5 - ถูกเรียกมาบริการ

ถูกเรียกมาบริการ

“น้ำริน! ตอนนี้ถึงเวลาเลิกงานของเธอแล้ว...” ปัณณธรเอ่ยบอกเมื่อมองดูเวลาแล้วเห็นว่าควรเป็นเวลาที่ธารารินทร์ต้องเลิกงานแล้วตามที่แจ้งกันเอาไว้ก่อนหน้านั้น

“ขอเวลาอีก...”

“น้ำริน!” ปัณณธรเอ่ยเรียกชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเข้มเพื่อเป็นการข่มขู่ เมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะเรียกร้องเขา

“ก็ได้” เมื่อเจอน้ำเสียงและสายตาขู่แบบนี้ของเพื่อนเธอก็ต้องยอม และละทิ้งทุกอย่างตรงหน้า เก็บเข้าที่เข้าทางให้เป็นระเบียบ

“ทิ้งเลขบัญชีไว้ให้ด้วย เดี๋ยวฉันโอนเงินเข้าไปให้” ปัณณธรเอ่ยบอกอีกที เมื่อเห็นว่าเธอตอบรับยอมทำตามที่เขาบอก

“...” ธารารินทร์เขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษแผ่นเล็ก แล้วส่งให้แกคนตรงหน้าที่ตอนนี้เป็นเจ้านายของเธอ ก่อนที่เธอจะเปิดประตูเดินออกไปจากห้องนี้

*

*

หลายวันต่อมา

การทำงานของธารารินทร์ในแต่ละคืนที่ผ่านมานั้น ผ่านพ้นมาด้วยดี เพราะอยู่ภายใต้การดูแลของปัณณธรตลอด ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่

“วันนี้มีงานต่อที่ไหนอีกไหมวิน” ปุณณธีร์ถามผู้ช่วยคนสนิทขึ้นมาทันที ที่เอกสารฉบับสุดท้ายถูกปิดลงหลังจากที่ตรวจสอบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ไม่มีแล้วครับคุณธาม” ศราวินตอบผู้เป็นเจ้านายออกไปตามตรง เพราะว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายในการทำงานของสัปดาห์นี้แล้ว

“คืนนี้ฉันจะเข้าไปดูงานที่คลับต่อ พอดีไอ้แทนมันไม่อยู่” ปุณณธีร์พูดแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน ขยับออกจากเก้าอี้ทันที

“ครับ แล้ว...” ศราวินทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับ แล้วกำลังจะเอ่ยถาม

“นายแค่ไปส่งฉัน แล้วก็เอารถฉันกลับได้เลย พรุ่งนี้วันหยุดเผื่อนายอยากพาแฟนไปเที่ยวไหน” ปุณณธีร์พูดบอก เพราะเขารถที่เขาให้ศราวินใช้ก็เป็นรถส่วนตัวของเขาอีกคัน ช่วงนี้เขางานยุ่งมาก เขาจะไม่ขับรถเอง

“แล้วคุณธามละครับ”

“สัปดาห์นี้ฉันจะขอเคลียร์งานที่คลับก่อน คงไม่ออกไปไหนหรอก ถ้ามีเดี๋ยวเอารถอีกคันไปเอง นายไม่ต้องห่วงหรอก” ปุณณธีร์บอกออกไปตามที่ตนตั้งใจเอาไว้

“ครับ”

“เช้าวันจันทร์ค่อยมารับฉันที่คอนโดก็แล้วกัน”

“ครับคุณธาม”

“ตามสบายเลยนะ ถ้าเงินไม่พอก็บอก...”

“แค่นี้ก็มากเพียงพอแล้วครับ”

ปุณณธีร์จึงเดินนำออกจากห้องทำงานไปโดยมีศราวินเดินออกตามหลังไปทันที เพราะเป็นเวลาเลิกงานแล้ว

*

*

Night Club

“ทำไมวันนี้คุณธามถึงได้มานั่งทำงานที่ห้องนี้แทนละคะ” ใบหม่อนหญิงสาวผู้จัดการของที่นี่ เธอเอ่ยถามเจ้าของแห่งนี้ขึ้นมาทันที ที่ถูกเรียกตัวเข้ามาพบในห้องที่เขาจัดไว้รองรับเพื่อน ไม่ใช่ห้องทำงานส่วนของเขา

“ผมแค่รู้สึกเบื่อ ๆ น่าจะเหนื่อยจากงานนะครับพี่ใบหม่อน” ปุณณธีร์ตอบผู้จัดการร้านแล้วก็เอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรง

“พักผ่อนบ้างนะคะ ขนาดงานที่บริษัทยุ่ง คุณธามก็ยังอุตส่าห์เจียดเวลาเข้ามาดูงานที่นี่อีก”

“พี่ใบหม่อนเอาเครื่องดื่มขึ้นมาให้ผมหน่อย แล้วเรียกเด็กขึ้นมาให้ด้วยสักคน” ปุณณธีร์บอกออกไปตามตรง เพราะหลายวันมานี้เขาทุ่มอยู่กับงานจนไม่มีเวลาหาความสุขให้ตัวเองเลย

“คืนนี้เด็กคิวเต็มหมดเลยค่ะ พอดีลางานกันเยอะมากช่วงนี้ จะมีก็แค่...” ใบหม่อนเอ่ยบอกไปด้วยความลังเล เพราะว่าวันนี้พนักงานบริการหยุดงานกันเยอะมาก

และคนที่ว่างไม่ได้รับแขกเลยก็จะมีแค่หญิงสาวเพียงคนเดียวที่ทำงานให้แก่น้องชายของปุณณธีร์นั้นเอง นั่นคือธารารินทร์

“ใครว่างก็คนนั้นแหละ ไล่ออกให้หมดเลยใครที่รับงานนอกรอบไปแล้วมาทำงานไม่ไหว” ปุณณธีร์พูดขึ้นด้วยความรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่รู้ว่าวันนี้

หญิงผู้จัดการจำยอมทำตามที่ปุณณธีร์บอก เพราะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว และรู้จักนิสัยของปุณณธีร์ดีว่าเป็นคนแบบไหน

*

*

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา!” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น

คนด้านนอกจึงได้เปิดประตูและเดินเข้ามา โดยในมือของเธอถือถาดเครื่องดื่มที่หญิงสาวผู้จัดการสั่งงานจัดการมาให้ และให้เธอขึ้นมาบริการที่ห้องนี้ด้วยตัวเอง ความรู้สึกเสียวสันหลังเกิดขึ้นทันทีที่เธอย่างกรายเข้ามา

“เป็นเด็กใหม่เหรอ เหมือนไม่เคยเจอหน้าเลย” ปุณณธีร์เลิกคิ้วถามขึ้นทันที เมื่อเห็นหญิงสาวเป็นครั้งแรก

“ค่ะ” เธอเอ่ยตอบเพียงสั้น ๆ แถมไม่กล้ามองสบตากับเขาอีก

“มาทำงานที่นี่ได้นานยังละ” เสียงเรียบถามขึ้นทันที

“ได้อาทิตย์หนึ่งแล้วค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“เธอคงไม่รู้จักฉันสินะแม่สาวน้อย” เขาพูดพร้อมกับส่งสายตามองเธอด้วยสายตาที่ดูเจ้าเสน่ห์

เธอนั่งลงที่โซฟาอีกตัวด้วยความรู้สึกที่ประหม่า เมื่อเจอสายตาของปุณณธีร์มองมาที่เธอแบบนี้ เธอไม่รู้ว่าควรจักทำเช่นไรดี จึงได้หยิบขวดเครื่องดื่มตรงหน้าเพื่อแก้เก้อและหมายจะบริการเขา

“...” ปุณณธีร์ยกขาขึ้นไขว้ห้างจ้องมองดูการกระทำของเธอโดยที่ไม่ได้พูดอะไร เพราะอยากรู้ว่าเธอจะทำเช่นไรต่อจากนี้

ธารารินทร์จึงได้ส่งแก้วเครื่องดื่มสีอำพรางที่เธอชงเสร็จแล้วนั่น ได้ยื่นไปให้แก่ชายหนุ่มที่เอาแต่นั่งจ้องมองเธอตาไม่กระพริบอยู่โซฟาอีกตัว

“ขยับมานั่งตรงนี้” เขาพูดพร้อมกับตบมือลงที่ข้าง ๆ ตัว แต่สายตากับยังคงจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอแบบไม่กระพริบ

“...” เธอทำท่าทางลำบากใจ ก่อนจะยอทำตามที่เขาบอก ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นแล้วขยับตัวไปนั่งลงตรงที่เขาบอกโดยเป็นที่ข้าง ๆ กับเขานั้นเอง

“ป้อนสิ” เสียงเรียบเอ่ยบอกกับเธอขณะที่สายตาก็ยังคงโฟกัสแค่ใบหน้าของเธอ

“...” ธารารินทร์ถอนหายใจยาว ก่อนที่จะรวบรวมความกล้าขึ้นมา เธอยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นด้วยมืออันสั่นเทาหมายที่จะป้อนเครื่องดื่มให้เขา

แต่มือใหญ่ของปุณณธีร์กลับจับมือของเธอเอาไว้เสียก่อน ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายยกขึ้นกระดกเสียเองเสียหมดแก้ว โดยที่ไม่ต้องรอให้เธอป้อนเลย

ธารารินทร์เอาแต่เบิกตากว้าง มองการกระทำของเขาตาค้างเพราะไม่รู้ว่าเขากำลังคิดที่จะทำอะไรอยู่กันแน่ ทั้งที่เป็นคนบอกให้เธอป้อน แต่เขากลับยกกระดกดื่มเสียเอง

“คุณ อุบ...”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านั้น เขาที่ใช้ความไวรวบเธอเข้ามาประชิดตัวเขา ก่อนที่เขานั้นจะล็อคท้ายทอยของเธอไว้ แล้วปล่อยแอลกอฮอล์ที่เขายกกระดกดื่มเมื่อสักครู่นั้นเข้าไปในปากของเธอทันที โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิด

แคร่ก!!!