EP : 3 คิดถึงเรื่องเก่าๆ

ช่วงบ่ายกว่าๆ ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงก็ได้สติ เธอกระพริบตาเบาๆ พร้อมกับรู้สึกสบายตัว สงสัยจะเป็นเพราะไฟแน่ๆ เลยที่จัดการเปลี่ยนชุดให้เธอ

เธอพลิกตัวไปอีกข้างก็เห็นว่าไฟกำลังทำงานของเขาอยู่ เธอลุกขึ้นเพราะเริ่มหิวแล้ว น้ำปั่นที่ซื้อมาคงจะละลายไปแล้วด้วย เสียดายชะมัด ได้กินไปนิดเดียวเอง

“ไฟ~ มิรินหิวข้าวแล้ว” มิรินเดินไปหาไฟที่ทำงานอยู่ก่อนจะกอดคอของอีกฝ่าย พร้อมกับเอ่ยบอกเสียงอ้อน พลางแกล้งเขาโดยการเอาจมูกถูไถไปมากับลำคอของเขา เพื่อให้เขาเสียสมาธิกับการวาดรูป

“หิวมากมั้ย” ไฟเอ่ยถามเพราะงานของเขาเหลืออีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว เลยคิดว่าจะพาไปกินข้าวข้างนอก

“มากเลย เราสั่งมากินที่ห้องดีมั้ย” มิรินบอกพลางแกล้งเขาต่อ เพราะอีกฝ่ายยังคงนิ่ง จะนิ่งได้นานแค่ไหนกันเชียว

“ได้” ไฟตอบพร้อมกับส่งมือถือของตัวเองให้มิรินสั่ง มือถือเป็นอะไรที่เขาหวงมาก แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นมิรินเขาเลยไม่ได้อะไรมาก

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย” มิรินเอ่ยถามพลางหอมแก้มไฟไปทีหนึ่ง

“สั่งมาเถอะ” ไฟบอกเพราะเขากินได้หมด

มิรินไม่พูดอะไรนอกจากกดสั่งอาหาร เพราะรู้ว่าเมื่อไฟพูดแบบนี้แล้ว นั่นหมายความว่าอะไรเขาก็กินได้

“แหม ที่รักชอบผู้หญิงหน้าอกใหญ่นี่เอง” มิรินเอ่ยแซวไฟ เมื่อเขาวาดหน้าอกของผู้หญิงใหญ่พอสมควร

“ผู้ชายชอบ” ไฟเอ่ยบอกพลางตั้งใจวาด เพราะอีกนิดเดี๋ยวจะเสร็จแล้ว

“ที่รักก็ผู้ชายเถอะ ว่าแต่ วาดฉากพวกนี้แล้วไม่มีอารมณ์หน่อยเหรอ” มิรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ พลางมองไปยังรูปผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงด้วยทาทางยั่วยวน ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้งแล้วมองไปยังด้านล่างของไฟด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“แล้วเห็นฉันมีอารมณ์มั้ยล่ะ” ไฟเอ่ยถามมิริน พลางกรอกตาไปมาอย่างอดไม่ได้

“ก็ไม่ แต่ฉันแค่สงสัยนี่น่า” มิรินเอ่ยบอกไฟพร้อมกับมือไปจับเพื่อจะพิสูจน์ แต่ก็ถูกมือหนาจับห้ามไว้ก่อน

“แค่อยากรู้เอง” มิรินเอ่ยบอกพลางมุ่ยหน้าอย่างขัดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาของไฟที่มองมา

“มานั่งนี่” ไฟบอกพลางดึงมือมิรินให้มานั่งที่ตักของตัวเอง จะได้เลิกแกล้งเขาสักที สนุกนักหรือไง

“ไม่มีอารมณ์จริงด้วยแหะ” มิรินที่มานั่งบนตักของไฟก็พูดขึ้น

“นั่งนิ่งๆ” ไฟบอกเมื่อมิรินทำตัวไม่อยู่เฉย

“นั่งไม่ถนัด” มิรินเอ่ยบอก ก่อนจะถูกไฟจับให้นั่งแบบใหม่

“แบบนี้นายวาดรูปถนัดเหรอ” มิรินเอ่ยถามเมื่อเธอนั่งลงระหว่างขาของไฟ ไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง เธอแค่จะแกล้งเขาเท่านั้น ไม่ได้จะมานั่งแบบนี้สักหน่อย

“อืม” ไฟครางตอบมิรินไปแค่เท่านั้น ก่อนจะเริ่มวาดอีกครั้งอย่างตั้งใจ

“นายชอบผู้หญิงเอวเล็กสะโพกใหญ่สินะ” มิรินเอ่ยบอกเพราะตัวละครผู้หญิงส่วนใหญ่จะเป็นแบบนี้ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะถามเขา

“อืม” ไฟได้แต่ครางตอบมิรินไปแบบปัดๆ เพราะเขากำลังจะลงรายละเอียดอื่นๆ อีกนิดหน่อย

“ตอนเย็นนายจะพิมพ์นิยายต่อหรือเปล่า” มิรินเอ่ยถาม เพราะรู้ว่าไฟทั้งทำงานเป็นนักวาดการ์ตูนและเขียนนิยายพร้อมกัน อันที่จริงเธอก็พึ่งรู้ว่าเขาทำงานสายนี้ เรียกได้ว่าไม่มีใครรู้ว่าไฟทำงานสายนี้เลย คนอื่นคิดว่าเขาแค่เป็นคนติดนิยายและคนว่างงานก็เท่านั้น ไฟบอกเธอว่าเขาทำงานสายนี้มานานแล้ว

ทีแรกเธอสอบเข้าที่นี่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร เพราะแค่สอบเล่นๆ ใครจะคิดว่าเธอจะสอบติด เธอมีคณะที่อยากเข้าอยู่แล้ว แต่ว่ามันสอบไม่ติด แต่มันดันติดคณะที่ครอบครัวบอกว่าอยากให้เรียน เพราะจะได้มาช่วยธุรกิจที่บ้าน

ตอนวันปฐมนิเทศถ้าไม่ใช่เพราะเธอได้นั่งใกล้กับไฟก็คงหนีไปเรียนเอกชนแล้ว ทียังเรียนอยู่เนี่ย เพราะไฟเป็นสเปคของเธอ แต่แล้วเรียนไปได้สักพักก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีแฟนตั้งแต่เรียกมัธยมปลายแล้ว ทำให้เธอผิดหวังไม่น้อย แต่เพื่อได้ดูหน้าหล่อๆ ของไฟ ทำให้เธอพอจะดีขึ้นมาบ้าง

เธอรู้สึกแปลกใจกับไฟและแฟนสาวอยู่ไม่น้อย เพราะไฟแทบจะไม่ไปหาแตงกวาแฟนสาวของตัวเองเลย นานๆ ทีจะเป็นแตงกวาที่มาหาไฟมากกว่า

ซึ่งมันเป็นแฟนกันที่แปลกมากในสายตาของเธอ ปกติต้องมาหากันบ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ สาวๆ ในคณะของเธอก็มีคนชอบไฟเยอะเหมือนกัน แค่เพราะบุคลิกของเขาทำให้ไม่ค่อยมีคนเข้ามาคุยด้วย นากจากเพื่อนในกลุ่มของพวกเธอ

ทีจริงไฟเกือบจะถูกรุ่นพี่เลือกไปเป็นเดือนคณะแล้ว แต่มีเพื่อนในคณะคนหนึ่งที่หล่อสู่สีกับไฟยัดเงินให้รุ่นพี่เพื่อที่ตัวเองจะได้เป็นเดือน สุดท้ายไฟก็ไม่ได้เป็นเดือนของคณะ ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ทุกข์ร้อนใจอะไร กลับมีสีหน้าดีใจซะงั้น

“คิดอะไรอยู่ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว” ไฟเอ่ยบอกที่เป็นมิรินเงียบไปนาน ซึ่งมันผิดปกติกับนิสัยของหญิงสาว

“คิดถึงเรื่องเก่าๆ น่ะ” มิรินที่ได้สิตก็เอ่ยบอกไฟ ก่อนจะเห็นว่าเขาวาดเสร็จแล้วเรียบร้อย เธอเลยลุกขึ้นจะไปเปลี่ยนชุดสักหน่อย เพราะคิดว่าอีกไม่นานอาหารก็คงจะมาส่งแล้ว

ไฟมองตามร่างบางที่เดินไปเปลี่ยนชุดใหม่ ก่อนจะหันกลับมาจัดการงานอื่นๆ ต่ออีกเล็กน้อย แล้วก็เดินออกไปนอกห้อง เพื่อไปรับอาหารที่มาถึงแล้ว

“วันนี้จะออกไปข้างนอกหรือเปล่า” มิรินเอ่ยถามเมื่อเห็นไฟเดินกลับเข้ามาในห้อง

“ไม่” ไฟตอบ ก่อนจะเดินถืออาหารไปที่ห้องครัว

“ทำไม” ไฟเอ่ยถามมิรินที่ทำหน้ามุ่ยใส่เขา เหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง เขาทำอะไรผิด ก็ไม่นี่น่า

“ว่าจะชวนไปซื้อชุดไปงานเลี้ยงสักหน่อย” มิรินเอ่ยบอก เห็นท่าทางของแตงกวาที่พูดจาข่มไฟวันนี้แล้วรู้สึกหมั่นไส้ เธอพอจะดูออกว่าเหตุผลที่ทำให้แต่งกวาเลิกกับไฟก็เรื่องเงิน

จะว่ายังไงดีล่ะ ตอนเรียนมหาลัยไฟใช้ชีวิตแบบง่ายๆ อารมณ์แบบเด็กหอ ของที่ไม่จำเป็นไม่เคยซื้อเลย ทำให้ทกคนไม่รู้ว่าจริงๆ แล้ว ไฟน่ะรวยมากๆ จากการทำงานของเขา และพอเลิกกับแตงกวาได้แค่อาทิตย์เดียว ไฟก็ซื้อคอนโดใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จใจกลางเมืองหลวง นั่นเลยทำให้เพื่อนในกลุ่มรู้ว่าไฟนั่นรวยมาก

“ไม่ได้บอกว่าจะไป” ไฟเอ่ยขึ้น เพราะเขาจำได้ว่ายังไม่เคยพูดว่าจะไปงานเลี้ยง

“ไปเถอะน่า วันนี้ฉันเห็นท่าทางของยัยนั่นแล้ว หมั่นไส้สุดๆ” มิรินเอ่ยพลางทำหน้าไม่พอใจ ที่แตงกวามาทำแบบนั้นกับไฟของเธอ

“กะจะไปแกล้งเขา” ไฟถามอย่างรู้ทันความคิดของมิริน พลางเทอาหารให้ใส่จานไปด้วย

“ใช่” มิรินตอบพลางตักข้าวเข้ามาทันที เมื่อไฟส่งจานข้าวมาให้ ยัยแตงกวาพลาดมากที่เลิกกับไฟไป เพราะไม่มีผู้ชายที่ไหนจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว พ่อบ้านพ่อเรือนแบบนี้หาได้ยากจะตาย นี่แหละเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เธอชอบอยู่กับไฟบ่อยๆ รู้สึกได้ถึงความสบาย ฮ่าๆๆ

ไฟที่ได้ยินคำตอบก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมๆ เพราะรู้จักนิสัยของมิรินดี ว่าถ้าได้หมั่นไส้ใครแล้วจะไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ รู้สึกได้เลยว่างานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้คงจะวุ่นวายแน่นอน