Chapter 13 คนไม่สำคัญ

Chapter 13

คนไม่สำคัญ

ณ ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรู

“คุณพิมลมีหลานสาวไม่ใช่เหรอคะ ลูกสาวบุญธรรมของคุณอมรน่ะค่ะ”

คุณหญิงมารศรีเอ่ยถามคุณหญิงพิมลถึงหลานสาวบุญธรรมที่พี่สาวเธอได้รับเลี้ยงดูเอาไว้

“ค่ะ ดิฉันมีหลานสาวอยู่คนนึง หนูพิมพ์ดาวน่ารักนะคะ แกเรียนดี นิสัยก็อ่อนน้อมถ่อมตนเข้าหาผู้ใหญ่ดี”

“แหม คุณพิมลพูดซะดิฉันอยากเจอเลยค่ะ”

“เสียดายที่งานนี้ไม่ได้มาด้วยนะคะ”

“เอ๊ะ แต่เห็นหลานชายคุณก็มานะคะ”

“สงสัยจะไม่ได้พาน้องมาด้วยค่ะ ช่วงนี้พิมพ์ดาวติดงานในวงการแถมยังเรียนหนักอีก”

พิมลพูดไปยิ้มๆ แต่ความเป็นจริงก็พอรู้อยู่ว่าทำไมหลานสาวถึงไม่ได้มาคู่กับหลานชาย

อัศวินเกลียดพิมพ์ดาวจะตายไปทำไมเธอจะดูไม่ออก

พิมลเองก็ได้แต่คิดสงสารอยู่ในใจแต่ก็ไม่อาจช่วยอะไรได้

“เอาไว้ถ้ามีโอกาสก็นัดหนูพิมพ์ดาวมาเจอกันได้นะคะ ดิฉันเองก็มีหลานชายเพิ่งกลับมาจากอังกฤษ ชื่อเตชินค่ะ”

พิมลยิ้มรับเมื่อได้รับคำทาบทามแบบนั้น เตชินเป็นลูกชายของตระกูลดัง กำลังกลับมารับกิจการต่อจากพ่อที่ประเทศไทย

เรียกได้ว่าหน้าที่การงานดี การศึกษาก็ดี น่าจะรุ่นเดียวกับอัศวิน ดูเหมาะสมกับพิมพ์ดาวอยู่ไม่น้อย

“งั้นเรานัดวันกันเลยดีกว่าค่ะ ดิฉันเองก็อยากให้พิมพ์ดาวได้รู้จักกับคุณมารศรีแล้วก็หลานชาย”

หลายวันต่อ

ณ มหาวิทยาลัย

“อ๊าย เขินจังเลยอ่ะพิมพ์ แกดูสิ เรากำลังแสดงซีรี่ส์อยู่ในจอ”

รินดากรี๊ดกร๊าดแล้วส่งจอไอแพดให้พิมพ์ดาวได้ดู พิมพ์ดาวใจเต้นตึกตักแล้วมองตัวเองที่อยู่ในซีรี่ส์เรื่องนี้ซึ่งออนแอร์เป็นวันแรก เรียกได้ว่าเร็วกว่าที่เธอคิด อาจจะเป็นเพราะว่าเป็นซีรี่ส์เรื่องสั้น ไม่ใช่ซีรี่ส์ฟอร์มยักษ์อะไร

“น่าอายจังเลย”

พิมพ์ดาวมองตัวเองในไอแพดแล้วยิ้มเขินอายออกมา

“เห็นว่ากระแสดีอยู่นะถึงจะเป็นเรื่องสั้นก็เถอะ แบบนี้อีกหน่อยอาจจะมีงานติดต่อเรามา”

“ฉันไม่กล้าหวังไปไกลหรอกรินดา แค่ได้แสดงเรื่องนี้ก็ฟลุ๊คมากแล้ว”

“ฟลุ๊คอะไรกันจ๊ะยัยพิมพ์ดาว แกสวยขนาดนี้ยังจะไม่มั่นใจอะไรอีก”

“...”

พิมพ์ดาวนิ่งเงียบได้แต่ยิ้มให้เพื่อน เธอก็ไม่มั่นใจในตัวเองจริงๆ นั่นแหละ

พิมพ์ดาวและรินดานั่งเรียนกันจนถึงช่วงบ่ายก็ได้เวลาเลิกเรียน

“กลับเลยป่ะแก”

รินดาเก็บไอแพดใส่กระเป๋าแล้วหันมาถามพิมพ์ดาวที่กำลังจะลุกขึ้นยืน

“กลับเลย ไม่รู้จะไปไหนต่อแล้ววันนี้”

“ให้ฉันไปส่งมั้ย?”

ติ๊งง

เสียงโทรศัพท์ของพิมพ์ดาวดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นสายเรียกเข้าจากพิมลผู้เป็นป้าของเธอ

“แป๊บนึงนะรินดา ขอคุยโทรศัพท์กับป้ามลแป๊บนึง”

“อื้ม”

เธอหยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปหน้าห้องเรียนก่อนจะรับโทรศัพท์ของผู้เป็นป้า

“ค่ะป้ามล”

‘พิมพ์ดาวเย็นนี้ไปกินข้าวกับป้านะ ป้าจะพาไปเจอคนรู้จักหน่อย’

“เอ่อ ค่ะ แต่ตอนนี้พิมพ์อยู่ที่มหาวิทยาลัย”

‘เดี๋ยวป้าจะส่งคนรถไปรับ’

“ไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเหรอคะคุณป้า หนูยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลย”

‘ไม่ต้องก็ได้ มาทั้งอย่างนั้นแหละเสียเวลาไปกลับ’

“ได้ค่ะคุณป้า พิมพ์จะรอหน้าตึกคณะนะคะ”

‘โอเคจ้ะ’

พิมพ์ดาวตอบรับแล้ววางสายผู้เป็นป้าแล้วเดินเข้ามาในห้องเรียนก็พบว่ารินดายังคงยืนรอคำตอบอยู่ว่าจะให้เธอไปส่งมั้ย

“เดี๋ยววันนี้ป้ามลมารับ แกกลับก่อนเลยก็ได้”

“โอเคแก งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”

“อื้ม เจอกันจ้ะ”

พิมพ์ดาวยิ้มให้เพื่อนสาวก่อนจะเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกันแต่ก็มาแยกกันที่หน้าตึกคณะ

ติ๊งง

เสียงโทรศัพท์ของพิมพ์ดาวดังขึ้นอีกครั้ง เธอคิดว่าป้ามลคงโทรมาแต่เมื่อหยิบขึ้นมาก็พบว่าคนที่โทรมาคืออัศวิน

ร่างเล็กเมื่อเห็นรายชื่อนั้นก็ถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ก็ตัดสินใจที่จะรับสายเพราะว่าไม่อยากมีปัญหา

“ค่ะพี่วิน”

‘กลับกี่โมง’

“พอดีพิมพ์พึ่งเลิกค่ะ แล้วก็จะไป...”

‘กลับบ้านเดี๋ยวนี้’

ไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยคเขาก็แทรกขึ้นมาซะก่อน

“ยังกลับไม่ได้ค่ะ”

‘ทำไม ทำไมยังกลับไม่ได้?’

เมื่อเจอน้องสาวปฏิเสธเข้าแบบนั้นอัศวินก็ถึงกับหน้าเสีย

“เดี๋ยวคุณป้ามลจะมารับไปทานข้าวเย็นด้วยค่ะ”

‘ฉันไม่เห็นรู้เรื่องนี้’

อัศวินแปลกใจ ไม่เห็นคุณป้าจะชวนเขาไปด้วยเลย

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

ที่ตอบไปแบบนั้นเพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคุณป้าไม่ชวนพี่ชายไปทานด้วย

‘หึ เบื่อจริงๆ พวกหลานรัก’

อัศวินประชดประชันออกไป เขารู้สึกตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วว่าตัวเองไม่ได้ถูกให้ความสำคัญเท่ากับพิมพ์ดาว แม้กระทั่งป้ามลก็เป็นไปกับคนอื่นเขาด้วยเหรอ?

“สงสัยป้ามลจะมีธุระอยากคุยกับพิมพ์ละมั้งคะ”

พิมพ์ดาวไม่อยากให้อัศวินรู้สึกแย่กับตัวเองมากไปกว่านี้ พอจะรู้อยู่ว่าเขาไม่พอใจที่เธอเข้ามาเป็นพี่น้องร่วมด้วยเพราะถูกดึงความสำคัญ

‘ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเย็นนี้กลับมาแล้วมาหาฉันที่ห้องด้วย’

“ปะ ไปทำไมคะ”

เสียงเล็กถามสั่นๆ

‘อย่าถามคำถามที่เธอก็รู้อยู่แล้ว’

“...”

พิมพ์ดาวถึงกับเงียบเมื่อได้ยินแบบนั้น

‘คืนนี้มาหาฉันที่ห้อง’

“ค่ะพี่วิน”

และก็เหมือนเดิม พิมพ์ดาวไม่อาจปฏิเสธอะไรได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอไม่กล้าที่จะปฏิเสธเขาเลยสักนิด

มีแค่ความรู้สึกที่อยากจะอยู่ใกล้... อยากจะคอยดูแลพี่ชายคนนี้ และยอมเขาทุกอย่าง ไม่รู้จริงๆ ว่ารู้สึกกับเขาแค่พี่ชายหรือว่ามากกว่านั้น...