของตระกูลอิคิอีกต่อไป” เสียงทุ้มต่ำของอิทสึกิดังขึ้นอย่างเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ มันเป็นเพียงคำสั่งที่ถูกกล่าวออกมาตามบทที่กำหนดไว้ ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม คำกล่าวทักทาย หรือการสบตาที่อ่อนโยน คำพูดของเขาทำให้เรนะรู้สึกว่าเธอไม่ใช่หญิงสาว แต่เป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ถูกส่งมอบจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง

ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ความเฉยชาของเธอเริ่มปะทุขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่เธอทำได้เพียงแค่ก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ผ้าคลุมศีรษะที่งดงาม เธอไม่ใช่เรนะ หญิงสาวที่เคยมีความฝันอีกต่อไป แต่เธอคือ "สมบัติของโชกุน" ที่พร้อมจะถูกนำไปวางไว้ในที่ที่เหมาะสม... โดยที่หัวใจของเธอถูกทิ้งไว้เบื้องหลังตั้งแต่วันนี้

พิธีจบลงอย่างรวดเร็ว ราวกับเรื่องตลกที่ไร้ซึ่งความหมาย ท่ามกลางเสียงปรบมือยินดีของเหล่าขุนนางที่คงไม่มีใครรู้เลยว่าหัวใจของเธอกำลังแหลกสลาย เรนะถูกนำตัวไปยังห้องหอที่ใหญ่โตโอฬาร ประดับประดาด้วยผ้าไหมชั้นดีและเครื่องลายครามล้ำค่า มันเป็นห้องที่เต็มไปด้วยความหรูหรา แต่กลับว่างเปล่าจนน่ากลัว

องเมียวจิผู้ทำพิธีเดินตามมาส่งเธอที่หน้าห้อง พร้อมคำอวยพรที่ฟังดูคลุมเครือ “ขอให้พระจันทร์และดวงอาทิตย์หลอมรวมกัน... ขอให้ดวงวิญญาณของท่านโชกุนและเจ้าหญิงเชื่อมเป็นหนึ่ง” เขาพูดจบก็โค้งคำนับแล้วจากไป ทิ้งให้เรนะอยู่กับความเงียบงันที่น่าอึดอัด

เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องที่ถูกตกแต่งอย่างงดงาม ทุกสิ่งดูสมบูรณ์แบบ ยกเว้นเพียงอย่างเดียว... ไม่มีเงาของสามีของเธออยู่เลย บนโต๊ะกลางห้องมีเพียงสาเกและอาหารว่างที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับคืนเข้าหอ แต่ไม่มีใครที่จะมาร่วมฉลองคืนแรกของชีวิตคู่กับเธอ เรนะเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ ถอดผ้าคลุมศีรษะออกช้าๆ และมองตัวเองในชุดกิโมโนที่เคยเป็นความฝันของหญิงสาวทุกคน แต่ตอนนี้มันกลับเป็นเพียงเครื่องแบบของการเสียสละ

น้ำตาของเธอร่วงลงบนเสื้อผ้าสีขาวบริสุทธิ์อย่างช้าๆ ความรู้สึกโดดเดี่ยวและความสิ้นหวังกัดกินเธอจนหมดสิ้น เธอเป็นเพียงตุ๊กตาที่ถูกนำมาวางไว้ในกล่องที่งดงาม เพื่อรอนายของมันมาหยิบใช้ในวันที่ต้องการ หัวใจของเธอตอนนี้ไม่ต่างจากห้องหอที่ว่างเปล่าห้องนี้เลย… ว่างเปล่าจนไม่เหลือที่ว่างให้ความรู้สึกใดๆ อีกต่อไป