ตอนที่ 1 เงาที่ไม่มีใครเห็น

เสียงช้อนกระทบจานดังแกร๊งเบา ๆ

กลิ่นข้าวต้มลอยอุ่นในครัว บ้านไม้สองชั้นหลังเล็กดูเหมือนครอบครัวธรรมดาทุกอย่าง

ถ้าไม่นับว่า—

มีเด็กสามขวบนั่งยิ้มให้ “มุมห้อง”

ลลิลนั่งอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น กอดตุ๊กตากระต่ายสีซีดที่ขาดตรงหูข้างหนึ่ง

เธอจ้องมุมกำแพงข้างตู้หนังสือ

มุมที่ไม่มีอะไรเลย

“วันนี้มาช้า…” เธอพึมพำ เสียงยังพูดไม่ชัดนัก

ในสายตาของเธอ

ตรงนั้นไม่ได้ว่างเปล่า

มันเหมือนอากาศหนากว่าที่อื่น

เหมือนควันจาง ๆ รวมตัวกัน

เป็นรูปร่างสูง

ผอม

ยาวไปจนแตะเพดาน

แต่ไม่มีหน้า

“แม่…” ลลิลเรียกโดยไม่ละสายตา “เงามาแล้ว”

แม่ที่กำลังล้างจานชะงัก

“เงาไหนลูก”

“เงาเดิมไงคะ”

คำตอบง่าย ๆ ทำให้แม่ยิ้มฝืน

“เงาก็คือเงาของหนูเองนะ”

ลลิลส่ายหน้าแรง ๆ

“ไม่ใช่ เงานั้นสูงกว่า”

เธอลุกขึ้นยืน กางแขนเทียบความสูงตัวเอง

“สูงแบบนี้เลย”

มือเล็ก ๆ ชี้ไปถึงเพดาน

แม่หัวเราะเบา ๆ พยายามคิดว่าเป็นจินตนาการตามวัย

แต่เมื่อหันไปมองมุมห้อง—

แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างควรทำให้มุมนั้นสว่าง

ทว่าเงาตรงนั้น…เข้มกว่าปกติเล็กน้อย

เหมือนมีอะไรบังแสง

แม่ขยี้ตา

พอเพ่งมองอีกครั้ง ทุกอย่างก็ปกติ

“อย่าหลอกแม่สิ” ลลิลหันไปพูดกับมุมห้อง

อากาศในบ้านเย็นลงอย่างประหลาด

แม่รู้สึกขนลุกวาบที่ต้นแขน

“ลลิล มานี่ลูก”

เด็กหญิงเดินมาหา แต่ระหว่างก้าว

เงาของเธอบนพื้นไม่ขยับตามทันที

มันช้ากว่า

เพียงเสี้ยววินาที

แม่ไม่ได้สังเกต

แต่ลลิลสังเกต

เธอก้มมองเงาตัวเอง

“ทำไมวันนี้ช้า…”

เงาบนพื้นค่อย ๆ ขยับตามปกติ

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ช่วงบ่าย

พ่อกลับมาจากทำงานเร็วผิดปกติ

“หมู่บ้านไฟตกตอนตีสองเมื่อคืนใช่ไหม” เขาถาม

แม่พยักหน้า

“ทั้งหมู่บ้านเลย บอกว่าไฟกระชากแปลก ๆ”

ลลิลที่กำลังนั่งวาดรูปเงยหน้าขึ้น

“เงาตื่นค่ะ”

สองสามีภรรยาหันมองลูกพร้อมกัน

“ตื่น?” พ่อถาม

เด็กหญิงพยักหน้าอย่างจริงจัง

“มันง่วงตอนกลางวัน ตื่นตอนกลางคืน”

พ่อกับแม่สบตากันเงียบ ๆ

อาจเป็นแค่คำพูดเด็ก

ต้องเป็นแค่คำพูดเด็ก

ลลิลกลับไปวาดรูปต่อ

ภาพในกระดาษไม่ใช่บ้าน

ไม่ใช่ต้นไม้

เป็นเส้นดำสูงยาวเหมือนร่างคน

ข้าง ๆ มีเด็กตัวเล็กจับมือมันอยู่

และบนหัวของเงานั้น

มีวงกลมสีดำสนิท

“นี่อะไรคะ” แม่ถามอย่างระมัดระวัง

“เงาไง”

“แล้ววงกลมล่ะ”

ลลิลเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบเบา ๆ

“ตา”

ปลายดินสอสีดำหักคามือเธอ

เสียงดังกรอบ

พร้อมกันนั้น—

หลอดไฟในห้องนั่งเล่นกะพริบหนึ่งครั้ง

ลมวูบเย็นพัดผ่านทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท

พ่อรีบเดินไปดูสวิตช์ไฟ

ทุกอย่างปกติ

ยกเว้นเงาบนผนังหลังลลิล

ที่ดูเหมือน “หนา” กว่าปกติ

และสูงกว่าตัวเธอเกือบสามเท่า

ลลิลหันกลับไปมองมุมห้องอีกครั้ง

ดวงตากลมโตใสบริสุทธิ์

“อย่าทำแม่กลัวนะ…”

เงาไม่ตอบ

แต่มุมห้องมืดลงอีกเล็กน้อย

โดยไม่มีใครอธิบายได้

คืนนั้น

ขณะทุกคนหลับ

เสียงกระซิบดังขึ้นเบา ๆ ในห้องเด็ก

“ผู้ถือครอง…”

ลลิลขยับตัวในผ้าห่ม

ริมฝีปากเล็กพึมพำตอบโดยไม่ลืมตา

“หนูยังเล็ก…”

เงาบนผนังขยับ

ยืดยาว

แตะเพดาน

และ…มีดวงตาเปิดขึ้นช้า ๆ

มองลงมาที่เด็กสามขวบที่กำลังหลับสนิท