ตอนที่ 3 สัญญาณแรก

เวลา 02:17 น.

ทั้งหมู่บ้านหลับสนิท

ยกเว้นบ้านไม้สองชั้นหลังเล็กที่อุณหภูมิลดลงอย่างผิดปกติ

ลลิลลืมตาขึ้นช้า ๆ

ไม่มีเสียงร้อง

ไม่มีฝันร้าย

เธอแค่นั่งขึ้นบนเตียง กอดตุ๊กตากระต่ายแน่น

มุมห้องมืดกว่าปกติ

“เงา…”

เธอกระซิบ

อากาศรอบตัวเหมือนถูกบีบอัด

เงาบนผนังหนาแน่นขึ้น

ยืดยาว

สูงกว่าตู้เสื้อผ้า

“หนาว…” ลลิลพูดเบา ๆ

ทันใดนั้น—

กระจกหน้าต่างขึ้นฝ้าพร้อมกันทั้งบาน

ลมหายใจเธอกลายเป็นไอขาว ทั้งที่อากาศภายนอกยังอบอุ่น

และในวินาทีนั้นเอง

ไฟถนนทั้งหมู่บ้านดับลงพร้อมกัน

ห่างออกไป 38 กิโลเมตร

อาคารคอนกรีตสีเทาไร้ป้ายชื่อ

ชั้นใต้ดินลึกสามชั้น

ห้องควบคุมสัญญาณพลังงานมิติ

จอภาพสิบกว่าจอสว่างขึ้นพร้อมเสียงเตือน

ปี๊บ—ปี๊บ—ปี๊บ—

เจ้าหน้าที่เวรดึกสะดุ้ง

“มีคลื่นผิดปกติ!”

กราฟเส้นหนึ่งพุ่งขึ้นฉับพลัน

จากศูนย์

สู่ระดับสีส้ม

ทะลุแดง

“ไม่ใช่ฟ้าผ่า…ไม่ใช่สนามแม่เหล็กโลก…”

ตัวเลขยังพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ

หัวหน้ากะรีบเดินเข้ามา

“แหล่งกำเนิด?”

เจ้าหน้าที่ขยายภาพดาวเทียม

จุดสีแดงเล็ก ๆ กระพริบบนแผนที่

หมู่บ้านเล็กชานเมือง

“พลังลักษณะนี้…คล้ายเหตุการณ์เมื่อสามสิบปีก่อน”

ทั้งห้องเงียบลง

แฟ้มข้อมูลเหตุการณ์นั้นมีเพียงคำสั้น ๆ บนหน้าปก:

Omega – ห้ามเผยแพร่

“ระดับเท่าไร” หัวหน้าถาม

เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลาย

“ยังไม่ถึงขีดวิกฤต แต่…กำลังเพิ่มขึ้น”

กราฟกระตุกอีกครั้ง

ตัวเลขขึ้นแตะเส้นที่ไม่มีใครอยากเห็น

Omega – Pre-Phase

กลับมาที่บ้านไม้

ลลิลเอียงศีรษะเล็กน้อย

เหมือนฟังเสียงที่คนอื่นไม่ได้ยิน

“อย่าตื่น…”

เสียงในหัวเธอกระซิบกลับ

“ผนึกบางลง…ผู้ถือครอง”

เธอกุมหัวตัวเองแน่น

“หนูยังเล็ก…”

ทันใดนั้น—

เวลาทั้งห้องหยุดนิ่ง

ม่านที่ปลิวจากลมค้างอยู่กลางอากาศ

ฝุ่นละอองหยุดลอย

เสียงจักจั่นกลางคืนหายไป

เงาบนผนังขยายออกเหมือนหมึกหยดในน้ำ

มันยืดตัวสูงเกือบแตะเพดาน

และในความมืดนั้น

วงกลมสีดำสนิทค่อย ๆ เปิดออก

เหมือนดวงตา

ลลิลมองมันนิ่ง

ไม่มีความกลัว

มีแต่ความเหนื่อยล้า

“กลับไป…”

เธอพูดคำเดียว

คลื่นบางอย่างแผ่ออกจากตัวเธอเป็นวงกว้าง

กระแทกออกไปไกลเกินกว่าบ้านหลังเล็กนั้น

ศูนย์ควบคุม

เสียงเตือนดังลั่น

กราฟพุ่งทะลุเส้นสีแดง

ไฟในห้องควบคุมกะพริบ

“คลื่นกระแทก! ขยายรัศมีสามกิโลเมตร!”

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งร้อง

“นี่มันไม่ใช่แค่ความผิดปกติทางไฟฟ้าแล้ว!”

หัวหน้าหน่วยจ้องจอไม่กะพริบตา

“อายุเป้าหมายประมาณเท่าไร”

“กำลังดึงข้อมูลทะเบียนราษฎร์ในพื้นที่…”

ไม่กี่วินาทีต่อมา ชื่อหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ

ลลิล วีรภัทร

อายุ: 3 ปี 4 เดือน

ทั้งห้องเงียบสนิท

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดเบา ๆ

“เป็นเด็ก…”

หัวหน้าหน่วยตอบทันที

“เด็กที่ปล่อยคลื่นระดับ Omega ได้ ไม่ใช่เด็กธรรมดา”

เขาหันไปสั่งการ

“ตั้งรหัสเฝ้าระวังขั้นต้น — เป้าหมายรหัส ‘L-03’”

“จะส่งทีมไหมครับ”

หัวหน้าหน่วยนิ่งไปครู่หนึ่ง

ภาพกราฟยังสั่นไหวบนจอ

“ยังไม่บุก”

“เรายังไม่รู้ว่าเธอควบคุมมันได้แค่ไหน”

บ้านไม้สองชั้น

เวลาไหลกลับมาอีกครั้ง

ม่านตกลงตามแรงลม

เสียงจักจั่นดังต่อ

นาฬิกาเดินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ลลิลทรุดตัวลงบนเตียง

หอบเบา ๆ

เงาบนผนังกลับสู่รูปร่างเด็กตัวเล็ก

ประตูห้องเปิดผาง

แม่วิ่งเข้ามา

“ไฟดับทั้งหมู่บ้านอีกแล้วลูก!”

ลลิลเงยหน้ามองแม่

ดวงตาใสเหมือนทุกคืน

“เงาแค่ขยับตัวค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้แม่ตัวเย็นวาบ

เธอกอดลูกแน่น

ไม่รู้เลยว่า—

ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป

ชื่อของลลิลถูกบันทึกไว้ในระบบเฝ้าระวังระดับสูงสุดของรัฐ

และการเฝ้ามอง…ได้เริ่มขึ้นแล้ว