ตอนที่ 3 : ศึกชิงผ้ากันเปื้อน (เมื่อแม่ผัวท้าทำอาหาร...แต่สะใภ้ถนัดแต่ 'กิน'!)

ตอนที่ 3 : ศึกชิงผ้ากันเปื้อน (เมื่อแม่ผัวท้าทำอาหาร...แต่สะใภ้ถนัดแต่ 'กิน'!)

08:00 น. | ห้องนั่งเล่น คฤหาสน์อัครเดชา

"โบราณเขาว่าไว้... เสน่ห์ปลายจวัก ผัวรักจนตาย"

เสียงเย็นเยียบของ คุณหญิงดาราทิพย์ ดังขึ้นทันทีที่มิลินเดินลงมาจากบันได (ในสภาพที่ดูสดใสและอิ่มเอิบผิดปกติ หลังจาก 'ประชุมลับ' กับสามีเมื่อวาน)

คุณหญิงวางถ้วยชาลงบนจานรองเสียงดัง กริ๊ก เป็นสัญญาณเปิดฉากการรบประจำวัน "ผู้หญิงเราจะสวยแต่รูป จูบไม่หอมไม่ได้... ถ้าทำกับข้าวไม่เป็น ก็ไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตายางประดับบ้าน จริงไหมแม่มิลิน?"

มิลินยิ้มหวาน เดินไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟาตรงข้าม "สมัยนี้เขามีแอปฯ สั่งอาหารกันแล้วนะคะคุณแม่ อยากกินอะไรก็ได้กิน มิชลินสตาร์ยันส้มตำหน้าปากซอย... ไม่เห็นต้องลำบากหน้ามันหน้าเมือกอยู่หน้าเตาเลย"

"นั่นมันความคิดของคนมักง่าย!" คุณหญิงตวาดแว้ด "ตระกูลอัครเดชาเราใส่ใจเรื่องอาหารการกิน วันนี้เพื่อนสนิทของฉัน คุณหญิงป้าสร้อย จะแวะมากินมื้อเย็นที่นี่... ฉันต้องการให้เธอแสดงฝีมือทำอาหารต้อนรับแขก!"

"คะ?" มิลินเลิกคิ้ว "จะให้มิลินทำ?"

"ใช่! เมนูคือ 'มัสมั่นเนื้อน่องลาย' สูตรโบราณ กับ 'น้ำพริกลงเรือ' ผักแนมแกะสลัก... ห้ามซื้อ! ห้ามให้คนใช้ช่วย! ต้องทำเองทุกขั้นตอน!" คุณหญิงยิ้มเยาะที่มุมปาก นางมั่นใจว่ามิลินทำไม่เป็นแน่ๆ และวันนี้แหละที่นางจะฉีกหน้าสะใภ้ไร้สกุลคนนี้ให้แหกต่อหน้าเพื่อนไฮโซ

"ถ้าทำไม่ได้... ก็พิจารณาตัวเองซะนะ ว่าคู่ควรจะเป็นสะใภ้บ้านนี้หรือเปล่า"

มิลินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้าง "ได้ค่ะคุณแม่... มิลินรับคำท้า รับรองว่าเย็นนี้คุณแม่และเพื่อนจะต้อง 'ตะลึง' ในรสชาติแน่นอน"

...

14:00 น. | ห้องครัวใหญ่

"คุณมิลินคะ... จะไหวเหรอคะ?" ป้าแจ่ม แม่บ้านเก่าแก่ยืนมองมิลินด้วยความเป็นห่วง สภาพของมิลินตอนนี้คือสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววทับชุดเดรสรัดรูป แต่ในมือไม่ได้ถือตะหลิว กลับถือไอแพดดูซีรีส์เกาหลีอย่างสบายใจเฉิบ ส่วนวัตถุดิบทั้งเนื้อน่องลาย กะทิ พริกแกง ยังวางกองอยู่ที่เดิม

"ไหวสิคะป้าแจ่ม สบายมาก" มิลินตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "ป้าแจ่มช่วยไปเตรียมจานชามสวยๆ ชุดเบญจรงค์ที่แพงที่สุดมาให้มิลินหน่อยนะคะ ส่วนเรื่องอาหาร... เดี๋ยว 'ผู้ช่วย' ของมิลินจัดการเอง"

"ผู้ช่วย?" ป้าแจ่มงง

มิลินยิ้มเจ้าเล่ห์ กดหยุดซีรีส์แล้วสลับหน้าจอไปที่ไลน์กลุ่มลับ "VIP Concierge Service" (บริการผู้ช่วยส่วนตัวระดับ VVIP ที่เธอเป็นสมาชิกบัตรดำอยู่)

เธอพิมพ์ข้อความสั้นๆ : Customer: Milin Request: มัสมั่นเนื้อน่องลาย สูตรชาววัง & น้ำพริกลงเรือ จัดใส่ปิ่นโตโบราณ ส่งด่วนที่คฤหาสน์อัครเดชา ภายใน 17.00 น. ขอรสชาติแบบต้นตำรับชาววังแท้ๆ ร้านไหนที่ว่าเด็ดที่สุดในประเทศ ไปดีลมา!

Admin: รับทราบครับคุณมิลิน ทางเราจะจัดส่งจากห้องเครื่องโรงแรมระดับ 6 ดาวให้ทันทีครับ

มิลินวางไอแพดลงแล้วผิวปากอย่างอารมณ์ดี "ก็นะ... การบริหารจัดการ (Management) ก็ถือเป็นทักษะแม่ศรีเรือนยุค 2024 เหมือนกันนี่นา ใครเขาจะมานั่งตำน้ำพริกให้เล็บฉีกกันล่ะ?"

แต่เพื่อให้สมจริง มิลินจึงหยิบแป้งมันมาป้ายแก้มสองสามจุด และเอาน้ำพรมตามหน้าผากให้ดูเหมือนเหงื่อออกจากการตรากตรำทำงานหนัก... การแสดงต้องให้ถึงบทบาทสิ!

...

18:00 น. | ห้องรับประทานอาหาร

กลิ่นหอมของกะทิและเครื่องแกงอบอวลไปทั่วห้องอาหาร คุณหญิงดาราทิพย์นั่งหน้าตึงอยู่หัวโต๊ะ ข้างๆ คือ คุณหญิงป้าสร้อย เพื่อนไฮโซที่เตรียมตัวมาร่วมวิจารณ์เต็มที่ และ ธีร์ ที่รีบกลับจากทำงานเพราะเป็นห่วงเมีย

"ไหนล่ะ... อาหารฝีมือแม่สะใภ้ตัวดี" คุณหญิงดาราทิพย์ถามเสียงเขียว "คงไม่ใช่ว่าทำครัวไหม้ไปแล้วนะ?"

ทันใดนั้น ประตูห้องครัวก็เปิดออก มิลินเดินถือถาดอาหารเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม (แม้จะมีแป้งเปื้อนแก้มเล็กน้อยพอน่าเอ็นดู)

บนโต๊ะอาหารถูกเนรมิตด้วย มัสมั่นเนื้อน่องลาย สีสวยน่าทาน เนื้อเปื่อยนุ่มจนแทบละลายในปาก และ น้ำพริกลงเรือ ที่จัดวางมาพร้อมผักแกะสลักวิจิตรบรรจงราวกับงานศิลปะ

คุณหญิงป้าสร้อยตาโต "อุ๊ยตาย... หน้าตาน่าทานมากนะดาราทิพย์ นี่สะใภ้เธอทำเองจริงเหรอ?"

คุณหญิงดาราทิพย์หน้าเสียเล็กน้อย หยิบช้อนขึ้นมาตักชิม... ทันทีที่รสสัมผัสแตะลิ้น ความกลมกล่อมของกะทิและความเข้มข้นของพริกแกงที่ลงตัวแบบหาที่ติไม่ได้ ทำเอานางเถียงไม่ออก

"เป็นไงบ้างคะคุณแม่?" มิลินถามเสียงใส "มิลินเคี่ยวเนื้ออยู่ตั้ง 3 ชั่วโมง จนขาแข็งไปหมดแล้วเนี่ย" (ความจริงคือนั่งดูซีรีส์จบไป 3 ตอน)

"ก็... ก็พอกินได้" คุณหญิงดาราทิพย์ตอบเลี่ยงๆ แต่ตักคำที่สองเข้าปาก "อร่อยมากเลยหนูมิลิน!" คุณหญิงป้าสร้อยชมเปาะ "รสชาติเหมือนฉันเคยกินที่โรงแรมโอเรียนเต็ลสมัยสาวๆ เลย เก่งจริงๆ ตาธีร์นี่โชคดีนะเนี่ย ได้เมียสวยแล้วยังทำกับข้าวเก่งอีก"

ธีร์หันมามองภรรยาของเขา เขารู้ดีว่ามิลินทอดไข่เจียวยังไหม้... แต่นี่มันระดับเชฟกระทะเหล็ก ชายหนุ่มอมยิ้มรู้ทัน แต่ไม่พูดอะไร นอกจากเอื้อมมือไปเช็ดแป้งที่แก้มให้เธออย่างอ่อนโยน "เก่งมากครับที่รัก... เหนื่อยแย่เลยสินะ"

มิลินยักคิ้วให้สามี "เพื่อพี่ธีร์กับคุณแม่... มิลินทุ่มเททั้ง 'แรงกาย' และ 'แรงเงิน'... เอ้ย แรงใจ เต็มที่เลยค่ะ"

สรุปมื้อนั้น คุณหญิงดาราทิพย์หน้าแตกยับเยิน เพราะเพื่อนดันชมสะใภ้ไม่หยุดปาก แถมยังขอสูตรน้ำพริกอีกต่างหาก (ซึ่งมิลินก็มั่วสูตรเคมีฟิสิกส์บอกไป จนป้าสร้อยงงแล้วจดตามยิกๆ)

...

21:00 น. | ห้องนอน

"สารภาพมาซะดีๆ ..." ธีร์กอดอกพิงประตูห้องน้ำ มองภรรยาที่กำลังเช็ดเครื่องสำอางอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง "มัสมั่นนั่น... สั่งมาจากห้องอาหารโรงแรมสยามเคมปินสกี้ใช่ไหม?"

มิลินหัวเราะคิกคัก หันมาหาสามี "รู้ได้ไงคะ? แฟนพันธุ์แท้โรงแรมจังนะ"

"ก็ผมเป็นคนเซ็นเช็คจ่ายค่าเมมเบอร์บัตร VVIP ให้คุณเอง จำไม่ได้เหรอ?" ธีร์ส่ายหัวยิ้มๆ เดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง "แสบจริงๆ นะเรา... หลอกแม่ผมซะเปื่อยเลย"

"ไม่ได้หลอกซะหน่อย... มิลินแค่ 'บริหารทรัพยากร' ให้เกิดประโยชน์สูงสุด" เธอแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พลางหมุนตัวกลับมาคล้องคอเขา "แล้วรสชาติถูกปากไหมล่ะคะ?"

"อาหารถูกปาก..." ธีร์ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากเธอ นัยน์ตาคมเข้มเริ่มเปลี่ยนเป็นความปรารถนา "แต่คนป้อน... น่าจะ 'ถูกใจ' มากกว่า"

มิลินยิ้มยั่ว สายตาเหลือบไปเห็น ผ้ากันเปื้อน ที่ถอดกองไว้บนเตียง "พี่ธีร์คะ... เมื่อกี้คุณแม่บอกว่า 'เสน่ห์ปลายจวัก ผัวรักจนตาย' ใช่ไหม?"

"อืม... ทำไม?"

มิลินผละออกจากอ้อมกอดเขา เดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนผืนนั้นขึ้นมา เธอค่อยๆ ปลดสายชุดคลุมอาบน้ำออก ปล่อยให้มันร่วงลงไปกองที่พื้น เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องท่ามกลางแสงไฟสลัว

จากนั้น... เธอก็สวม แค่ ผ้ากันเปื้อนผืนเดียวทับเรือนร่างเปลือยเปล่า สายผ้ากันเปื้อนผูกเป็นโบว์หลวมๆ ที่ด้านหลัง เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนและสะโพกกลมกลึงวับๆ แวมๆ ด้านหน้าปิดบังเนินอกอวบอิ่มไว้เพียงหมิ่นเหม่

ธีร์ยืนนิ่งตะลึง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพตรงหน้ามันยั่วยวนจนเขาแทบคลั่ง

"มิลินถามจริงๆ เถอะค่ะ..." เธอเดินเข้ามาหาสามีช้าๆ จับมือเขามาวางบนเอวคอดภายใต้ผ้ากันเปื้อน "ระหว่าง 'มัสมั่นเนื้อ' เมื่อเย็น... กับ 'เนื้อนุ่มๆ' ของมิลินตอนนี้... พี่ธีร์อยากกินอันไหนมากกว่ากัน?"

ธีร์ไม่ตอบด้วยคำพูด เขาอุ้มร่างบางขึ้นจนลอยหวือ ทุ่มลงบนเตียงกว้างทันที "มัสมั่นเอาไว้กินตอนหิวข้าว..." เขาตามขึ้นมาคร่อมทับ มือหนากระตุกปมผ้ากันเปื้อนออกอย่างรวดเร็ว "แต่ตอนนี้พี่หิว 'นม'... เอ้ย หิวเมีย!"

"คนทะลึ่ง!" มิลินแกล้งตีไหล่เขา แต่ก็แอ่นกายรับสัมผัสร้อนแรงที่เขามอบให้ "ช่วยไม่ได้... ใครใช้ให้เมียพี่ 'อร่อย' กว่าข้าวชาววังล่ะ"

และแล้ว คืนนี้ผ้ากันเปื้อนก็ไม่ได้ทำหน้าที่กันเปื้อนในครัว... แต่มันกลายเป็นอุปกรณ์ประกอบฉากรักอันเร่าร้อน ที่พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า "เสน่ห์ปลายจวัก" หรือจะสู้ "เสน่ห์บนเตียง" ของมิลินได้!