บทที่ 2/1 คนหนูคนสวย น่าสงสาร

- CUtoBar

ร่างระหงในชุดเดรสตัวสีฟ้าพลิ้วไหว รับกับผมไดร์ตรงสวยควบหับหน้าม้าได้รูป และรองเท้าสีฟ้าคู่หรู กระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นล่าสุด และใบหน้าสวยมีเอกลักษณ์ เตะตาผู้คนโดยรอบตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในบาร์หรู

"ทางนี้ๆ"

นัยน์ตาคู่เฉี่ยวหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะรีบตรงดิ่งไปหาเพื่อนสนิทสาว ที่นั่งรออยู่บนโต๊ะ ด้วยชุดสวยแซ่บเตะตา และผมลอนสวยเข้าชุด

"นึกยังไงอยากมานั่งบาร์แม่คุณ ปกติเห็นไปแต่ผับ"

"มีเรื่องเครียด ไม่อยากไปที่เสียงดังหนวกหู"

ลลินตอบกลับเรียบๆ คว้าแก้วแชมเปญตรงหน้ายกขึ้นกระดก พลันเบ้หน้าเล็กน้อยกับรสชาติเปรี้ยวระคนหวาน ที่กลั้วคลุ้งอยู่ในปาก

"นานๆ ทีจะเห็นคุณหนูลลินเครียด มีเรื่องอะไรให้เครียดวะ เงินก็กองเท่าภูเขา บ้านหลังเท่าโรงแรม นี่ยังไม่ต้องพูดถึงหน้าตาแกนะลลิน"

ลลินถอนหายใจ แต่ก่อนเธอไม่เครียดสักนิด เพราะมีพร้อมทุกอย่างเหมือนกับเป็นลูกรักพระเจ้า ที่ถูกประเคนทุกอย่างมาให้อย่างไร้ที่ติ

"ใครจะเหมือนคุณหนูฟรีน วันๆ เข้าคลับจ้างโฮสต์เป็นว่าเล่น"

คนถูกแซวเลิกคิ้วยิ้มๆ 'ฟรีน' เป็นหญิงสาวหน้าตาสวย ฐานะ ชาติตระกูล เงินทอง ทุกอย่างไม่น้อยหน้าเธอเลยสักนิด แต่ตอนนี้คงมีแต่เธอ ที่น้อยหน้าฟรีนไปหลายร้อยหลายพันขุม

"สรุปเป็นไรวะ หน้าแกดูเครียดจริงนะเนี่ย"

"ก็ใช่น่ะสิ พึ่งรู้มาว่าครอบครัวเป็นหนี้คนอื่นถึงกับจะขายบ้าน เป็นแกแกจะเครียดไหมล่ะ"

"ห๊ะ!"

ลลินรีบตะครุบปากของเพื่อนสาวตาโต ฟรีจึงยกมือทำท่าโอเค ว่าเธอจะไม่แหกปากเสียงดังอีก ทำให้มือเล็กยอมถอยออกแต่โดยดี

"ขนาดต้องขายบ้านเลยหรอวะ นั่นมรดกตกทอดตระกูลแกเลยหนิ มีหนี้เยอะขนาดไหนวะนั่น"

แม้แต่คนที่เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีอย่างฟรีน ยังไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นไปได้

"แกเข้าใจผิดป้ะเนี่ยลลิน หูฝาดรึป่าว"

"เรื่องจริงว่ะฟรีน เจ้าหนี้เห็นว่าเป็นตระกูล ชื่อว่า...อะไรนะ"

คนตัวเล็กหลับตาครุ่นคิดคิ้วเป็นปม ก่อนจะดีดนิ้วเปราะ หันไปบอกฟรีนทันที

"ตระกูลวัฒนเกียรติ รู้จักป้ะ"

ทำท่าครุ่นคิดอยู่หลายวินาที ก่อนในที่สุดใบหน้าได้รูปจะส่ายไปมา

"ไม่เห็นเคยได้ยิน ถ้าเป็นตระกูลเก่า ตระกูลคนรวย หรือพอกว้างขวางอยู่บ้างฉันก็ต้องรู้จักดิวะ แต่นี่ไม่เคยได้ยินเลยอะดิ"

สองสาวคิ้วขมวดเป็นปม ก่อนจะเป็นฟรีนที่รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมากดยุกๆ ยิกๆ ค้นหานามสกุลดังกล่าว

"ไม่เห็นมีเลยเนี่ย แกมั่วป่าววะลลิน เอาดีๆ นะเว้ย ฉันไม่ขำด้วยนะ"

"ฉันขำมากมั้ง บ้าชิบ ไอ้ตระกูลนี่เป็นใคร ใหญ่มาจากไหนวะ ถึงได้ให้เงินพ่อแม่ฉันยืมมากมายขนาดนั้น หรือจะเป็นพวกเจ้าหนี้นอกระบบหน้าเลือด"

ทำท่าครุ่นคิดไปสักพัก ก็สะบัดหัวไล่ความคิดไม่เมคเซนต์ออกไปทันที

"ถ้าเป็นนอกระบบ จะมีทนายมายื่นเอกสารที่บ้านได้ไงวะ โอ้ย! ปวดหัว! ไม่คงไม่คิดมันละ นี่ถ้าฉันเป็นคนไร้บ้าน แกห้ามทิ้งฉันนะฟรีน"

ลลินเตือนหน้ามุ่ยอย่างน้าเอ็นดู จนเพื่อนสนิทอย่างฟรีนอดไม่ได้ ที่จะยกมือขึ้นวางบนพวงแก้มนิ่งนั่นอย่างเอ็นดู

"ใครจะลืมลง สวยขนาดนี้ เอาไปขายต่อกำไรดีแหงๆ ฮิๆๆ"

"เดี๋ยวเถอะยัยเพื่อนบ้า!"