Chapter 10 อดีต

“พะ...พี่โรม” ฉันมองเขาน้ำตาคลอด้วยความตื่นกลัว แต่เขากลับไม่สนใจ พี่โรมเขาจับขาเรียวของฉันอ้าออก ก่อนที่เขาจะก้มใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ไปที่เนินอวบอูมของฉันและใช้ลิ้นร้อนดูดเลียกลีบกุหลาบที่ปิดสนิท ที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน เขาใช้ลิ้นร้อนกรีดขึ้นลงกลีบกุหลาบของฉันอยู่แบบนั้น

“ลิน...ปวดฉี่” ฉันพยายามหุบขาและเอามือน้อยดันใบหน้าหล่อเหลาของเขาออกเพื่อจะลุกขึ้นไปฉี่ แต่เขากลับจับสะโพกของฉันไว้แน่น และดูดเม้มติ่งเสียวของฉันอยู่แบบนั้น จนกระทั่งฉันทนความเสียวซ่านสยิวไม่ไหวจนต้องปลดปล่อยน้ำสีใสออกมา

“หวานมาก” เขาดูดเลียน้ำสีใสของฉันจนเกลี้ยง ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นปลดผ้าขนหนูสีขาวออกจากเอว และเมื่อฉันเห็นท่อนเอ็นขนาดใหญ่ของเขา ฉันถึงกับปล่อยโฮออกมาทันทีด้วยความตื่นกลัว

“จะร้องให้ทำไมล่ะลิน น่าเบื่อชะมัด หมดอารมณ์เลยว่ะกู” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ส่วนฉันก็รีบลุกขึ้นแต่งตัวมือไม้สั่น

“พี่โรมหิวไหมคะ เดี๋ยวลินไปจัดอาหารให้ที่โต๊ะ” เมื่อฉันเห็นเขาออกจากห้องน้ำ ฉันรีบเอ่ยถามเขาทันที

“ฉันไม่หิวเธอกลับไปก่อนไป ฉันจะออกไปทำธุระข้างนอก”

“พะ...พี่โรมจะไปไหนคะ”

“เธอไม่ต้องยุ่งสักเรื่องได้ไหมลิน อย่าทำตัวน่าเบื่อแบบนี้ได้ไหมวะ” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง จ้องมองฉันด้วยสายตาเฉยชา

“งะ...งั้นลินกลับก่อนนะคะ พี่โรม”

“...” เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น และหลังจากวันนั้น พี่โรมก็ทำตัวห่างเหินกับฉันตลอด เขาทำอยู่แบบนี้จนกระทั่งเขาเรียนจบ

“รอนานไหมคะ” ฉันวิ่งหอบเหนื่อยมาหาเขา ที่นั่งรอฉันอยู่ตรงม้าหินอ่อนในสวนสาธารณะข้างมหาลัย

“ไม่นาน” ตอบเสียงนิ่ง

“พะ...”

“เราเลิกกันเถอะ”

“พะ พี่โรมว่าอะไรนะคะ...”ฉันเอ่ยถามเขาออกไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"เรา เลิก กัน เถอะ" เขาเอ่ยช้าๆ ชัดๆ อีกครั้งด้วยน้ำเสียงนิ่ง

"ฮึก...ฮือ" น้ำตาฉันไหลรินออกมาไม่หยุด...เมื่อได้ยินเขาเอ่ยประโยคนั้นออกมาอีกครั้ง

“งั้นฉันไปก่อนนะ” เขาลุกขึ้นกำลังก้าวขาออกไป ฉันรีบคว้าจับข้อมือหนาของเขาเอาไว้แน่น

“ฮึก! พี่โรม...บะ…บอกลินได้ไหมคะ ลินทำอะไรผิด ฮึก!” ฉันเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นเหมือนจะขาดใจ

“เธอไม่ได้ทำอะไรผิด เพียงแค่ฉันเบื่อเธอแล้ว เธอมันน่าเบื่อรู้ตัวเองบ้างไหมลิน!” เขาเอ่ยออกมาเสียงดัง ก่อนที่เขาจะมองฉันด้วยสายตาไร้เยื่อใย

“แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา เรื่องระหว่างเรามันคืออะไรคะ พี่โรมเคยรักลินบ้างไหม อึก!” ฉันเอามือทุบตีที่อกแกร่งของเขาอยู่แบบนั้น

“หยุดบ้าสักที!” เขาจับข้อมือของฉันไว้แน่นและตะคอกใส่ฉันเสียงดังลั่น

“ฮึก! ฮืออ ไม่เลิกได้ไหมพี่โรม ลินรักพี่ ลินอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่ อึก!” ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ ฉันรักเขามากเหลือเกิน

“ฉันไม่เคยรักผู้หญิงจืดชืดไร้อารมณ์แบบเธอ…จำไว้” จากนั้นเขาก็สะบัดมือของฉันออกและเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

“ฉันไม่เคยรักผู้หญิงจืดชืด ไร้อารมณ์แบบเธอ”

“ฉันไม่เคยรักผู้หญิงจืดชืด ไร้อารมณ์แบบเธอ”

“โอ๊ยยย เมื่อไรคุณจะเลิกรังควานฉันสักที” ฉันสลัดหัวไปมา...เพื่อไล่เรื่องราวในอดีตของฉันออกจากหัว ก่อนที่ฉันจะยกมือเช็ดน้ำตาที่ใบหน้า ที่มันรินไหลออกมาทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวด