ตอนที่ 5 ปะทะพ่อตา

สถานการณ์ในโรงน้ำชาสกุลมู่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด นายท่านมู่ยืนประจันหน้ากับบุรุษคราวลูก ด้านหลังมู่เจียงสงมีบ่าวชายอีกเกือบสิบชีวิต ปกติถิงถิงเป็นเด็กกล้าหาญ แม้จะอายุยังน้อยแต่ก็มีเหตุผล ไม่เคยร้องขอความช่วยเหลือสุ่มสี่สุ่มห้าสักครั้ง ทว่าวันนี้นางกลับแผดเสียงร้องตะโกน แสดงว่าต้องเกิดเรื่องร้ายขึ้นแน่

“ท่านตาเจ้าขา ถิงถิงเจอคนที่สังหารท่านพ่อแล้ว เขาก็คือท่านลุงใต้เท้าผู้นี้เจ้าค่ะ” แม่หนูน้อยวิ่งไปเกาะขาผู้เป็นตา ยกมือชี้ไปยังผู้ต้องหา วันนี้ข้าจะแก้แค้นให้ท่านพ่อเอง

“เจ้าคนชั่วช้า!” ทอดทิ้งบุตรสาวเขาไม่พอ ยังบังอาจตามมาทำร้ายหลานสาวอีก วันนี้หากมิได้เอาเลือดหัวต้วนเหยียนชิ่งออก อย่ามาเรียกข้าว่าจิ้งจอกเฒ่า

“ท่านพ่อตา!” หากจะถามว่าผู้ใดที่ต้วนเหยียนชิ่งไม่อยากพบหน้าที่สุด คงหนีไม่พ้นชายชราผู้นี้ เพราะครั้งหนึ่งจิ้งจอกเจ้าเล่ห์มู่เจียงสงเคยใช้เล่ห์เหลี่ยมให้การช่วยเหลือเขา จากนั้นก็หลอกล่อให้เขารับปากว่าจะยอมทำตามคำขอหนึ่งข้อ ชายหนุ่มหลวมตัวยอมตอบตกลง สุดท้ายมาทราบภายหลังว่ามู่เจียงสงต้องการให้เขาแต่งมู่หว่านชิงเข้ามาเป็นภรรยา ซึ่งตอนนั้นก็ปฏิเสธคืนคำไม่ได้เสียแล้ว

หลังจากงานแต่งงานผ่านไป มู่เจียงสงเดินทางขยายการค้าไปยังต่างเมือง ต้วนเหยียนชิ่งไม่ได้สนใจซักถามว่าพ่อตาจะไปที่ใดบ้าง จนเป็นเหตุให้ตอนมู่หว่านชิงหนีไป เขาจึงตามหานางไม่เจอ

“ท่านตา กับท่านพ่อตาต่างกันอย่างไรหรือเจ้าคะ” ถิงถิงมิได้สนใจว่าบุรุษต่างวัยสองคนจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ยามนี้นางมีเรื่องข้องใจ จำเป็นต้องได้รับความกระจ่างโดยเร็ว

“เด็กดี ตาเป็นบิดาของมารดาเจ้า ส่วนพ่อตานั้น..” มู่เจียงสงไม่อยากเอ่ยคำนั้นออกไป ชายชราไม่ปรารถนาเฉลยฐานะที่แท้จริงของบุรุษตรงหน้าแก่หลานสาว หากเป็นไปได้เขาอยากให้นางรับรู้เพียงว่าบิดาสิ้นไปแล้วก็พอ

“พ่อตาคือบิดาของภรรยา” เป็นต้วนเหยียนชิ่งที่ตอบแทน หลังจากได้เห็นท่าทีปั้นปึ่งของพ่อตา ปัญหาคาใจทุกอย่างก็ได้รับการเฉลย สายตาคู่คมจับจ้องไปยังร่างเล็กข้างกายมู่เจียงสง เป็นอย่างที่คิด..ถิงถิงเป็นบุตรสาวของเขา

“ข้ามิได้ถามความเห็นเจ้า” ชายชราตอกกลับเสียงกร้าว คนเห็นแก่ตัวที่เคยทอดทิ้งบุตรสาวที่ยังไม่ลืมตาดูโลก มีสิทธิ์อันใดมาแสดงสีหน้าเช่นนี้ต่อหน้าหลานสาวข้า

“ที่ผ่านมาล้วนเป็นความผิดของข้าเองทั้งหมด ขอท่านพ่อตาได้โปรดยกโทษให้ด้วยขอรับ” ศีรษะของจอหงวนหนุ่มก้มลงต่ำ หัวเข่าทั้งสองข้างทรุดลงกระทบพื้น ไม่ว่าความบาดหมางในอดีตจะมากน้อยเพียงใด วันนี้เขาขอโยนความรู้สึกเหล่านั้นให้พ้นไป ปรารถนาเพียงภรรยาและบุตรสาวคืนเท่านั้น

“เจ้ากล้าเขียนหนังสือหย่าให้ชิงเออร์ แล้วไล่นางออกจากจวนทั้งที่นางกำลังท้องถิงถิงอยู่ แม้แต่สุนัขยังรู้จักรักลูกของมัน แล้วเจ้าเล่าเทียบเท่าเดรัจฉานพวกนั้นหรือไม่”

มู่เจียงสงชักเท้าหนี ไม่ยอมรับการทำความเคารพของอีกฝ่าย ยามนี้เห็นหลานสาวข้าเติบใหญ่น่ารักน่าชัง ถึงได้ตามมาทวงคืน ต้วนเหยียนชิ่งรักถิงถิง เขาเองก็รักอี้เออร์เช่นกัน บุตรสาวใครๆก็รัก ฉะนั้นอย่าหวังว่าข้าจะยอมคืนพวกนางให้

“ข้ายอมรับว่าตนเองผิดที่ปล่อยให้หว่านชิงหนีไป และมิได้ออกตามหานางในทันที ทว่าเรื่องเขียนหนังสือหย่ากับไล่ออกจากจวนข้ามิได้ทำขอรับ ที่สำคัญเรื่องที่นางตั้งท้อง..ข้าไม่ทราบเลย” ต้วนเหยียนชิ่งโขกศีรษะให้พ่อตา เรื่องที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่เขาไม่รู้เรื่องสักนิด ไม่รู้ว่ามู่หว่านชิงบอกบิดาอย่างไร มู่เจียงสงถึงได้ชิงชังเขาเช่นนี้

“เจ้ากำลังจะบอกว่าชิงเออร์โกหกข้าอย่างนั้นหรือ” ชายชราชี้หน้าลูกเขยตัวสั่น ครั้งหนึ่งตนเองเคยมอบบุตรสาวที่เป็นดังแก้วตาดวงใจให้เขาดูแล เพราะมู่หว่านชิงรักต้วนเหยียนชิ่ง กอปรกับพิจารณาดูแล้วว่าเขาเป็นคนหนุ่มอนาคตไกล จึงใช้เล่ห์กลให้อี้เออร์ได้แต่งกับชายในดวงใจ มาคิดได้ยามนี้แล้วรู้สึกเสียใจยิ่ง ไม่น่าส่งบุตรสาวไปให้คนใจดำทำร้ายเลย

“ข้ามิได้หมายความว่าอย่างนั้นขอรับ คิดว่าหว่านชิงอาจมีความจำเป็นบางอย่างจึงได้พูดไปเช่นนั้น ถ้าอย่างไรท่านพ่อตาลองถามนางอีกทีดีหรือไม่ขอรับ” จอหงวนหนุ่มรีบยกมือโบกไปมา ใครจะกล้ากล่าวหานางเล่า อันที่จริงเขาพอทราบสาเหตุอยู่บ้าง มู่หว่านชิงคงไม่อยากให้บิดาส่งตัวเองกลับไป รวมถึงไม่ต้องการให้มู่เจียงสงตามไปที่จวนสกุลต้วน จึงได้บอกไปเช่นนั้น

“ท่านลุงมิใช่ฆาตกรแต่เป็นท่านพ่อของถิงถิงหรือเจ้าคะ ท่านพ่อยังไม่ตาย” เด็กหญิงตัวน้อยยืนน้ำตาคลอ แม้นางจะเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ตาย’ ดี และรับรู้ว่าไม่สามารถกลับมาเจอกันได้อีก ทว่าลึกๆในใจแล้วถิงถิงก็ปรารถนาได้สวมกอดท่านพ่อสักครั้ง

“ใช่จ้ะ พ่อยังมีชีวิตอยู่ ขอโทษที่ไม่เอาใจใส่ท่านแม่ของถิงถิงให้ดี นางจึงแอบพาถิงถิงหนีมาไกลถึงที่นี่” ชายหนุ่มยกฝ่ามือออกไปหมายจะแตะใบหน้างดงามของบุตรสาว ทว่าเสียงตวาดของท่านพ่อตาขัดขึ้นเสียก่อน

“ห้ามแตะหลานข้า อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องขออนุญาตชิงเออร์ก่อน ส่วนเรื่องที่ว่าใครพูดจริง ใครโกหก ค่อยว่ากันทีหลัง” มู่เจียงสงดึงตัวหลานสาวที่ยืนน้ำตารินให้ไปหลบอยู่หลังตน เขาทนเห็นนางปวดใจเช่นนี้ไม่ได้ ถิงถิงไม่ควรมารับรู้เรื่องราวเช่นนี้ อย่างน้อยก็จนกว่าพวกผู้ใหญ่จะตกลงกันให้เรียบร้อยเสียก่อน

“ถิงถิงมากับตาเร็ว ประเดี๋ยวตาจะพาไปส่งบ้าน จูซิ่นกลับไปดูแลนายหญิง”

“เจ้าค่ะ”

จูซิ่นที่ยืนนิ่งมานานรีบขานรับทันที นายท่านมู่ไม่เคยตวาดเสียงดังเช่นนี้ นางที่อยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นถึงกับขาสั่น จะไม่ให้ข้ากลัวได้อย่างไร ขนาดใต้เท้าต้วนยังยอมคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นเลย

และแล้ววันนี้ก็ไม่ได้เจรจาเรื่องสูตรน้ำหอมอีกเช่นเคย จูซิ่นได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ไม่รู้เมื่อไรจะตกลงกันได้เสียที