ตอนที่ 16: ความห่วงใยที่ซ่อนเร้น

ตอนที่ 16: ความห่วงใยที่ซ่อนเร้น

เรนะลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า หัวของเธอหนักอึ้งราวกับถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วทุกอณูของร่างกาย เธอมองไปยังเพดานห้องที่ตกแต่งอย่างงดงามด้วยผ้าไหมและไม้แกะสลัก ก่อนที่สติของเธอจะค่อยๆ กลับคืนมา...

เธอจำได้ว่าเธอกำลังจะเดินกลับมายังห้องของเธอหลังจากใช้พลังในการสร้างภาพมายาเพื่อหลอกล่อท่านหญิงชิเอโกะ และเธอก็จำได้ว่าความเหนื่อยล้าได้ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงจนทำให้เธอหมดสติไป... แต่เธอมานอนอยู่บนเตียงได้อย่างไร?

เรนะหันไปมองรอบๆ ห้อง แล้วสายตาของเธอก็ต้องหยุดลงที่ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่กำลังยืนอยู่ข้างเตียง ในชุดกิโมโนสีเข้มของเขา อิทสึกิ ยืนกอดอกมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเช่นเคย แต่ในดวงตาของเขากลับมีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป... มันไม่ได้เต็มไปด้วยความสงสัย แต่กลับมีความห่วงใยที่เรนะไม่เคยเห็นมาก่อน

“เจ้าฟื้นแล้วหรือ?” เสียงของเขาดังขึ้นอย่างเย็นชา แต่กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น

เรนะพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความเหนื่อยล้าทำให้เธอต้องทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้งอย่างหมดแรง อิทสึกิไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่เดินเข้ามาใกล้เตียง แล้วค่อยๆ นั่งลงบนพื้นไม้ข้างๆ เตียงของเธอ ดวงตาของเขายังคงจ้องมองเธออย่างไม่วางตา ราวกับต้องการจะบอกอะไรบางอย่างที่เธอไม่มีวันเข้าใจ

ความเงียบในห้องนั้นน่ากลัวและอึดอัดกว่าที่เคย มันไม่ใช่ความเงียบที่มาจากการไร้อารมณ์ แต่เป็นความเงียบที่มาจากการที่เขาได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นแล้ว... สัญลักษณ์รูปนกฮูกสีดำสนิท ที่ถูกซ่อนไว้ใต้คอของเธอ

อิทสึกิยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงของเรนะ แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับรอยสักรูปนกฮูกที่เขาเห็น แต่ความเงียบที่หนักอึ้งนั้นกลับน่ากลัวกว่าคำถามใดๆ ทั้งสิ้น เรนะเตรียมใจไว้แล้วสำหรับคำถามและคำกล่าวหาที่จะตามมา แต่เขากลับไม่พูดอะไรเลย... เขานั่งมองเธออยู่เฉยๆ ราวกับกำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่

ทันใดนั้นเอง เขาก็หันไปพูดกับองครักษ์ที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเย็นชา “ไปตามท่านหมอหลวงมาตรวจอาการของนาง... และสั่งให้คนเตรียมยาบำรุงที่ดีที่สุดให้นางดื่มทันที”

คำสั่งของเขาเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจ เรนะมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เธอคาดหวังว่าเขาจะโกรธและพิโรธ แต่เขากลับกระทำการราวกับเป็นสามีที่ห่วงใยภรรยาของตัวเองอย่างแท้จริง ทั้งๆ ที่เขารู้แล้วว่าเธอมีความลับที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่

เมื่อองครักษ์รับคำสั่งแล้วเดินจากไป อิทสึกิก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้ยื่นมือเข้ามาแตะต้องเธอแม้แต่น้อย แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เรนะไม่สามารถอ่านได้ มันไม่ใช่ความรัก... แต่มันก็ไม่ใช่ความเกลียดชังอย่างที่เธอคิด

มันคือความห่วงใยที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยความเย็นชาของเขาเอง... และในวินาทีนั้นเอง เรนะก็รู้สึกได้ถึงกำแพงน้ำแข็งที่เคยปิดกั้นหัวใจของเขาได้เริ่มสั่นคลอนลงแล้ว

ท่านหมอหลวงโค้งคำนับแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ เรนะ และ อิทสึกิ อยู่ในห้องตามลำพังอีกครั้ง ความเงียบที่ปกคลุมนั้นหนักอึ้งกว่าครั้งไหนๆ เรนะยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวไปไหน เพราะไม่รู้ว่าโชกุนที่นั่งอยู่ข้างเธอจะกระทำการใดต่อไป

อิทสึกิลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ เขาเดินไปหยิบซองยาบำรุงที่หมอหลวงเพิ่งวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่จะเดินกลับมานั่งที่เดิม เขายื่นซองยาบำรุงในมือมาให้เธออย่างเงียบๆ ใบหน้าของเขายังคงไร้อารมณ์เหมือนเดิม แต่ในดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้ที่ลึกซึ้ง... เขาเห็นสิ่งที่เธอซ่อนไว้แล้ว แต่เขากลับไม่ได้พูดอะไรเลย

เรนะรับซองยาบำรุงนั้นมาถือไว้ในมืออย่างสับสน เธอคาดหวังว่าเขาจะใช้คำพูดที่บาดลึกเพื่อเปิดเผยความจริง แต่เขากลับมอบบางสิ่งที่ไม่คาดคิดให้แก่เธอ

ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดซองยา อิทสึกิก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าปกติ... เป็นน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนเธอแทบไม่ได้ยิน

“ดูแลตัวเองด้วย... ภรรยาของข้า”

คำพูดนั้นไม่ได้ถูกพูดด้วยน้ำเสียงของโชกุนที่ยิ่งใหญ่ แต่เป็นน้ำเสียงของชายคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่แสนซับซ้อน มันไม่ใช่เพียงแค่คำสั่ง แต่เป็นคำบอกกล่าวที่เต็มไปด้วยความปรารถนา และในวินาทีที่เขาใช้คำว่า "ภรรยาของข้า" เรนะก็รู้สึกได้ถึงความหมายที่ลึกล้ำยิ่งกว่าที่เคย

มันคือความรู้สึกที่ทั้งน่ากลัวและน่าประหลาดใจ... ความห่วงใยของเขานั้นอาจเป็นแค่ความรู้สึกที่ต้องการครอบครองเท่านั้น... แต่หากไม่ใช่... แล้วมันคืออะไรกันแน่?