บทที่ 2/2

ใช้เวลานั่งคุยสัพเหระสักพัก สองสาวก็กอดแขนกัน ก่อนจะเดินควงกลั้วหัวเราะออกกันไปจากบาร์หรูใจกลางเมือง โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมของใครบางคน กำลังทอดสายตามองตามจากทางด้านหลัง

ยิ่งตอนที่ใบหน้าสวยเอี้ยวไปทางด้านข้าง และวาดยิ้มกว้างส่งไปให้คนข้างกาย จนพวงแก้มอมชมพูดูกลมดิ๊กน่ามอง ริมฝีปากหยักก็พาลวาดยิ้มออกมาเล็กน้อย

"มองตามตาเป็นมันเชียวนะพี่อัค"

เสียงท้วงของรุ่นน้องตรงหน้า เรียกสาวตาคู่คมให้หันกลับมาสนใจ ก่อนริมฝีปากหยักจะกระตุกยิ้มส่งไปให้

"ก็น่ามองกว่าคนตรงหน้าฉันอยู่หรอก"

น้ำเสียงทุ้มพูดเย้า จนรุ่นน้องหนุ่มเบะปากอย่างหมั่นไส้

"ใช้ซี้ ไอ้เรามันก็ของเก่า ใช้แล้วก็โยนทิ้งเหมือนทิชชู่ จะไปสู้สาวสวยคนนั้นได้ยังไง"

"รู้ตัวก็ดี"

"โถ่ นี่หรอพี่ชายสุดที่รัก รู้แบบนี้ผมปล่อยให้มากินเหล้าหัวเดียวกระเทียมลีบไปแล้ว"

"แกก็รู้ นานๆ ทีฉันกลับมากรุงเทพ ถ้ามีให้เลือกคิดว่าฉันจะเลือกแกรึไง ไอ้อัต"

'อัตพล' รุ่นน้องคณะบริหาร อายุยี่สิบห้าปีเศษชะงัก คราวนี้มองหน้าคนพูดตาปริบๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

หนอยแน่ เราเป็นที่พึ่งเดียว แต่ยังมาค่อนแขวะกระแนะกระแหนกันแบบนี้อีก ไม่เห็นความสำคัญกันแบบนี้ วันนึงจะทิ้งให้รู้สึก!

"เชอะ เดี๋ยวผมงอนหนีกลับบ้าน พี่จะรู้สึก"

"ฉันหยอกเล่น หึ"

คนตัวโตกว่าขำในลำคออย่างพอใจ ยกแก้วขึ้นจิบเหล้ารสแรงลงคอไปอึกใหญ่

"อ่าส์...บาดคอใช้ได้"

รสขมและรสแรงจนบาดคอ แถมกลิ่นยังแรงจนคลุ้งไปทั่วโพรงจมูก รสชาติแบบนี้ที่บ้านไม่มีให้ดื่ม นานๆ ทีได้จัดบ้างพอให้รู้รส

"ใครบอกให้ไปอยู่ในดงพรงไพรแบบนั้นล่ะพี่อัค น่าเบื่อแย่"

จะว่าไปก็นึกเสียดายแทนรุ่นพี่หนุ่ม ที่ไม่ได้โลดแล่นใช้ชีวิตอิสระแบบตน ทั้งที่หน้าตาและรูปร่างแบบนั้น สาวๆ รุมห้อมล้อมกันไม่ไหวแท้ๆ

"แล้วนี่จะเอาบ้านจากคุณหนูคนสวยคนนั้นจริงหรอ น่าสงสารเค้าออกนะพี่อัค เป็นคุณหนูดีๆ วันต่อมาต้องมาเจองี้ เป็นผมคงเสียศูนย์เข้าอย่างจังเลย"

"สงสารแกก็เอาเงินมาใช้หนี้แทนสิอัต"

อัตนัยสะดุ้งโหยง ส่งยิ้มแหยๆ มาให้แทนคำตอบ

มือหนายกเหล้าขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว พาลในหัวก็นึกไปถึงร่างอรชรในชุดเดรสสีฟ้า ผมตรงสลวย รับกับหน้าม้า และแผ่นหลังเนียนน่ามอง

ลูกหนี้ที่บังเอิญเจอคนนี้ จากคำพูดและน้ำเสียงทีาได้ฟัง แสดงความหยิ่งและทนงตนไม่หยอก แต่ก็อย่างว่า พวกคุณหนูลูกคุณมีเงิน มีหน้ามีตา จะให้ด้อยกว่านี้ก็กระไรอยู่

เสียดายก็แต่ไม่ได้พิจารณาใบหน้าของเจ้าหล่อน เพราะตนนั่งอยู่ในมุมอับสายตา และหันหลังให้ฝั่งนั้น ไม่งั้นคงจะได้ยลโฉมลูกหนี้สาวให้หายแคลงใจสักที