EP : 4 เลือกชุด

“เขาได้บอกมั้ยจะให้แต่งแบบไหนไป” มิรินที่กินข้าวเสร็จแล้วก็นั่งลูบท้องตัวเองเบาๆ พลางมองไฟที่กำลังล้างจานอยู่ ถ้ามีใครถามว่าเธอทำเรื่องพวกนี้เป็นหรือเปล่า ก็คงต้องตอบว่าเป็นแต่เธอขี้เกียจทำ จบนะ

“ไม่รู้ เดี๋ยวถามเพื่อนให้” ไฟบอกมิรินพร้อมกับล้างมือ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะแล้วหยิบมือถือ เพื่อจะส่งข้อความไปถามเพื่อนสนิทที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยมต้น

“มันบอกว่าหรูหราหน่อย” ไฟมองข้อความเพื่อนที่ตอบกลับมา ก่อนจะหันไปบอกมิรินที่พยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มอย่างชอบใจ เขาก็พอจะเดาได้อยู่แล้วว่าจะมาแนวนี้ ก็จัดซะที่โรงแรมแบบนั้นคงจะแต่งตัวแบบธรรมดาไม่ได้หรอก อีกอย่างเพื่อนในห้องแต่ละคนก็มีฐานะไม่ธรรมดาอีกด้วย

“ซื้อชุดให้หน่อยสิ” มิรินเอ่ยบอกพร้อมกับกอดแขนไฟไปด้วย

ไฟที่ได้ยินก็กรอกตาไปมาทันที สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเงินเขาอยู่ดี ช่างมันเถอะ เขาชินกับนิสัยของมิรินแล้วล่ะ

“รีบไปแต่งตัว” ไฟบอกเพราะตอนนี้มิรินอยู่ในชุดสบายๆ ที่ปกติชอบใส่ตอนอยู่ในห้อง เขามองร่างบางที่จงใจใส่มายั่วอารมณ์เขาอย่างเหนื่อยใจ

มิรินยิ้มหวานก่อนจะรีบไปแต่งตัว เพราะรู้ดีว่าไฟต้องซื้อชุดให้เธออยู่แล้ว รู้สึกว่าสัญญาเมียเช่าที่เธอเป็นคนเสนอให้ไฟจะเป็นฝ่ายเธอมากกว่าที่ได้ประโยชน์จากเขา

“มิริน” ไฟเรียกหญิงสาวที่บอกว่าจะไปแต่งตัวแป๊บเดียว แต่นี่มันครึ่งชั่วโมงแล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่ออกมาจากห้องเลย

“มาแล้วๆ” มิรินร้องบอก พร้อมกับเปิดประตูห้องออกมาอย่างเร่งรีบ

ไฟมองมิรินอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นว่าอีกฝ่ายดักผมเป็นลอน ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเสื้อเอวลอย แล้วเลื่อนมาที่กระโปรงสั้น ทำให้เขาต้องมองมิรินนิ่ง

“รู้แล้วน่า แต่นี่เป็นตัวที่ยาวที่สุดแล้วนะ ยังไงวันนี้ออกมาก็ไปซื้อใหม่ก็ได้” มิรินรีบบอกทันที เมื่อเห็นสายตาของไฟที่มองเธออยู่ ดูก็รู้ว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอ

เมื่อได้ยินแบบนั้นไฟก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป นอกจากถอนหายใจแล้วเดินนำมิริน ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเพราะถูกร่างบางกอดแขนพร้อมกับเอ่ยบอกเขาเสียงหวาน

“ที่รักยังไม่ให้เงินมิรินหนึ่งล้านเลยนะ”

ทีเรื่องนี้จำได้ดีนักนะ

“เดี๋ยวโอนให้” ไฟบอกอย่างเซ็งๆ มีใครหาเงินง่ายกว่ามิรินอีกมั้ย

“น่ารักที่สุด” มิรินบอกพลางเขย่งเท้าไปจุ๊บแก้มไฟ แล้วผละออกมาอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองลงมาด้านล่างแล้วก็ขึ้นรถไปห้าง ดีหน่อยที่ตอนนี้บ่ายสองกว่าๆ ทำให้รถไม่ค่อยติดมาก ครึ่งชั่วโมงก็มาถึงห้างพอดี

“มิริน”

“หือ” มิรินขานตอบพลางมองไฟที่อยู่ๆ ก็เรียกชื่อเธอ

“ฉันจำได้ว่าเธอมีชุดราตรี เยอะไม่ใช่เหรอ” ไฟเอ่ยถามพลางหรี่ตามองมิรินที่กำลังยิ้มแห้งๆ ให้กับเขา เมื่อถูกเขาจับได้

“ก็อยากได้ใหม่” มิรินเอ่ยบอกเสียงอ่อย พลางหันหน้าหนี เพราะไม่อยากจะสบตากับไฟที่รู้ทันเธอ

“มันจะเต็มตู้แล้วไม่ใช่เหรอ” ไฟเอ่ยถาม เพราะจำได้ว่าเสื้อผ้าของมิรินนั้นจะเต็มตู้อยู่แล้ว ถ้าซื้อไปอีกจะเอาไว้ที่ไหน

“เดี๋ยวเอาชุดที่ไม่ได้ใส่แล้วเอาไปขายไง” มิรินเอ่ยบอกพลางกอดแขนไฟแน่น เพราะเธอก็ทำแบบนี้เป็นประจำ

“รีบไปเลือกเลย” ไฟไม่อยากจะพูดกับมิรินที่หาข้อแก้ตัวให้ตัวเองได้ตลอดอีก ก็เลยรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะเขาต้องรีบกลับไปปั่นนิยายต่อตอนเย็น ค่อยดูเถอะ ทำงานเสร็จเขาจะคิดบัญชีกับมิรินให้คุ้มกับเงินที่เขาเสียไปเลย

“ที่รัก น่ารักที่สุด” มิรินเอ่ยบอกพลางกอดแขนไฟอย่างอารมณ์ดี เมื่อไม่ถูกไล่ต้อนให้จนมุม ก่อนจะเดินไปยังร้านที่มีชุดราตรีขาย

“นี่อยากให้แต่งแบบนี้ไหนอะ เว้าหน้าหรือเว้าหลัง” มิรินเอ่ยถามในระหว่างที่กำลังเดินเข้าร้าน

“อยากแต่งแบบไหนก็แต่ง” ไฟบอกเพราะถึงเขาบอกไปมิรินก็ไม่ทำตามอยู่ดี ถามเพื่อกวนประสาทเขาไปงั้นแหละ

“ชุดนี้ได้มั้ย” มิรินแกล้งทำเป็นไม่ยินไฟพูด เธอควงแขนไฟไปมุมหนึ่ง ก่อนจะหยิบชุดมาให้ไฟดูพร้อมกับเอ่ยถาม

ไฟมองชุดราตรีสีขาวสั้น ช่วงบนเป็นแบบเปิดไหล่แขนสั้น ส่วนช่วงล่างนั้นรัดรูปยาวมาถึงหัวเข่า ซึ่งตัวนี้เขาให้ผ่าน

“งั้นเอาตัวนี้แล้วกัน กระเป๋ากับรองเท้าก็มีเข้ากับชุดนี้พอดี อืม งั้นไปดูชุดอื่นๆ กันเถอะ” มิรินเอ่ยบอกก่อนจะควงแขนไฟไปดูชุดอื่นๆ อีก ชุดไหนที่เธออยากได้แต่มันเลยหัวเข่ามาสองผ่ามือ ไฟจะส่ายหน้าไปมาทันที นั่นหมายความว่าเธอใส่ไม่ได้ ยังดีที่อย่างน้อยเขาก็ให้เธอใส่กระโปรงหรือชุดที่มีเลยหัวเข่าบ้าง

“เยอะแล้วนะ” ไฟเอ่ยบอกมิริน เพราะตอนนี้แขนของเขาเริ่มถือของเยอะแล้ว

“แค่นี้ก็ได้” มิรินบอกก่อนจะพาไฟไปจ่ายเงิน พร้อมกับยิ้มอย่างอารมณ์ดี สงสัยคืนคนนี้ต้องไลฟ์สดขายสุดแล้วล่ะ

“ไฟ แวะร้านชุดนั้นในก่อน” มิรินที่เห็นว่าไฟกำลังจะพาเธอเดินเลยร้านชุดชั้นใน ก็รีบเอ่ยบอกอย่างรวดเร็ว

“เธอมีเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ” ไฟเอ่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมเดินตามแรงของคนตัวเล็กที่ดึงเขาเข้ามาในร้าน

“ใช่ แต่มันมีตัวใหม่มา แบบที่นายชอบ” มิรินตอบก่อนจะเอ่ยบอกพลางกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน พร้อมกับมองไฟด้วยสายตาวิบวับ

“อยากซื้อก็ซื้อ” ไฟบอกก่อนจะเดินตามร่างบาง ที่ตอนนี้กำลังเลือกซื้อชุดชั้นในอยู่ไม่ไกล พลางหยิบมือถือขึ้นมาเมื่อมีข้อความเข้า ก็พบว่าเป็นเพื่อนกลุ่มเรียนมหาลัยชวนไปกินหมู่กระทะร้านประจำของพวกเขา

“รีบซื้อหน่อย” ไฟเอ่ยบอกมิรินเพราะกลัวว่าเวลาจะไม่ทัน ยิ่งใกล้เวลาเลิกงานรถยิ่งติด

“รีบไปไหนอะ” มิรินเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะเธอคิดว่าน่าจะเหลือเวลาอยู่พอสมควร

“พวกไอ้บับชวนไปกินหมู่กระทะร้านประจำ” ไฟเอ่ยบอก เมื่อเห็นว่ามิรินยังไม่มีทีท่าว่าจะรีบสักนิด

“ได้สิ อ่า แบบนี้เรื่องที่เรากิ๊กกันอยู่พวกนั้นก็รู้นะสิ” มิรินตอบก่อนจะขยับตัวเข้าไปชิดกับไฟ แล้วกระซิบบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

“เราไม่ได้กิ๊กกัน” ไฟเอ่ยบอกพร้อมกับทำหน้าไม่ชอบใจ เล่นไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ

“ล้อหน่อยน่า” มิรินบอกพลางรีบเลือกชุดชั้นในของตัวเอง เพราะตกลงกันแล้วว่าคนอื่นถามก็ให้บอกว่าเป็นแฟนกัน ซึ่งเธอก็ไม่ได้อะไรมาก ก็บอกแล้วว่าเธอนะมีแต่ได้กับได้

“อย่ามายิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้น” ไฟอดไม่ได้ที่จะเอ่ยบอกมิริน ที่ตอนนี้เธอกำลังทำหน้าเหมือนนางมารร้ายอยู่ ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ

“พูดมากน่า ไปจ่ายเงินให้เลย” มิรินเอ่ยก่อนจะดึงไฟให้ไปจ่ายเงินให้เธอ เราทำเหมือนเป็นแฟนกันจริงๆ ถ้าไม่ติดสถานะสัญญาเมียเช่าล่ะก็นะ พูดถึงเรื่องนี้แล้วก็ขำ ไม่คิดว่าไฟจะตอบรับข้อเสนอเธอด้วยซ้ำ

“มีของอะไรที่อยากกินมั้ย จะได้ไปซื้อ” ไฟเอ่ยถามในระหว่างที่กำลังจ่ายเงิน

“ไม่มีแล้ว” มิรินตอบเพราะน้ำที่เธอซื้อไว้ก็ยังไม่ได้กินเลย รู้สึกเสียดายแหะ ตอนนั้นไม่น่ารีบเลย น่าจะกินได้สักครึ่งแก้วก่อนค่อยเริ่มทำ

ไฟพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะพามิรินเดินออกจากร้านเมื่อจ่ายเงินเสร็จแล้ว ตอนเป็นเพื่อนกันก็จ่ายเงินให้พอสมควร ยิ่งตอนนี้ที่พวกเขามีสถานะที่เปลี่ยนไปแล้วยิ่งแล้วใหญ่เลย มันเหมือนกับเราเป็นแฟนกันจริงๆ

ซึ่งมันต่างจากตอนที่เขาคบกับแตงกวามาก เพราะเท่าที่เขาจำได้ เขาไม่เคยซื้อของอะไรให้เลย อย่างมากก็แค่เลี้ยงข้าวเท่านั้น