ตอนที่ 6 บาดตาบาดใจ

ต้วนเหยียนชิ่งไปหามู่หว่านชิงที่ร้านฮวาเซียง เขาตั้งใจว่าอย่างไรวันนี้ต้องคุยกับนางให้รู้เรื่อง หนังสือหย่าที่ท่านพ่อตาเอ่ยถึงหมายความว่าอย่างไรกันแน่ แล้วถิงถิงนางคิดจะบอกความจริงกับลูกเมื่อไร เห็นสีหน้าของบุตรสาวเมื่อวานแล้วปวดใจยิ่งนัก นึกโทษตัวเองที่ไม่ได้ความจึงพลาดโอกาสอุ้มชูนาง

ขณะที่ขาแกร่งทั้งสองก้าวเข้าไปด้านใน เสียงพูดคุยกะหนุงกะหนิงของหนุ่มสาวพลันลอยเข้าหู จังหวะหัวใจของต้วนเหยียนชิ่งเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ จอหงวนหนุ่มรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้ สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ผิดไปจากที่เขาแอบกลัว ช่างบาดตาบาดใจยิ่งนัก มู่หว่านชิงยืนสบตากับบุรุษเจ้าสำราญผู้หนึ่ง ชายผู้นั้นกำลังหยิบบางอย่างออกจากเรือนผมของนาง

“พวกเจ้าสองคนทำอันใดกัน กลางวันแสกๆไม่รู้หรือว่าชายหญิงไม่สมควรใกล้ชิด หว่านชิงมานี่” ต้วนเหยียนชิ่งรีบคว้าแขนคนงามมาอยู่ข้างกาย สายตามองนางอย่างตำหนิ

วันนี้มู่หว่านชิงแต่งกายด้วยผ้าไหมสีกลีบบัว เป็นชุดรัดรูปพอดีตัวอีกเช่นเคย แขนเสื้อถูกเลิกขึ้นสูง เผยให้เห็นท่อนแขนกลมกลึงดุจหยก จอหงวนหนุ่มกระชากผ้าคลุมของตัวเองออก ก่อนจะนำไปคลุมให้นางจนมิดเหลือเพียงใบหน้า

การกระทำของต้วนเหยียนชิ่งรวดเร็วจนมู่หว่านชิงตั้งตัวไม่ทัน นางพยายามดึงผ้าคลุมออก ทว่ากลับถูกเขาพันเอาไว้อย่างแน่นหนา ก่อนหน้านี้กลีบบุปผากลีบหนึ่งถูกลมพัดปลิวมาติดบนศีรษะ ถังเล่อถงจึงอาสาหยิบออกให้ มิคาดคิดว่าต้วนเหยียนชิ่งจะมาเจอเข้าพอดี

“เจ้าถือสิทธิ์อันใดมากล่าวหาชิงเออร์ อีกทั้งยังทำตัวเสียมารยาทเช่นนี้ เมื่อครู่ข้าเพียงหยิบกลีบดอกอิงฮวาออกให้นางเท่านั้น” ถังเล่อถงปรามาสบุรุษแปลกหน้า พร้อมกับลอบประเมินอีกฝ่ายไปด้วย ชายผู้นี้เป็นผู้ใดมาจากไหน ไยเขาที่เป็นเจ้าเมืองจึงไม่เคยพบมาก่อน ท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่นน่าหมั่นไส้ยิ่งนัก ถือสิทธิ์อันใดมาแตะเนื้อต้องตัวนางในดวงใจของผู้อื่นกัน ขนาดข้าที่ตามเกี้ยวมาเป็นปียังมิได้แตะแม้แต่ปลายเส้นผม

“พวกเจ้าสนิทสนมกันถึงขั้นเรียกนางว่าชิงเออร์เชียวหรือ ไยข้าที่เป็นสามีถึงไม่รู้” ใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง ขนาดเขายังไม่เคยเรียกนางว่า ‘ชิงเออร์’ สักครั้ง เจ้าหมอนี่กล้าดีอย่างไรมาเรียกตัดหน้าเขา

“เจ้าเสียสติไปหรือเปล่า สามีชิงเออร์ตายไปนานแล้ว” เจ้าเมืองหนุ่มเอ่ยเตือนสติ บุรุษทั่วเมืองซวนเฉิงไม่เว้นแม้แต่เขา ทุกคนต่างหมายปองนายหญิงฮวาเซียง อยากเป็นสามีของนางทั้งนั้น เขาไม่แปลกใจเท่าไรที่จู่ๆมีคนเสียสติพูดโพล่งขึ้นมาว่าเป็นสามีนาง

“ยังไม่ตาย! ข้ายังอยู่ หว่านชิงบอกความจริงเจ้าคนหน้าหนานี่ที” ต้วนเหยียนชิ่งควันออกหู คนที่ถนัดแต่ใช้สมองและสติปัญญาเช่นเขา บัดนี้ตบะใกล้แตกเต็มที เกรงว่าอีกอึดใจเดียวปากของเจ้าหมอนี่ได้แตกคาหมัดเขาแน่

“ชิงเออร์ บอกมาสิว่าไม่จริง เจ้ากับเขามิได้เป็นอันใดกัน เจ้าหมอนี่พูดจาเพ้อเจ้อใช่หรือไม่” ถังเล่อถงหันไปขอความเห็นจากคนงามที่ถูกห่อหุ้มราวกับขนมจุ้งจึ (หรือ บ๊ะจ่าง) เหตุใดเขาถึงรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ คล้ายกับจะเกิดเรื่องราวบางอย่างขึ้นในไม่ช้า ซึ่งดูเหมือนเรื่องเหล่านั้นจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเขาด้วย

มู่หว่านชิงรู้สึกรำคาญบุรุษสองคนนี้เต็มทน เอาแต่ทุ่มเถียงกันไปมาไม่มีผู้ใดช่วยนางสักคน ก็เห็นอยู่ว่าอึดอัดเพียงใด เมื่อวานนางถูกบิดาอบรมเสียยกใหญ่ที่รู้ว่าตนกุเรื่องหย่าขึ้นมา และสั่งกำชับว่าต้องตกลงกับต้วนเหยียนชิ่งว่าจะเอาอย่างไร ถิงถิงรอคำตอบอยู่ ใบหน้างามกลอกตามองบนทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกไปเพื่อให้ทุกอย่างคลี่คลาย

นายหญิงฮวาเซียงหันไปทางถังเล่อถงพร้อมกับเอ่ยว่า “ท่านเจ้าเมืองนี่คือใต้เท้าต้วนเหยียนชิ่งสามีข้า เรากำลังจะหย่ากันเร็วๆนี้” จากนั้นจึงหันมาแนะนำกับต้วนเหยียนชิ่ง “ใต้เท้าต้วนนี่คือถังเล่อถง เจ้าเมืองซวนเฉิง”

“หมายความว่าอย่างไรชิงเออร์ เจ้ากับคนผู้นี้เป็นสามีภรรยากันเช่นนั้นหรือ” หัวใจของเจ้าเมืองหนุ่มแตกสลาย แม้เขาจะมีสตรีข้างกายมากมาย ทว่าหนึ่งเดียวที่เป็นสุดยอดปรารถนาคือมู่หว่านชิง แวบแรกที่ต้วนเหยียนชิ่งปรากฏตัวขึ้น ถังเล่อถงก็รู้สึกได้ทันทีว่าชายผู้นี้มิใช่ธรรมดา หากไม่ติดว่าต้วนเหยียนชิ่งเป็นสามีนาง ก็ไม่แน่ว่าหากแข่งกันแล้วเขาจะเป็นฝ่ายชนะ

“ผู้ใดว่าข้าจะหย่ากับเจ้า ไม่มีวันนั้นแน่นอน” จอหงวนหนุ่มไม่ยินยอม ตั้งแต่วันแรกที่มู่หว่านชิงก้าวขาออกจากสกุลต้วนจนกระทั่งวันนี้ คำว่าหย่าไม่เคยมีในหัวเขาเลย นางจะมาทึกทักคนเดียวเช่นนี้ไม่ได้ พลันความคิดบางอย่างก็ผุดวาบในหัว หรือว่านางต้องการอิสระเพื่อจะได้สานสัมพันธ์กับเจ้าคนแซ่ถังนี่

“ไว้ข้าจะให้คนไปส่งน้ำหอมที่จวนนะเจ้าคะ วันนี้ขอตกลงกับอดีตสามีก่อน ป้าจูส่งแขก” มู่หว่านชิงตัดสินใจให้เจ้าเมืองหนุ่มกลับไป ระหว่างนางกับถังเล่อถงไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว ฉะนั้นไม่จำเป็นต้องรักษาภาพพจน์อันใดให้วุ่นวาย

ต้วนเหยียนชิ่งเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ มองไปยังเรือนร่างอรชรที่ยังคงถูกผ้าคลุมพันไว้ด้วยความพอใจ ร่างกายของนางมีเพียงเขาที่ได้ยล หัวใจของนางมีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้เป็นผู้ครอบครอง ครั้งหนึ่งมู่หว่านชิงเคยรักเขามาก ชายหนุ่มมั่นใจว่าอย่างไรเสียการมาเยือนซวนเฉิงครานี้ เขาต้องได้พวกนางแม่ลูกกลับคืนสู่อ้อมอกแน่นอน