ตอนที่ 2 ของเล่นที่ไม่ชอบเสียงดัง

เช้าวันอาทิตย์ควรจะเป็นวันที่เงียบสงบ

พ่อเปิดโทรทัศน์ดูข่าวเบา ๆ

แม่กำลังซักผ้าอยู่หลังบ้าน

ลลิลนั่งอยู่กลางห้องนั่งเล่น ล้อมรอบด้วยของเล่นกองใหญ่

บล็อกไม้สีสด

รถพลาสติก

ตุ๊กตากระต่ายหูขาด

เธอพยายามต่อบล็อกให้สูงที่สุดเท่าที่มือเล็ก ๆ จะทำได้

ชั้นที่หนึ่ง

ชั้นที่สอง

ชั้นที่สาม

บล็อกเริ่มเอียง

ลลิลเม้มปาก ตั้งใจมาก

“อย่าขยับนะ…” เธอกระซิบกับมัน

ทันใดนั้น—

เสียงโทรศัพท์พ่อดังขึ้น

ริงงงงง

ลลิลสะดุ้ง

มือเล็กเผลอชนบล็อก

ตึกไม้ทั้งกองพังครืนลงมา

เด็กหญิงนิ่งไปหนึ่งวินาที

ก่อนน้ำตาจะเอ่อขึ้นในดวงตากลมโต

“ไม่เอา…”

เสียงเธอสั่น

“ไม่พัง…”

พ่อคุยโทรศัพท์เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ เพราะปลายสายเป็นเรื่องงาน

“ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้เป็นคนอนุมัติ—”

ลลิลปิดหู

เธอไม่ชอบเสียงดัง

เธอไม่ชอบเวลาที่ผู้ใหญ่เสียงแข็งใส่กัน

หัวใจเล็ก ๆ เต้นแรง

“อย่าดัง…”

ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านกลางห้อง

ตุ๊กตากระต่ายที่วางอยู่ข้างตัวเธอ…ขยับ

มันค่อย ๆ ล้มลงช้า ๆ ทั้งที่ไม่มีใครแตะ

รถของเล่นไถลออกไปเองบนพื้นเรียบ

แม่ที่เดินเข้ามาพอดีชะงัก

“ลลิล…”

บล็อกไม้ชิ้นหนึ่งลอยขึ้นจากพื้น

สูงขึ้น…ช้า ๆ

สูงเท่าระดับสายตาเด็กหญิง

พ่อยังคุยโทรศัพท์ ไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

ลลิลเงยหน้ามองบล็อกที่ลอย

น้ำตาไหลอาบแก้ม

“หนูไม่ได้สั่งนะ…”

เสียงเธอสั่น

บล็อกหมุนกลางอากาศ ก่อนจะตกลงพื้นดังแกรก

ทันใดนั้น—

ของเล่นรอบตัวเธอทั้งหมดสั่นพร้อมกัน

เหมือนมีแรงสั่นสะเทือนเล็ก ๆ ใต้พื้นบ้าน

แก้วน้ำบนโต๊ะสั่นจนเกิดเสียงกริ๊ก ๆ

แม่รีบวิ่งเข้ามากอดลูก

“พอแล้วลูก พอแล้ว…”

ลลิลซุกหน้ากับอกแม่

เธอไม่ได้ร้องเสียงดัง

แต่ตัวสั่น

ในวินาทีนั้น—

ของเล่นทั้งหมดหยุดสั่นทันที

เงียบทันควัน

เหมือนมีใครกดปุ่มหยุดโลก

พ่อวางสายแล้วหันมา

“เกิดอะไรขึ้น”

แม่ไม่ตอบทันที

เธอมองไปรอบห้อง

ทุกอย่างดูปกติ

แต่หัวใจเธอเต้นแรงผิดปกติ

เธอมั่นใจว่าเมื่อครู่…บล็อกไม่ได้ตกเอง

“ลลิล ทำไมของเล่นถึงขยับลูก”

เด็กหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบเบา ๆ

“เงาไม่ชอบเสียงดัง…”

คำตอบนั้นทำให้ขนแม่ลุกวาบตั้งแต่ต้นคอถึงปลายแขน

“เงาทำเหรอ”

ลลิลพยักหน้า

“เงาบอกว่าจะทำให้เงียบ”

ทันใดนั้น โทรทัศน์ที่เปิดอยู่ดับพรึ่บ

หน้าจอมืดสนิท

ไม่มีไฟกระชาก

ไม่มีเสียงเตือน

แค่ดับ

บ้านทั้งหลังเงียบสนิทอย่างน่าประหลาด

ลลิลเงยหน้าจากอกแม่

ดวงตายังมีคราบน้ำตา

แต่เสียงที่พูดออกมา…นิ่งกว่าปกติเล็กน้อย

“เห็นไหมคะ เงาทำให้เงียบแล้ว”

แม่กอดลูกแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ในหัวเธอเริ่มมีความคิดที่ไม่อยากยอมรับ

นี่ไม่ใช่จินตนาการ

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

และไม่ใช่ไฟฟ้าสถิต

บางอย่างกำลังตอบสนองต่ออารมณ์ลูกของเธอ

และสิ่งนั้น…ไม่ควรถูกเรียกว่า “เพื่อนในจินตนาการ”

ขณะเดียวกัน

ห่างออกไปหลายกิโลเมตร

ในห้องควบคุมสัญญาณพลังงาน

กราฟหนึ่งกระตุกขึ้นเล็กน้อย

ไม่แรงพอจะเป็นภัยพิบัติ

แต่ชัดเจนพอจะถูกบันทึก

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งขมวดคิ้ว

“มีคลื่นแทรกสั้น ๆ จากจุดเดิม”

หัวหน้าหน่วยมองตัวเลขนิ่ง ๆ

“อารมณ์กระตุ้น”

เขาพูดเบา ๆ

“เธอเริ่มเชื่อมต่อได้แล้ว”

⸻

คืนนั้น

แม่เปิดประตูห้องลูกช้า ๆ

ลลิลหลับสนิท กอดตุ๊กตาแน่น

แสงไฟสลัวส่องเงาบนผนัง

เงาเด็กตัวเล็กควรจะเท่านี้

แต่เงาบนผนัง…

ยาวถึงเพดาน

และไหลแผ่ไปบนหลังคา

เหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังห่มร่างเด็กไว้

แม่ยืนมองอยู่นาน

ก่อนจะกระซิบเบา ๆ

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…แม่จะปกป้องหนู”

เงาบนผนังขยับช้า ๆ

เหมือนรับรู้คำสัญญานั้น