ตอนที่ 11: การทดสอบที่สอง

ตอนที่ 11: การทดสอบที่สอง

อากาศภายในปราสาทในยามบ่ายนั้นอบอ้าวเป็นพิเศษ เรนะเดินไปตามโถงทางเดินที่กว้างขวางเพื่อไปยังตำหนักในที่พักส่วนตัวของเธอ ความคิดของเธอวุ่นวายอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน แม้ว่าเรื่องของนกฮูกในงานเลี้ยงจะถูกโชกุนกลบเกลื่อนด้วยการประกาศว่าเป็นเพียงลางบอกเหตุร้ายที่ไร้สาระ แต่เรนะก็รู้ดีว่ามันคือสัญญาณที่ ไดจิ ต้องการจะส่งมาให้เธอ

ในขณะที่เธอกำลังเดินผ่านซุ้มประตูหินอันสง่างาม ก็มีชายคนหนึ่งในชุดขุนนางสีเข้มปรากฏตัวขึ้น เขาคือ ลอร์ดคาเงะยามะ หนึ่งในขุนนางที่ทรงอิทธิพลที่สุดและเป็นศัตรูทางการเมืองของ อิทสึกิ มาตลอด เขามีรอยยิ้มที่อบอุ่นและสุภาพอยู่บนใบหน้า แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเจ้าเล่ห์จนน่ากลัว

“ท่านเจ้าหญิง... ช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบท่านเพียงลำพัง” เสียงของเขาฟังดูนุ่มนวลและเป็นมิตร แต่เรนะกลับรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แฝงอยู่

เรนะโค้งคำนับเล็กน้อยตามธรรมเนียม “ท่านลอร์ดคาเงะยามะ มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือ?”

“เปล่าหรอกขอรับ เพียงแต่ว่าข้ายังคงตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ไม่หาย” เขาพูดแล้วยิ้ม “นกฮูก... สัตว์แห่งเงามืด... เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมากที่มันสามารถบุกรุกเข้ามาในปราสาทของโชกุนได้”

เรนะยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น เธอรู้ดีว่าคำถามของเขาไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่เป็นการทดสอบทางจิตวิทยาที่เขาต้องการจะจับผิดเธอ ลอร์ดคาเงะยามะเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นอีกเล็กน้อย สายตาของเขาจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ลดละ “และมันก็ยังทำลายแก้วสาเกที่ท่านโชกุนยื่นให้ท่านอย่างจงใจ... ท่านไม่คิดว่านี่อาจเป็นสัญญาณของอะไรบางอย่างหรอกหรือ?”

คำถามของเขาราวกับมีดสั้นที่พุ่งตรงเข้ามายังหัวใจของเธอ เรนะรู้ดีว่าเธอไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้อย่างตรงไปตรงมา แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ต้องแสดงออกถึงความบริสุทธิ์ใจออกมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ข้าไม่เข้าใจความหมายของท่านเลย ท่านลอร์ด... นกฮูกอาจจะแค่หลงทางมา” เธอตอบเสียงเรียบ แต่ภายในใจของเธอกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง

ลอร์ดคาเงะยามะ ยิ้มเย็นอย่างรู้ทันก่อนจะก้มตัวลงมากระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินว่า...

"แล้วทำไมข้าถึงเห็นสัญลักษณ์ของนกฮูกปรากฏอยู่บนสร้อยคอของท่าน... ในยามที่ท่านถูกนกฮูกตัวนั้นบินเข้ามาเฉียดเมื่อคืนนี้... ท่านเจ้าหญิง?"

คำถามของ ลอร์ดคาเงะยามะ เปรียบเสมือนคมดาบที่จ่ออยู่ที่คอของ เรนะ เธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่จิตใจที่ผ่านการฝึกฝนจาก ไดจิ ทำให้เธอตั้งสติได้ในทันที

“ท่านลอร์ดคงมองเห็นผิดไป” เธอตอบเสียงเรียบ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง “ข้าเพิ่งสวมสร้อยเส้นนี้เป็นครั้งแรก และมันก็เป็นสร้อยที่ถูกประทานมาจากตระกูลของข้ามานานแล้ว”

ลอร์ดคาเงะยามะยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะถอยออกไปอย่างสง่างาม “อาจเป็นเช่นนั้นขอรับ... ข้าต้องขออภัยที่รบกวนเวลาอันมีค่าของท่าน” เขาโค้งคำนับแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เรนะยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอจนกว่าเขาจะลับสายตาไปแล้ว เธอจึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แต่ในขณะที่ความโล่งใจยังไม่ทันจางหายไป ความรู้สึกเย็นยะเยือกแบบเดียวกับที่เธอเคยสัมผัสในถ้ำของไดจิก็แล่นเข้ามาในร่างกายอย่างฉับพลัน เรนะรู้สึกราวกับกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านเส้นประสาท ทุกเส้นเลือดของเธอรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของพลังงานบางอย่างที่อยู่ใกล้ตัวเธอ

มันคือพลัง 'โยวคิ'

ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ราวกับภาพลวงตาที่ฉายซ้อนทับกันในห้วงอากาศ เธอเห็นลอร์ดคาเงะยามะที่เพิ่งจากไปกำลังหลบเข้าไปในมุมอับของระเบียง ก่อนที่จะหยิบแท่นธูปสีดำสนิทออกมาจากแขนเสื้อ และเมื่อเขานำไม้ขีดไฟมาจุด กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรก็ลอยขึ้นสู่เบื้องบนพร้อมกับควันที่เรืองแสงสีม่วงอย่างแปลกประหลาด

เรนะมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยเห็นการสื่อสารแบบนี้มาก่อน แต่สัญชาตญาณที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยพลังของไดจิทำให้เธอเข้าใจได้ในทันที... ลอร์ดคาเงะยามะกำลังส่งสารลับไปยังอาณาจักรแห่งเงามืด เขากำลังสื่อสารกับไดจิ

เรนะรู้แล้วว่าทำไมไดจิถึงต้องสอนให้เธอใช้พลังนี้... เพราะอันตรายที่เขาพูดถึงไม่ได้มีแค่ในโลกของเงา แต่ยังแฝงตัวอยู่ในคราบของขุนนางผู้สูงศักดิ์ในโลกของแสงด้วยเช่นกัน และในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดไดจิถึงได้บอกให้เธอระวังคนของแสง... เพราะพวกเขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของอาณาจักรแห่งเงามืดเท่านั้น

เรนะกลับมาถึงห้องพักของเธอด้วยความรู้สึกที่สับสนและหวาดกลัว ภาพของ ลอร์ดคาเงะยามะ ที่กำลังใช้ควันธูปสีม่วงส่งสารลับยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธออย่างไม่หยุดหย่อน เธอมองไปยังบ่อน้ำในสวนที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น และในวินาทีนั้นเอง... เธอก็เข้าใจแล้วว่าในโลกที่เธออยู่ ไม่มีใครสามารถเชื่อใจได้เลยแม้แต่คนเดียว

ลอร์ดคาเงะยามะไม่ได้เป็นเพียงศัตรูของ อิทสึกิ แต่เขาก็เป็นศัตรูของเธอด้วยเช่นกัน หากเขาส่งสารลับไปยัง ไดจิ เรื่องที่เขาเห็นเธอถูกนกฮูกเฉี่ยวในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ ทุกอย่างก็จะถูกเปิดโปง และไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นที่จะต้องเผชิญกับอันตราย แต่ตระกูลของเธอก็อาจจะถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน

ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธและความเด็ดเดี่ยวที่เรนะไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต เธอไม่ยอมเป็นหมากที่ถูกใช้โดยใครหน้าไหนอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นคนของแสงหรือคนของเงา เธอจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เป็นอันตรายต่อตัวเองและตระกูลของเธออย่างเด็ดขาด

เรนะเดินไปหยิบกระดาษและพู่กันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอกำลังจะทำสิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะกล้าทำมาก่อน... ส่งสารกลับไปหาไดจิ เธอจำภาษาลับที่เขาเคยสอนให้เธอได้เป็นอย่างดี เป็นภาษาที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์โบราณและมนตร์ที่ซับซ้อน เธอใช้พู่กันเขียนทุกสิ่งที่เธอเห็นและทุกสิ่งที่ลอร์ดคาเงะยามะทำลงไปบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อถึงเวลาที่จะลงนาม... เธอก็หยุดชะงัก

ลายเซ็นธรรมดาอาจจะถูกปลอมแปลงได้ง่ายๆ แต่ในโลกที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมนตร์คาถา การเซ็นสัญญาด้วยเลือดต่างหากคือสิ่งที่จะยืนยันความจริงใจได้ดีที่สุด เรนะหยิบมีดเล็กๆ สำหรับตัดกระดาษออกมาอย่างไม่ลังเล เธอหลับตาลง ก่อนจะกรีดลงไปที่ปลายนิ้วของเธออย่างเบามือ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาอย่างช้าๆ

เธอจรดปลายนิ้วที่ชุ่มไปด้วยเลือดลงไปบนกระดาษอย่างหนักแน่น พร้อมกับลงลายเซ็นด้วยตัวอักษรลับที่ถูกกำหนดไว้สำหรับเธอโดยเฉพาะ มันเป็นลายเซ็นที่จะเชื่อมโยงเธอกับอาณาจักรแห่งเงามืดอย่างสมบูรณ์แบบ และจะเป็นหลักฐานว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่ง... แต่เป็นผู้เล่นที่มีตัวตนอยู่จริง