บทที่ 4/1 วัวพ่อพันธ์ ผลิตทายาท

"วัฒนเกียรติอยากได้หลานสะใภ้สักคน ถ้าลูกไม่ติดว่าเป็นการแต่งแบบคลุมถุงชนเพื่อผลประโยชน์ ก็ลองเก็บไปคิด ไปชั่งน้ำหนักดูนะลลิน"

ใบหน้าสวยหม่นมอง อยู่ในโหมดจริงจังผิดปกติ สังเกตได้จากคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเป็นปมจนแทบจะผูกเป็นโบว์ได้

ชั่งน้ำหนักเรื่องจะถูกเอาไปเป็นเจ้าสาวล้างหนี้เนี่ยนะ มีอะไรต้องคิดต้องชั่งน้ำหนักกัน ใครก็ต้องปฏิเสธอยู่แล้ว หน้าตาไม่เคยเห็นยังพอไหวแต่นิสัยนี่สิใครจะหยั่งรู้ วันดีคืนดีเกิดกลายเป็นผีไร้ญาติขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ

ปกติก็คงจะต้องคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ทุกอย่างตีวนในหัวไปหมดจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว

"ปวดหัวชะมัด"

ลลินภัทรยีผมตัวเองจนฟูฟ่องไม่เป็นทรง

เวลานี้นอกจากตัวเอง ก็ไม่มีใครให้พึ่งได้เลยจริงๆ ปกติทำตัวเป็นเสาค้ำให้คนอื่น พอเสาต้นนี้จะล้มเองบ้าง หายหัวกันไปหมดจนเหลือแต่เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอย่างฟรีน

มนุษย์นี่เดาใจยาก เมื่อวานยังรักยังสนิท วันนี้กลับกลายเป็นไม่เคยรู้จักซะแบบนั้น

ก๊อก!ๆ

สาวใช้เดินเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ ก่อนจะยื่นมาให้เหมือนกับมีใครบางคน กำลังรอสนทนากับเธออยู่

"บอกไหมว่าใคร"

"ไม่ได้บอกเอาไว้ค่ะคุณหนู แต่คุณผู้ชายให้เอามาให้ค่ะ"

"ขอบใจ"

สาวใช้เดินออกไปจากห้องแล้ว ทำให้ตอนนี้มีเพียงเธอและโทรศัพท์ในมือตามลำพัง

"สวัสดีค่ะ ลลินภัทรพูดสายค่ะ"

ดัดเสียงให้ดูเสนาะหูขึ้นกว่าเดิม ส่งไปยังปลายสาย

'สวัสดีหนูลลินภัทร ฉันเกริก วัฒนเกียรตินะ'

สิ้นคำแนะนำตัวของปลายสาย ร่างของลลินก็นิ่งงัน มือกำโทรศัพท์แน่นจนสั่น

ที่แท้ก็เจ้าหนี้ที่พ่อเธอพูดถึงนี่เอง รวดเร็วขนาดนี้ ผู้ชายสูงอายุปลายสายอยากจะทวงเงิน หรืออยากได้คำตอบข้อเสนอบ้าๆ นั่นก็ไม่แน่ใจ

"ท่านมีอะไรกับหนูรึเปล่าคะ"

ครั้งนี้เสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย จนปลายสายส่งเสียงหัวเราะเบาๆ กลับมา

'ข้อเสนอที่ปู่ให้ไป หนูลลินภัทรสนใจบ้างไหม'

ข้อเสนอ? เรื่องหลานสะใภ้แลกหนี้นั่นสินะ

"หนูกำลังพิจารณาให้ถี่ถ้วนค่ะ ว่าการแต่งเข้าไปในบ้านวัฒนเกียรติ จะคุ้มได้คุ้มเสียมากน้อยแค่ไหน"

'ปู่ยืนยันให้ ว่าคุ้มได้มากกว่าเสียไปหลายขุม นอกจากหนูลลินภัทรจะได้ช่วยครอบครัว ตัวหนูเองก็จะอยู่ในฐานะหลานสะใภ้ปู่อย่างสุขสบาย'

ลลินภัทรเลิกคิ้ว นึกสนใจขึ้นมาทีละนิด

"แล้วหลานท่านล่ะคะ เป็นผู้ชายที่นิสัยพอใช้ได้รึเปล่า"

'อืม....นิสัยน่ะต้องมาลองดูเอง แต่มรดกของหลานปู่น่ะ หนูลลินภัทรใช้ได้แน่นอน'