ตอนที่ 15: ความลับที่เกือบจะถูกเปิดเผย

ตอนที่ 15: ความลับที่เกือบจะถูกเปิดเผย

กลิ่นหอมของชาเขียวชั้นดีอบอวลไปทั่วห้องรับรองที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สง่างาม เรนะ กำลังนั่งร่วมพิธีชงชากับเหล่าสตรีชั้นสูงของปราสาท บรรยากาศดูนิ่งสงบภายนอก แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น สายตาหลายคู่ต่างก็จับจ้องมาที่เธอเพื่อรอจังหวะที่จะหาข้อผิดพลาด

ท่านหญิงชิเอโกะ ภรรยาของลอร์ดคาเงะยามะเป็นหนึ่งในนั้น นางมีรอยยิ้มที่อบอุ่นและสุภาพอยู่บนใบหน้า แต่ในดวงตาของนางกลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเจ้าเล่ห์ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวที่สามีของนางบอกเล่ามา นางตัดสินใจที่จะทดสอบเรนะด้วยตัวเอง

นางยกถ้วยชาขึ้นช้าๆ ก่อนจะแกล้งทำเป็นสะดุดเล็กน้อยเพื่อทำให้ถ้วยชาในมือล้มลง ชาเขียวร้อนๆ ในถ้วยกำลังจะสาดลงมาโดนกิโมโนราคาแพงของเรนะอย่างจงใจ แต่นางไม่ได้ต้องการทำร้ายเธอ... เพียงแต่ต้องการจะดูว่าท่าทีของเธอจะเปลี่ยนไปหรือไม่ในยามที่ถูกทดสอบ

แต่ในวินาทีที่ถ้วยชากำลังจะหลุดจากมือของนาง... บางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นก็ได้เกิดขึ้น

เรนะไม่ได้ขยับแม้แต่นิดเดียว แต่ถ้วยชาที่กำลังจะตกลงกลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่จะค่อยๆ เอียงตัวแล้วหกไปที่พื้นด้านข้างของเธออย่างแผ่วเบา โดยที่ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียวบนเสื้อผ้าของเธอ

ท่านหญิงชิเอโกะยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง ถ้วยชาในมือของนางสั่นเทาเล็กน้อย นางมองไปยังถ้วยชาที่แตกอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเรนะอย่างไม่เชื่อสายตา

เรนะ เองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่นี้ เธอยังไม่ได้สั่งให้ตัวเองใช้พลังอะไรเลย แต่ร่างกายของเธอกลับตอบสนองไปเองโดยสัญชาตญาณ... มันคือพลังของ ไดจิ ที่ถูกปลุกขึ้นมาและกลายเป็นส่วนหนึ่งของจิตใต้สำนึกของเธอไปแล้ว

สายตาที่ตกตะลึงของท่านหญิงชิเอโกะจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ลดละ ราวกับว่านางได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรจะเห็น... ความลับที่น่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันสง่างามของเธอ

วินาทีที่สบสายตากับท่านหญิงชิเอโกะ หัวใจของ เรนะ ก็หล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เธอรู้ดีว่านางได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นแล้ว หากไม่รีบจัดการในตอนนี้ ความลับของเธอก็จะถูกเปิดเผยออกไปอย่างแน่นอน สัญชาตญาณที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักบอกให้เธอต้องใช้พลังที่ ไดจิ สอนมาในทันที

เรนะตั้งสติและใช้สมาธิทั้งหมดที่เธอมีเพื่อบังคับพลังงานมืดที่อยู่ในตัวของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งน่ากลัวและน่ารังเกียจราวกับกำลังพยายามควบคุมสัตว์ร้ายที่ดุร้าย แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดแล้ว ภาพที่เธอจะสร้างขึ้นต้องน่ากลัวและเหนือความคาดหมายของท่านหญิงชิเอโกะ จนทำให้นางเชื่อว่าตัวเองประสาทหลอนไปเอง

ในสายตาของท่านหญิงชิเอโกะ... ทุกอย่างในห้องรับรองเริ่มผิดเพี้ยนไป ภาพของถ้วยชาที่แตกบนพื้นเริ่มมีควันสีดำลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนที่เศษถ้วยชาเหล่านั้นจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปเป็นเศษขนนกฮูกสีดำสนิทที่ลอยวนอยู่ในอากาศอย่างช้าๆ นางได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่ชัดเจนราวกับอยู่ในหัวของนางว่า "ความจริง... ก็เป็นเพียงภาพลวงตา" ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นผ่านผิวหนังของนางราวกับมีใครบางคนกำลังเป่าลมหายใจอันหนาวเหน็บอยู่ข้างหู

ภาพลวงตาของเรนะไม่ได้อยู่เพียงชั่วครู่ แต่มันถูกสร้างขึ้นอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งท่านหญิงชิเอโกะใบหน้าซีดเผือด นางมองไปรอบๆ ตัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางไม่รู้แล้วว่าสิ่งไหนคือความจริงและสิ่งไหนคือภาพลวงตา

เมื่อภาพมายาเหล่านั้นจางหายไปในที่สุด ท่านหญิงชิเอโกะก็นั่งลงอย่างหมดแรง ใบหน้าของนางขาวซีดราวกับศพ ก่อนที่นางจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ข้า... ข้าขอโทษด้วยที่ทำให้ท่านต้องตกใจ... ข้าคิดว่าข้าอาจจะเหนื่อยเกินไปจนตาฝาดไปเสียแล้ว”

เรนะส่งยิ้มที่นุ่มนวลที่สุดให้แก่นาง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทันทีที่ท่านหญิงชิเอโกะขอตัวกลับไป เรนะก็รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง พลังที่เธอใช้เมื่อครู่นี้ได้ดูดพลังงานของเธอไปจนแทบจะหมดสิ้น มือของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ และหัวใจของเธอก็เต้นรัวแรงจนน่ากลัว มันเป็นครั้งแรกที่เธอได้ใช้พลังอย่างจริงจัง... และเธอก็ได้เรียนรู้แล้วว่ามันมีราคาที่ต้องจ่ายสูงเพียงใด

เรนะเดินโซซัดโซเซกลับมายังห้องของเธออย่างหมดสภาพ ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาหลังจากใช้พลังมายาอย่างหนักทำให้เธอก้าวขาแทบไม่ออก เธอพยายามที่จะประคองตัวเองให้ไปถึงฟูกนอน แต่แล้ว... ร่างกายของเธอก็ทนรับความหนักอึ้งต่อไปไม่ไหว

เธอล้มตัวลงไปกับพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดที่กระทบกับพื้นไม้ทำให้เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ก่อนที่สติของเธอจะค่อยๆ เลือนลางหายไปในความมืดที่ไร้จุดหมาย

ในขณะนั้นเอง... ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ อิทสึกิ เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แต่ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความสงสัยที่ค้างคามาตั้งแต่การพบกันครั้งล่าสุด

เขามองดูห้องที่ว่างเปล่า ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นร่างของภรรยาของเขานอนหมดสติอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นตกใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรีบเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว

อิทสึกิทรุดตัวลงข้างๆ เธอ แล้วค่อยๆ ช้อนตัวเธอขึ้นมาอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกตัว แต่ในจังหวะที่เขาพยุงตัวเธอขึ้นมานั่นเอง... กิโมโนที่คอเสื้อของเธอก็เลื่อนลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นสัญลักษณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้คอของเธอ

มันคือ ตราประทับรูปนกฮูกสีดำสนิท ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผิวหนังอย่างแนบเนียน อิทสึกิเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขามองดูสัญลักษณ์นั้นด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง ก่อนที่ภาพของชายแปลกหน้าในทางเดินเมื่อคืนก่อนจะแวบเข้ามาในหัวของเขา... ชายผู้ที่ถูกล้อมรอบด้วยเงามืดและมีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

ในที่สุดเขาก็รู้แล้ว... ความจริงทั้งหมดของภรรยาของเขาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสง่างามที่ไร้ที่ติ และตอนนี้... ความลับที่น่าสะพรึงกลัวก็กำลังจะถูกเปิดเผยแล้ว