ตอนที่ 2 โจรปล้น

ตอนนี้เองที่เฉินซีเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยที่บรรจุผักกาดดองเค็มเอาไว้ นางวางลงที่โต๊ะกลางโถงที่พวกเขาใช้สำหรับกินข้าว

“ยืนจ้องแล้วอิ่มหรือ มาตักกินสิ”

“ขะ...ขอรับ...”

เด็กทั้งสองรีบขยับทันทีมือสั่นขณะตักข้าว แบ่งใส่ชามเก่า ๆ พวกเขายังไม่ลืมที่จะตักมาให้เฉินซีก่อน แล้วค่อยนั่งลงด้วยชามข้าวที่มีปริมาณน้อยกว่า

นางเพียงเหลือบมองทั้งสองก่อนจะตักข้าวกิน พร้อมผักดองเล็กน้อย จากนั้นเด็กทั้งสองจึงได้กินตาม พวกเขาไม่กล้าหยิบเอาผักดองด้วยซ้ำ

ผิงจางและผิงอันตอนแรกเพียงค่อย ๆ ตักกิน แต่เมื่อใกล้จะหมดพวกเขากลับกินช้าลง ราวกับกลัวว่าจะไม่มีให้กินอีก

เฉินซีเบือนหน้าหนีไม่มองพวกเขาตรง ๆ นางกินข้าวต่ออีกสองสามคำจนหมด แล้วจึงลูกขึ้น

ครืดดดด .... เสียงเลื่อนเก้าอี้ทำให้เด็กทั้งสองลุกขึ้นยืนตามทันที

เฉินซีถอนหายใจออกมาเสียงดังจนเด็กชายสะดุ้งโหยง

“พวกเราไม่กินแล้ว ...อิ่ม อิ่มแล้ว พี่สะใภ้อย่าตีเลยนะ”

“ข้าอิ่มแล้ว ที่เหลือพวกเจ้ากินเถอะ ...”

พูดจบนางก็เดินไปด้านในเรือนไม่หันกลับมามองพวกเขาอีก

ในช่วงฤดูฝนเป็นปกติของพื้นที่นี้ ที่มันจะมีทั้งลมและพายุรุนแรงเป็นประจำทุกปี แม้ว่าคนที่นี่จะเคยชินอยู่แล้ว แต่ในบ้านที่มีแต่เด็กเล็กและผู้หญิงที่เพิ่งจะผ่านวัยปักปิ่นได้ไม่นาน ย่อมไม่อาจมั่นคงได้เหมือนครอบครัวอื่น ๆ

คืนนี้ก็เช่นกันพายุฝนทำให้เกิดลมพัดแรง จนประตูหน้าต่างกระแทกกันดังปึงปัง เด็กทั้งสองนอนเบียดกันอยู่มุมห้องร่างสั่นเพราะความหนาว ส่วนเฉินซีนั่งอยู่ใกล้หน้าต่างอีกด้านสายตามองออกไปยังความมืด แม่จะโดนละอองฝนแต่นางกลับไม่ขยับหนี

ปัง!

ทันใดนั้นประตูถูกเปิดอย่างแรง สายฟ้าผ่าเปรี๊ยงลงมาเกิดแสงวาบขึ้น เฉินซีและเด็ก ๆ ที่อยู่ด้านในสุดเห็นเงาคนได้ชัดเจน

ชายชุดดำบุกเข้ามาในบ้าน ในมือถือดาบและอาวุธอื่น ๆ เข้ามา เสียงฝีเท้าดังขึ้นพร้อมกันหลายทิศ

“ค้นให้ทั่ว! เด็กและผู้หญิงมัดไว้ ผู้ชายฆ่าทิ้งให้หมด !”

ผิงจางและผิงอันรู้ตัวแล้วว่ามีคนบุกเข้ามาในบ้าน พวกเขารีบขยับตัวเข้ามาใกล้กัน

“ท่านพี่!” เสียงของเด็กคนหนึ่งสั่นเครือ

เฉินซีนิ่งไปชั่วขณะนางเองก็กลัวเช่นกัน เมื่อหันไปมองเด็กทั้งสองที่กำลังสั่นกลัวราวลูกนก แม้จะไม่ได้รักและผูกพันแต่ ... ริมฝีปากนางเม้มแน่นจากนั้นจึงตัดสินใจในที่สุด

“ชู้ววว ... มานี่” นางกดเสียงต่ำกวักมือเรียก

แต่เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองยังไม่กล้าขยับนางก็เร่งขึ้นอีก “เร็วเข้า!”

ในที่สุดเด็กทั้งสองก็วิ่งเข้าไปหานาง

เฉินซีรีบดึงพวกเขาไว้ “พวกเจ้าสองคนแอบอยู่ในนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าส่งเสียง อย่าออกมา เข้าใจหรือไม่ ! “

นางผลักให้เด็กทั้งสองเข้าไปอยู่ใต้ตั่งไม้ที่นางใช้นอนประจำ จากนั้นจึงรื้อข้าวของออกมากองทับถมเอาไว้อำพรางสายตา

นางคิดว่าพวกนี้น่าจะเป็นโจรที่ชาวบ้านลือกันช่วงนี้ โจรพวกนี้ปล้น ฆ่า และทำทุกอย่างโดยไม่เหลือความเมตตา แม้ตัวเองจะกลัวจนตัวสั่นนางก็ยังมีสติพอที่จะหาที่ซ่อนตัว

“ลูกพี่! บ้านหลังนี้เหมือนไม่มีคนอยู่ ตะเกียงก็ไม่มี บ้านก็ทรุดโทรม”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

“ข้าว่าที่นี่คงเป็นบ้านร้างมากกว่า”

“หาให้ทั่ว!” เสียงหัวหน้าคำราม “หากไม่ได้อะไร ก็ไปบ้านหลังอื่นต่อ คืนนี้ต้องกวาดให้เกลี้ยง ฮ่า ๆ!” เสียงหัวเราะหยาบกร้านดังก้อง

เฉินซีแอบอยู่ด้านหลังตู้ไม้เก่าพยายามกลั้นหายใจ

‘อย่าเจอ...อย่าเจอ...’

แต่ในขณะที่นางกำลังตั้งใจฟังอยู่ด้านหน้า กลับไม่ทันสังเกตเงาหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจากด้านหลัง

กว่าจะรู้ตัวก็มีลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ “ฮ่า ๆ ...เจอแล้ว” เสียงดังขึ้นข้างหู

ร่างของเฉินซีแข็งค้าง ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นหนี ก็ถูกมือหยาบคว้าคอเสื้อของนางเสียก่อน มันกระชากตัวนางออกจากที่ซ่อนอย่างแรง

“ที่แท้ก็มีคนอยู่จริง ๆ” ชายชุดดำยิ้มเหี้ยมสายตากวาดมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ลูกพี่! เจอของดีเข้าแล้ว!”

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ วิ่งเข้ามาใกล้

เฉินซีดิ้นรนสุดแรง “ปล่อยนะ!”

เพี๊ยะ! นางถูกตบจนหน้าหัน เลือดซึมออกจากมุมปาก

“ดิ้นอะไรนักหนา !”

เฉินซีอ้าปาก กัดลงบนมือของชายผู้นั้นอย่างแรง

“อ๊าก!”

“นังสารเลว!”

ฝ่ามือฟาดลงมาอีกครั้งอย่างไม่ออมแรง

โลกทั้งใบหมุนคว้าง ร่างของเฉินซีทรุดลงกับพื้น ดวงตาพร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด

นางสะบัดศีรษะแรง ๆ พยายามไล่ความมึนงงออกไป

หัวใจเต้นกระหน่ำในใจมีเพียงความคิดเดียว การถูกตบมันเจ็บเช่นนี้นี่เอง ที่นางเคยทำร้ายเด็กสองคนนั้นคงเจ็บแบบนี้สินะ

พลันในใจก็เกิดเป็นห่วงเด็กสองคนนั้นขึ้นมาจับใจ

อย่าออกมา...อย่าออกมาเด็ดขาด...

“นังสารเลว คอยดูเถอะ พวกข้าจะเล่นสนุกกับเจ้าอย่างไร ฮ่า ๆ ! ”

เสียงหัวเราะของพวกมันดังขึ้นอย่างน่าขยะแขยง

เฉินซีกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะก้มศีรษะลง “อย่า... ได้โปรดปล่อยข้าไป ของในบ้าน พะ พวกเจ้าจะเอา … ก็เอาไปเถอะ” เสียงของนางแหบต่ำท่าทีอ่อนน้อมราวกับยอมจำนนทุกอย่าง

ชายคนหนึ่งหัวเราะหยัน “ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก น้องสาว”

สายตาของมันกวาดมองร่างนางอย่างหยาบคาย

“ของดีอย่างเจ้า...จิ๊ ๆ เล่นให้พอแล้ว เอาไปขายต่อยังได้เงินอีก”

คมดาบเย็นเฉียบยกปลายดาบขึ้นแตะลงที่ลำคอของนาง

เฉินซีตัวแข็งความกลัวเปลี่ยนเป็นความรู้สึกชาหนึบขึ้นมาทั่วร่าง

“หากไม่ยอม หึ...” มันกดปลายดาบลงอีกเล็กน้อย ผิวเนื้อใต้คางถูกเฉือนเปิด

เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลออกมาหยดลงบนพื้นดิน

เฉินซีหลับตาลงแน่นแล้วตะโกนออกมา “ฆ่าข้าซะ ! แม้ต้องตายข้าก็ไม่ยอมให้พวกเจ้าหยามเกียรติ”

กึก... เสียงบางอย่างดังขึ้นจากใต้ตั่ง

“หืม?”

ชายชุดดำหันไปมองทันที “ตรงนั้นมีอะไร”

เฉินซีเบิกตากว้างหัวใจหล่นวูบ “ไม่นะ ! ”

ช้าเกินไปแล้วชายคนหนึ่งเดินเข้าไป ยกตั่งขึ้นอย่างแรง ข้าวของที่กองบังอยู่กระจัดกระจายร่างเล็กสองร่างที่ซ่อนอยู่ข้างในถูกลากออกมาอย่างหยาบคาย

“อ๊าก ! ปล่อยนะ” เด็กทั้งสองร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว

“โอ้ มีเด็กด้วยนี่” เสียงหัวเราะดังขึ้น “คราวนี้ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่”

เฉินซีดิ้นสุดแรง “ปล่อยพวกเขา !”

ชายชุดดำกระชากผมของนาง ดึงศีรษะให้เงยขึ้น เป็นเหตุให้แผลของนางมีเลือดไหลทะลักเพิ่มอีก

“อยากให้ปล่อยหรือ”

มันยิ้มเหี้ยมแล้วใช้ดาบจ่อไปที่คอของเด็กคนหนึ่ง

“งั้นก็เลือกสิ จะให้พวกมันตายก่อน...หรือเจ้ายอมดี ๆ”

ดวงตาของเฉินซีสั่นไหวร่างทั้งร่างเย็นเฉียบ แต่แล้วดูเหมือนว่าบาดแผลที่มันกรีดเมื่อครู่จะลึกเกินไป เลือดที่ไหลทะลักออกมาไม่มีท่าทีจะหยุดลงง่าย ๆ

สายตาของนางเริ่มพร่าเลือน ภาพตรงหน้าสั่นไหวไปหมด เสียงหัวเราะของพวกโจรเหมือนจะไกลออกไปทุกที

เด็กทั้งสองยังคงร้องไห้

“ท่านพี่...ฮึก...ท่านพี่...”

เสียงนั้นดึงสติของนางกลับมาเพียงเล็กน้อย เฉินซีมองไปยังเด็กทั้งสองมือเล็ก ๆ ที่เคยสั่น

ตอนนี้กลับนิ่งลงอย่างประหลาด

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมานางเคยตี เคยด่า เคยผลักไสพวกเขา แต่ในวินาทีสุดท้ายนี้ ภาพเหล่านั้นกลับย้อนคืนมาทั้งหมด

ข้า...ทำอะไรลงไป...เลือดไหลลงมาปิดมุมปาก

เฉินซีหัวเราะเบา ๆ เสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

“พวกเจ้า...” นางเอ่ยช้า ๆ “อย่าร้อง...” ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวค่อย ๆ อ่อนลง “มีชีวิต...พวกเจ้าต้องมีชีวิต...”

“ท่านพี่!” เด็กทั้งสองร้องลั่น

“หึ จะเล่นละครอะไรอีก” ชายชุดดำกระชากผมนางแรงขึ้น

แต่ในวินาทีนั้นเองเฉินซีใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งตัวไปข้างหน้า

ฉึก!

คมดาบที่จ่ออยู่บาดลึกเข้าไปในลำคอของนางลึกกว่าเดิม เลือดสาดกระเซ็น ร่างของนางอ่อนยวบลงทันที

“บ้าเอ๊ย!” ชายคนนั้นสบถ “นังนี่มันอยากตายเอง!”

เฉินซีล้มลงกับพื้นเสียงทุกอย่างค่อย ๆ ห่างออกไป ภาพสุดท้ายในสายตาคือเด็กสองคน

ที่ยังมีชีวิตอยู่

ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแต่ไม่มีคำพูดใดอีกแล้ว ...

.ตึก !

.ตึก ๆ !

และในความเงียบงันนั้นเองปลายนิ้วที่จมกองเลือดขยับเล็กน้อย ดวงตาที่ควรปิดสนิทค่อย ๆ เปิดขึ้น

แต่สายตานั้นไม่ใช่ของเฉินซีคนเดิมอีกต่อไป หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มือแตะลำคอตนเองอย่างรวดเร็ว

“แผลลึกแต่ไม่โดนหลอดเลือดใหญ่...โชคดีหรือซวยกันแน่”

สายตากวาดมองรอบตัวอย่างเฉียบคมก่อนจะหยุดลงที่เด็กสองคน

“สถานการณ์เลวร้ายชะมัด... ถุ้ย” นางถ่มเลือดออกจากปาก

การเคลื่อนไหวของนางเรียกความสนใจจากโจรที่อยู่ใกล้ ๆ ในทันที

“เจ้า ! ... ปะ ปะ เป็นไปได้อย่างไร!” ปลายดาบของโจรที่ชี้มาสั่นเล็กน้อย

เมื่อครู่มันเพิ่งเห็นกับตาว่าหญิงคนนี้ควรจะตายไปแล้ว เลือดออกมากขนาดนั้นแผลลึกถึงเพียงนั้น ต่อให้เป็นคนแข็งแรงก็ไม่มีทางลุกขึ้นมาได้

แต่ตอนนี้...นางกลับนั่งอยู่ตรงนั้น เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เฉินซีไม่ตอบนางก้มลง มองเลือดที่เปื้อนมือของตนเอง ในใจก็นับจำนวนของปัญหาใหญ่ในตอนนี้

หนึ่ง...สอง...สาม...สี่ อย่างน้อยสี่คนในห้อง อีกสองอยู่ด้านนอก

“ฮ่า ๆ ลุกขึ้นมาได้ก็ดี!”

ชายคนหนึ่งหัวเราะเสียงดัง พยายามกลบความหวาดหวั่นในใจ

“ข้าจะได้เล่นต่อ ... ”

ยังพูดไม่ทันจบ

เฉินซีกำเอาดินที่เปื้อนเลือดขึ้นมา แล้วปาใส่หน้ามันเต็มแรง

ฟุ่บ!

“อ๊าก! ตาข้า!” ชายคนนั้นร้องลั่นเผลอถอยหลังโดยไม่ทันตั้งตัว

ในจังหวะนั้นเองเฉินซีพุ่งตัวไปข้างหน้า มือคว้าข้อมือที่ถือดาบของอีกคนบิดอย่างแม่นยำ

กร๊อบ! เสียงกระดูกลั่นดังชัด

“อ๊ากกก!”

“พวกเจ้าสองคนหลับตาเดี๋ยวนี้ ! ” เฉินซีออกคำสั่งเสียงดัง

เด็กทั้งสองหลับตาลงตามคำสั่งทันที

ดาบหลุดจากมือโจร เฉินซีคว้ามันไว้ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ นางไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาที

ฉับ! เลือดพุ่งกระเซ็น ร่างของโจรคนแรกทรุดลงกับพื้น ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา

ห้องทั้งห้องเงียบงันไปชั่วขณะ

“มะ...มัน...”

หนึ่งในพวกมันถอยหลังไปก้าวหนึ่งสีหน้าซีดเผือด

เฉินซียืนอยู่ท่ามกลางกองเลือด ดาบในมือยังคงมีหยดเลือดสีแดง ลมหายใจสม่ำเสมอสายตาเย็นเฉียบ นางขยับตัวเข้าไปยืนขวางด้านหน้าปิดทางเข้าถึงเด็กทั้งสองอย่างสมบูรณ์

และตอนนี้โจรก็เหลือเพียงสองในสี่และอีกสองกำลังวิ่งเข้ามา นางไม่รอให้พวกมันได้ตั้งตัว เอียงคอเล็กน้อยบอกเด็กชายที่อยู่ด้านหลัง

“พวกเจ้าก้มหน้าลง หลับตาห้ามมอง จนกว่าข้าจะเรียก”

เด็กทั้งสองชะงักไปเพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงทันที มือเล็ก ๆ ยกขึ้นปิดหูและหลับตาแน่น